Umorzenie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, wszczętego po upływie 30 lat od jej wprowadzenia do obrotu prawnego, jest prawidłowe na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej KPA.
Wymóg przedstawienia pracodawcy orzeczenia o niepełnosprawności przy zatrudnieniu nie jest warunkiem sine qua non dla uzyskania dofinansowania, jeżeli świadomość istnienia efektu "zachęty" wynika z innych okoliczności wykazujących intencję zatrudnienia osoby niepełnosprawnej.
Wiedza pracodawcy o niepełnosprawności pracownika, zdobyta przed zatrudnieniem, nawet na podstawie oświadczenia osoby z niepełnosprawnością, spełnia warunek efektu zachęty uzyskania dofinansowania do wynagrodzenia.
Zatrudnienie pracownika niepełnosprawnego następuje w ramach efektu zachęty, gdy pracodawca ma wiedzę o jego niepełnosprawności w momencie zatrudnienia, niezależnie od późniejszego przedstawienia formalnego orzeczenia.
W przypadku zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego efekt zachęty nie wymaga przedłożenia orzeczenia o niepełnosprawności w chwili zawarcia umowy. Wystarczająca jest wiedza pracodawcy o istnieniu niepełnosprawności na moment zatrudnienia.
Na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że brak spełnienia wymogów formalnych przez kierowcę skutkuje prawidłowym nałożeniem kary pieniężnej na spółkę przewozową.
Podmiotem legitymowanym do złożenia skargi na bezczynność jest wyłącznie wnioskodawca wskazany we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie zaś podmiot trzeci, nawet jeśli posiada w tym interes faktyczny lub ekonomiczny.
Formalne prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie wyklucza spełnienia przesłanek całkowitej nieściągalności zobowiązania, jeśli realia ekonomiczne dłużnika wskazują na brak możliwości egzekwowania należności zgodnie z art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
Przesłanki formalne tytułu wykonawczego wymagane są dla zapewnienia ochrony zobowiązanego i pewności co do ściganego obowiązku; ich niespełnienie nie powoduje umorzenia egzekucji, o ile nie narusza samego obowiązku, który tytuł ten zabezpiecza.
Wydanie drugiego wyroku łącznego wobec tego samego skazanego, obejmującego te same skazania jednostkowe i środki karne, mimo wcześniejszego prawomocnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, narusza powagę rzeczy osądzonej z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Uchybienie to stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. i wymaga uchylenia późniejszego wyroku oraz umorzenia postępowania
Jeżeli środek odwoławczy wniesiono wyłącznie na korzyść oskarżonego, sąd odwoławczy nie może w miejsce jednego przypisanego przestępstwa przypisać kilku czynów pozostających w zbiegu realnym ani uzupełnić ustaleń faktycznych o okoliczności realizujące znamiona nowych typów czynów zabronionych. Zakaz reformationis in peius obejmuje wszelkie pogorszenie sytuacji prawnej oskarżonego, także wynikające
W postępowaniu o pozwolenie konserwatorskie według art. 36 ust. 1 u.o.z. właściciel nieruchomości sąsiedniej nie ma przymiotu strony z racji samego sąsiedztwa, jeśli inwestycja nie narusza chronionego układu urbanistycznego bądź odrębnych wartości historycznych.
Ocena prawna i ustalenia zawarte w prawomocnym wyroku NSA, wydanym po uchyleniu wcześniejszego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie, wiążą sąd pierwszej instancji oraz organy administracji na podstawie art. 153 p.p.s.a. Związanie to obejmuje ustalenia dotyczące robót jednoznacznie objętych wcześniejszym orzeczeniem, lecz nie rozciąga się na zakres robót, którego wyrok NSA nie przesądził w sposób kategoryczny
Nie można dokonać zwolnienia z ustawowego warunku przynależności do wspólnoty samorządowej gminy w procesie najmu mieszkań komunalnych, a działania organów zgodne z tym zakresem są legalne.
Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną jako nieopartą na uzasadnionych podstawach, potwierdzając prawidłowość oceny dowodów przez organy administracyjne w zakresie braku przesłanek do uznania działalności opozycyjnej H.Ł.
NSA, uznając prawidłowość rozstrzygnięcia organów celnych i WSA, utrzymał w mocy klasyfikację towarów jako felgi gotowe, podlegającą cłu antydumpingowemu według pozycji 8708 70 99 80 TARIC, na podstawie reguły 2(a) ORINS. Zarzuty skargi kasacyjnej, zarówno co do przepisów materialnych, jak i procesowych, uznał za niezasadne.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną F. Sp. z o.o., podtrzymując decyzje organów celnych o unieważnieniu zgłoszeń celnych, uznając przedstawione dokumenty za niewystarczające do potwierdzenia opuszczenia towarów z obszaru celnego UE.
Brak dokumentacji potwierdzającej fizyczne opuszczenie towarów poza terytorium UE uzasadnia unieważnienie zgłoszeń celnych, a nieprzedstawienie precyzyjnych zarzutów kasacyjnych uniemożliwia ich skuteczne rozpatrzenie.
Dla spełnienia przesłanki efektu zachęty decydujące jest posiadanie przez pracodawcę wiedzy o niepełnosprawności pracownika w chwili jego zatrudnienia, niezależnie od czasu formalnego okazania orzeczenia o niepełnosprawności.
Dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego jest uzależnione od efektu zachęty, istniejącego w momencie zatrudnienia, a niekoniecznie od okazywania orzeczenia w dniu zawarcia umowy. Weryfikacja świadomości pracodawcy o niepełnosprawności jest decydująca.
Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że częściowe wykonanie nakazu rozbiórki nie powoduje jego wygaśnięcia, jeśli decyzja wskazuje określone części obiektu, które nadal istnieją, co uprawnia odmowę stwierdzenia bezprzedmiotowości decyzji (art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.).
Przewoźnik realizujący przewozy bez odpowiedniego oznakowania pojazdu jako taksówki i niezgłoszenia do licencji, realizuje przewóz osób bez wymaganego zezwolenia, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.