Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że brak świadectwa homologacji przy rejestracji pojazdu stanowi rażące naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej.
W przypadku zwrotu należności celnych uiszczonych z naruszeniem prawa UE zasady ogólne prawa unijnego uzasadniają wypłatę odsetek niezależnie od wyłączeń przewidzianych w art. 116 ust. 6 UKC.
Ogólne wrażenie wywoływane przez wzór przemysłowy na zorientowanym użytkowniku stanowi o jego indywidualnym charakterze. Cechy wynikające wyłącznie z funkcji technicznej nie obejmują ochrony wzoru zgodnie z art. 104 p.w.p.
Brak rozpoznania wniosków o ulgę w spłacie zadłużenia składkowego nie stanowi przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak istotnego wpływu naruszeń proceduralnych na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna wniesiona przez M.-T. Sp. z o.o. została oddalona, a rozstrzygnięcia organów egzekucyjnych uznane za zgodne z prawem, bowiem zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, a zastosowany środek egzekucyjny nie był zbyt uciążliwy.
Zastosowanie zasady reformationis in peius w postępowaniu administracyjnym wymaga wykazania rażącego naruszenia prawa lub interesu społecznego; brak tych przesłanek uniemożliwia podwyższenie kary w instancji odwoławczej.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do uznania, iż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej na skarżącego za błędne dane w systemie e-Toll była wadliwa, potwierdzając prawomocność zaskarżonego orzeczenia.
W przypadku braku faktycznego wykonania usług, jak i dostawy towarów, odliczenie podatku VAT jest niemożliwe, niezależnie od wystawienia faktur. Organy podatkowe mają podstawy do nałożenia zobowiązań podatkowych, gdy faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Dochody marynarzy z pracy najemnej na statkach eksploatowanych w transporcie międzynarodowym przez norweskie przedsiębiorstwa, nieopodatkowane w Norwegii, mogą korzystać z ulgi abolicyjnej w Polsce na podstawie Konwencji polsko-norweskiej, pod warunkiem spełnienia wymogów tej Konwencji.
Skarżąca A. D. naruszyła warunki umowy dofinansowania oraz zasady konkurencyjności. Zarzuty kasacyjne uznano za bezzasadne, a decyzję organu oraz uzasadnienie WSA za prawidłowe; skargę kasacyjną oddalono.
Podatek dochodowy od osób fizycznych od dywidendy wypłacanej przez spółkę opodatkowaną estońskim CIT należy obliczać bez pomniejszania o ryczałt od dochodów spółek, co zgodnie z uchwałą spółki determinuje jej wysokość.
Wobec braku spełnienia przez zmarłą okresu składkowego, zaginięcie przez śmierć nie stanowi przesłanki do przyznania renty rodzinnej w drodze wyjątku. Renty socjalne z zagranicy nie wykluczają krajowych świadczeń wyjątkowych.
Organ administracyjny zobowiązany jest do prawidłowego stosowania procedur określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, w tym do wydania decyzji odmownej w razie braku wykazania szczególnego interesu publicznego, a jego bezczynność w tej kwestii będzie podlegała kontroli sądowej.
Naruszenie przez organy celne prawa UE przy poborze cła obliguje je do zwrotu odsetek od niesłusznie pobranych kwot, niezależnie od regulacji UKC, co potwierdza ogólna zasada zwrotu nienależnego świadczenia wynikająca z prawa UE.
W sprawach o zwrot należności celnych niezgodnie pobranych z naruszeniem prawa Unii, zasada ogólna prawa UE nakłada obowiązek zwrotu tych należności wraz z odsetkami, mimo ograniczeń wynikających z art. 116 ust. 6 UKC.
W przypadku zwrotu należności celnych uiszczonych niezgodnie z prawem UE, naliczanie odsetek od zwróconych kwot jest wymagane na podstawie zasad ogólnych prawa unijnego, nawet jeśli unijny kodeks celny stanowi ogólną zasadę ich nieprzyznawania.
Unijny kodeks celny w art. 116 ust. 6 stanowi wyjątek od zasady ogólnej prawa UE dotyczącej zwrotu nienależnie uiszczonych opłat z odsetkami, co nie zwalnia organu celnego z obowiązku ich wypłaty w zgodzie z zasadą generalną prawa Unii.
W przypadku przyznania dodatku węglowego, kluczowe znaczenie ma rzeczywiste zamieszkanie i prowadzenie gospodarstwa domowego pod wskazanym adresem. Przyznanie świadczenia nienależnego, w wyniku świadomego wprowadzenia w błąd organu, uzasadnia decyzję o jego zwrocie (art. 30 ust. 2 pkt 2 u.ś.r.). Skarga kasacyjna została oddalona.
W postępowaniu dotyczącym podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie jest kompetentny do badania przedawnienia należności z tytułu składek zdrowotnych; kwestie te należą do właściwości organów ubezpieczeń społecznych.
Utrzymanie przez sąd odwoławczy w mocy kary pozbawienia wolności wymierzonej za występek z art. 216 § 1 k.k., mimo że ustawowe zagrożenie obejmuje wyłącznie grzywnę albo ograniczenie wolności, jest rażąco niesprawiedliwe i narusza art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. Uchylenie rozstrzygnięcia o jednej karze jednostkowej skutkuje rozwiązaniem kary łącznej z mocy prawa.
Sytuacja dopuszczenia się istotnego odstąpienia od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę i projekcie budowlanym uzasadnia prowadzenie postępowania naprawczego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b., niezależnie od upływu czasu od realizacji inwestycji.
Ostateczna decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nakładająca obowiązek wykonania robót na inwestora, nie jest decyzją, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa w rozumieniu art. 154 § 1 k.p.a. W szczególności właściciel obiektu, niewskazany jako adresat obowiązku, nabywa prawnie chronioną pozycję zwalniającą go od tego obowiązku. Zmiana adresata nakazu nie może zatem
Art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie K.p.a. stanowi obligatoryjną podstawę umorzenia z mocy prawa niezakończonego postępowania nieważnościowego wszczętego po upływie 30 lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Ustalenie tej przesłanki może nastąpić na podstawie dowodów pośrednich potwierdzających wprowadzenie decyzji do obrotu prawnego; nie jest wymagane wykazanie jej prawidłowego
Wiza krajowa typu D wydana przez państwo członkowskie na pobyt nieprzekraczający 90 dni nie stanowi ważnej wizy długoterminowej w rozumieniu art. 18 ust. 1 k.w.u.s. i nie kreuje prawa swobodnego przemieszczania się po terytoriach innych państw strefy Schengen na podstawie art. 21 ust. 2a tej Konwencji. Pobyt cudzoziemca w Polsce na podstawie takiej wizy jest nielegalny, co uzasadnia odmowę zezwolenia