Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż bez dostatecznego wykazania rażącego naruszenia prawa przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, stwierdzenie nieważności jego decyzji przez Komendanta Głównego Policji jest bezzasadne. W granicach uznania administracyjnego leży podwyższenie dodatku funkcyjnego, o ile mieści się ono w ramach określonych przepisami prawa.
Decyzja Komendanta Głównego Policji o unieważnieniu rozkazu personalnego nie została uznana za zasadne rażące naruszenie prawa. Rozstrzygnięcie o podwyższeniu dodatku funkcyjnego, ze względu na uznaniowy charakter decyzji organu, nie przekroczyło granic uznaniowości.
Decyzja Komendanta Głównego Policji stwierdzająca nieważność rozkazu personalnego nie była wydana z powodu rażącego naruszenia prawa, co uzasadnia jej uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jest zobowiązany do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, oceniając, które z żądań stanowią informację publiczną. Bezczynność organu przejawiającą się w zbiorczej odpowiedzi oraz braku precyzyjnych ustaleń narusza obowiązki wynikające z ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji dotycząca podwyższenia dodatku funkcyjnego nie narusza rażąco prawa, a więc uchylenie jej przez Komendanta Głównego Policji w trybie postępowania nieważnościowego było niezasadne.
W przypadku decyzji uznaniowych przestrzegających formalnego procesu nie można stwierdzić rażącego naruszenia prawa, mimo lakoniczności uzasadnienia, jeśli ogólnikowość nie wpływa na zgodność decyzji z przepisami dotyczącymi uznania administracyjnego.
NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, iż decyzje organów w przedmiocie podwyższenia dodatku funkcyjnego nie naruszały rażąco prawa; postępowanie nieważnościowe nie doprowadziło do stwierdzenia nieważności z uwagi na brak przesłanek kwalifikujących naruszenie jako rażące.
Odmowa prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT wymaga wykazania, w oparciu o kompletny i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy, że konkretne faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Same nieprawidłowości w ewidencji odpadów, danych transportowych lub oznaczeniu kodu odpadów nie uzasadniają automatycznie uznania faktur za puste ani
Ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w VAT w wysokości 100% na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT wymaga jednoznacznego wykazania w decyzji, że podatnik świadomie uczestniczył w oszustwie podatkowym. Niedochowanie należytej staranności i brak dobrej wiary, choć mogą uzasadniać zastosowanie sankcji, nie przesądzają samodzielnie o spełnieniu przesłanek sankcji maksymalnej; braków
Sąd administracyjny orzekł, że rozpoznanie skargi o bezczynność i przewlekłość postępowania nie było zasadne, gdyż nie złożono wniosku właściwego co do przedmiotu odszkodowania, stąd bezczynność organu nie miała miejsca.
Skarga kasacyjna została oddalona z powodu braku zasadności zarzutów dotyczących bezczynności i przewlekłości postępowania Wojewody Mazowieckiego. NSA potwierdził, że brak złożenia wniosku o odszkodowanie uniemożliwia traktowanie działań Wojewody jako przewlekle prowadzone.
Sąd administracyjny prawidłowo oddalił skargę na Wojewodę Mazowieckiego. Problem przewlekłości postępowania dotyczył błędnego wskazania podstawy proceduralnej, co wykluczało przesłanki do uznania zarzutów skarżącej za zasadne.
W sprawie dotyczącej rozliczeń VAT w łańcuchach karuzelowych sąd nie może utożsamiać braku należytej staranności podatnika z jego świadomym udziałem w oszustwie ani automatycznie wywodzić z tego pozorności działalności i podstaw do zastosowania art. 108 ust. 1 u.p.t.u. Ocena świadomości oraz staranności wymaga pełnych, zindywidualizowanych ustaleń odnoszących się do bezpośrednich transakcji podatnika
Decyzja o zabezpieczeniu na podstawie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej nie wymaga ustalenia, że zobowiązanie podatkowe z pewnością nie zostanie wykonane, lecz wykazania konkretnych okoliczności uzasadniających obawę jego niewykonania. Zaległości objęte egzekucją, zbywanie majątku w toku kontroli oraz nierzetelność ewidencji podatkowych mogą łącznie uzasadniać zastosowanie zabezpieczenia i określenie
W sprawach dotyczących dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 89b ust. 6 u.p.t.u. za okresy sprzed 1 stycznia 2017 r. stosuje się ten przepis w brzmieniu właściwym dla tych okresów, z wykładnią prounijną zapewniającą proporcjonalność sankcji. Pięcioletni termin z art. 68 § 3 O.p. biegnie od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy w VAT, a nie od końca roku złożenia lub wymagalności
Brak podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej w sprawie przewlekłości postępowania; brak złożenia wniosku o odszkodowanie wyklucza bezczynność Wojewody w przedmiocie ustalenia odszkodowania.
W przypadku skargi na bezczynność organu administracji dotyczącej odmowy wydania decyzji odszkodowawczej, skarga powinna precyzyjnie odpowiadać treści wniosku złożonego do organu; ewentualne rozbieżności uniemożliwiają uznanie bezczynności organu.
W sprawach o bezczynność i przewlekłość postępowania administracyjnego, gdy wniosek dotyczy ustalenia prawa własności, a nie odszkodowania, nie można zarzucać organowi bezczynności w kwestii odszkodowania, jeśli uprzednio nie wydano orzeczenia o nabyciu własności (NSA, wyrok z dnia 19 czerwca 2026 r., II GSK 2097/25).
Oddalenie skargi kasacyjnej Z.B.D.J. i W. sp. z o.o. z powodu niewykazania bezczynności w świetle niezasadności zarzutów proceduralnych oraz prawnych, co potwierdza prawidłowość działania organów i sądów w związku z rozbieżnym charakterem wniosków.
Oddalenie skargi kasacyjnej jako niezasadnej z powodu błędnego określenia przedmiotu skargi na bezczynność, ponieważ wniosek z 29 grudnia 2005 r. dotyczył innego postępowania niż żądanie w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie oddalił skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Mazowieckiego.
Skarga kasacyjna na wyrok WSA oddalająca skargę na przewlekłość i bezczynność wniosku o odszkodowanie zostaje oddalona z uwagi na brak przesłanek do uznania przewlekłości postępowania, zaś zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 EKPC za niezasadny.
Oddalenie skargi kasacyjnej dotyczyło zarzutów bezczynności i przewlekłości postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego, związanych z ustaleniem odszkodowania, których prawidłowości nie wykazano.
Skarga kasacyjna na wyrok WSA oddalająca skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Mazowieckiego była niezasadna, gdyż nie istniało postępowanie o ustalenie odszkodowania, co wykluczało zarzut przewlekłości.
Decyzja administracyjna ustalająca zmienioną wysokość świadczenia wychowawczego oraz zobowiązująca do zwrotu nienależnie pobranych kwot uznana jest za prawidłową, jeśli spełnia wymogi określone w art. 25 i 27 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. NSA potwierdza prawidłowość wykładni WSA w przedmiocie skontrolowanej decyzji.