Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej dotyczącej przyznania dodatku funkcyjnego funkcjonariuszowi nie może opierać się wyłącznie na zarzucie rzekomego rażącego naruszenia prawa, bez wykazania przekroczenia granic uznania administracyjnego.

NSA potwierdził prawidłowość rozstrzygnięcia WSA, uznając, że decyzje Komendanta Głównego Policji zostały wydane z naruszeniem procedur, nie uzasadniając rażącego naruszenia prawa. Wnioski WSA okazały się zgodne z obowiązującymi przepisami prawa administracyjnego.

Nie stwierdza się rażącego naruszenia prawa w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji o podwyższeniu dodatku funkcyjnego, gdy decyzja ta mieści się w granicach uznania administracyjnego. Wzruszenie decyzji w trybie nadzorczym bez wykazania kwalifikowanych wad prawnych jest niedopuszczalne.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA oddalająca skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Mazowieckiego była niezasadna, gdyż nie istniało postępowanie o ustalenie odszkodowania, co wykluczało zarzut przewlekłości.

Skarga kasacyjna jest niezasadna, ponieważ w zakresie wniosku o ustalenie odszkodowania ani bezczynność, ani przewlekłość postępowania Wojewody Mazowieckiego nie mogły wystąpić z uwagi na brak formalnego wniosku. Działanie organu administracji należy oceniać w oparciu o rzeczywisty przedmiot skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego pozostawał w rażącej bezczynności w niewykonaniu prawomocnego wyroku, co uzasadniało nałożenie grzywny i zasądzenie kosztów na rzecz skarżącego.

Nie można stwierdzić rażącego naruszenia prawa, gdy decyzja o podwyższeniu dodatku mieści się w granicach uznania administracyjnego i nie wykazano oczywistej sprzeczności z normą prawną.

Pracownik powołany do terytorialnej służby wojskowej otrzymuje odprawę w wysokości połowy miesięcznego wynagrodzenia, zgodnie z zasadami dla ustalania ekwiwalentu za urlop, nie zaś według dokładnych przepisów ekwiwalentu urlopowego.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Sieradzu pozostaje w bezczynności w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ zobligowany jest do pełnego rozpatrzenia wniosku w sposób zgodny z ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji o podwyższeniu dodatku funkcyjnego nie stanowiły rażącego naruszenia prawa, co wykluczało możliwość stwierdzenia ich nieważności w trybie postępowania nadzwyczajnego (art. 156 k.p.a.).

Decyzja organu o podwyższeniu dodatku funkcyjnego nie stanowiła rażącego naruszenia prawa; w ramach uznania administracyjnego organ prawidłowo ocenił sytuację skarżącego, co nie uzasadniało stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego.

Stwierdzenie nieważności decyzji uznaniowej podwyższającej dodatek funkcyjny policjantowi wymaga wykazania rażącego naruszenia prawa. Samo wadliwe uzasadnienie nie jest wystarczającą podstawą dla nieważności decyzji w postępowaniu nadzorczym.

Odprawa pieniężna, o której mowa w art. 306 ust. 2 ustawy o obronie Ojczyzny, jest połową miesięcznej kwoty wynagrodzenia obliczonej według zasad ustalania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, bez zastosowania współczynnika urlopowego.

Brak przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w trybie nieważnościowym, jeżeli decyzja mieści się w zakresie uznania administracyjnego i nie wykazuje rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Nie stanowi informacji publicznej żądanie od organu administracji udostępnienia danych obejmujących streszczenie akt postępowania, do których dostęp jest regulowany innymi przepisami prawa, w szczególności Kodeksem postępowania karnego i Kodeksem postępowania w sprawach wykroczenia.

Rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji dotyczący podwyższenia dodatku funkcyjnego nie naruszył w sposób rażący prawa i mieścił się w granicach uznania administracyjnego.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej ze względu na rażące naruszenie prawa wymaga oczywistego naruszenia przejrzystej normy prawnej; sama nieścisłość uzasadnienia nie wystarcza do takiego stwierdzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. nie stanowi podstawy do podważenia decyzji organu, nawet wobec nierozpoznania wniosków o ulgi podatkowe.

Naczelny Sąd Administracyjny nie odnajdując przesłanek naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji, oddala skargę kasacyjną M.-T. Sp. z o.o. stwierdzając, że w postępowaniu nie wystąpiły błędy mogące istotnie wpłynąć na wynik sprawy.

Bezczynność organu administracyjnego w zakresie udostępnienia informacji publicznej, bez wydania formalnej decyzji o odmowie ze względu na nadużycie prawa dostępu, nie usprawiedliwia zarzut skargi kasacyjnej organu, co skutkuje jej oddaleniem.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja o rejestracji pojazdu ciężko naruszała prawo przez brak wymaganych dokumentów, co uzasadnia jej nieważność, wbrew uznaniu jej za zgodną z zasadami stabilności decyzji administracyjnej.

Naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. dotyczące braku dokumentu homologacyjnego w procesie rejestracji pojazdu, jest oczywiste i stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej, niezależnie od skutków społeczno-ekonomicznych.

Wypłata świadczenia pielęgnacyjnego za okres, w którym osoba wymagająca opieki otrzymywała świadczenie wspierające, stanowi świadczenie nienależnie pobrane, niezależnie od świadomości pobierającego o zaistnieniu okoliczności uzasadniających utratę prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Brak rozpoznania wniosków o ulgę w spłacie zadłużenia składkowego nie stanowi przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak istotnego wpływu naruszeń proceduralnych na wynik sprawy.