Jeżeli co najmniej jeden z wyroków rozważanych w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego uprawomocnił się po 30 czerwca 2015 r., wybór przepisów regulujących karę łączną następuje na podstawie art. 4 § 1 k.k. Wybór ustawy dawnej wymaga jej jednolitego zastosowania do wszystkich skazań spełniających warunki realnego zbiegu; nie jest dopuszczalne selektywne stosowanie dawnych i nowych zasad kary łącznej
W postępowaniu w sprawie administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu organ musi uwzględnić dopuszczalną niepewność pomiaru wagi dynamicznej. Legalizacja przyrządu nie wyłącza obowiązku rzetelnego ustalenia rzeczywistej masy, a wątpliwości dotyczące progu sankcyjnego rozstrzyga się na korzyść strony. Wewnętrzne zarządzenie organu nie stanowi podstawy decyzji
W postępowaniu o nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym legalizacja wagi dynamicznej nie zwalnia organu z obowiązku uwzględnienia niepewności pomiaru przy ustalaniu rzeczywistego nacisku osi. Jeżeli od rozmiaru przekroczenia zależy wysokość sankcji, nieusuwalne wątpliwości co do wyniku pomiaru nie mogą obciążać strony; organ nie może uznawać tego samego pomiaru
Bezczynność organu ochrony danych osobowych, polegająca na niepodejmowaniu przez ponad rok rzeczywistych czynności po zgromadzeniu materiału dowodowego oraz na niewykonaniu obowiązku zawiadomienia o zwłoce i wskazania nowego terminu, stanowi rażące naruszenie art. 78 ust. 2 RODO oraz art. 8 i art. 36 § 1 k.p.a. Trudności kadrowe i organizacyjne organu nie mogą usprawiedliwiać takiej bezczynności.
Dla skutecznej rezygnacji ze zwolnienia dostawy nieruchomości z art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. konieczne jest jednoznaczne, zgodne oświadczenie woli obu stron o wyborze opodatkowania; nie zastępują go jednostronne oświadczenie sprzedawcy o opodatkowaniu z mocy prawa ani ustalenie ceny brutto. Pojęcie „ulepszenia” z art. 2 pkt 14 lit. b u.p.t.u. obejmuje również budynki i budowle stanowiące towary handlowe
Oznakowanie miksu tłuszczowego z przewagą tłuszczu roślinnego, które przez nazwę fantazyjną, grafikę, eksponowanie zawartości tłuszczu i marginalizację nazwy prawnej sugeruje, że produkt jest masłem lub innym przetworem mlecznym, stanowi wprowadzające w błąd oznakowanie i może uzasadniać kwalifikację produktu jako artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego. Prawidłowy wykaz składników nie usuwa tej
Wynagrodzenie osoby prowadzącej niepubliczne przedszkole, która pełni funkcję jego dyrektora, może być finansowane z dotacji oświatowej tylko w wysokości odpowiadającej celowemu i oszczędnemu wykorzystaniu środków publicznych. Brak ustawowego limitu tego wynagrodzenia nie wyłącza kontroli jego adekwatności według obiektywnego kryterium wynagrodzeń dyrektorów porównywalnych placówek. NSA nie może zaś
Uwzględnienie wniosku o skazanie obwinionego bez przeprowadzania rozprawy jest niedopuszczalne, jeżeli materiał dowodowy rodzi niewyjaśnione wątpliwości co do tożsamości sprawcy, w szczególności wynikające z rozbieżności w numerze PESEL i danych rodzicielskich. Wydanie w takim trybie wyroku wobec osoby, której nie można jednoznacznie utożsamić ze sprawcą, stanowi rażące naruszenie art. 58 § 2 oraz
Wydanie wyroku nakazowego jest niedopuszczalne, jeżeli zgromadzony materiał rodzi wątpliwości co do tego, czy oskarżony był podmiotem obowiązanym do wykonania powinności podatkowej. W sprawie o czyn z art. 77 k.k.s. należy uprzednio wyjaśnić wpływ skutecznej rezygnacji członka zarządu, postępowania restrukturyzacyjnego oraz upadłości spółki na zakres jego kompetencji i obowiązków w zakresie regulowania
Osoba będąca stroną postępowania administracyjnego, która nie wniosła skargi, lecz której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania sądowoadministracyjnego, jest uczestnikiem postępowania na prawach strony z mocy art. 33 § 1 p.p.s.a. Pominięcie takiego uczestnika przez sąd, skutkujące niedoręczeniem mu pism i orzeczenia oraz uniemożliwieniem udziału w sprawie, stanowi pozbawienie możności obrony
Jeżeli żądane dane dotyczą przede wszystkim kontaktów, zgłoszeń i innych czynności podmiotów zewnętrznych w relacji z organem ochrony środowiska, a nie stanu elementów przyrodniczych lub działań administracyjnych podejmowanych dla ich ochrony, nie są informacją o środowisku i jego ochronie. W takim przypadku organ nie ma obowiązku wydania decyzji odmownej, lecz może poinformować wnioskodawcę pismem
Stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga wykazania oczywistego i kwalifikowanego naruszenia prawa, ocenianego w realiach prawnych oraz faktycznych z chwili jej wydania. Uprzednie wykonanie celu publicznego na nieruchomości ani trudności w przeprowadzeniu rokowań nie stanowią per se rażącego naruszenia prawa, jeżeli regulacja nie przewidywała jednoznacznego
Stwierdzenie nabycia przez stowarzyszenie ogrodowe prawa użytkowania na podstawie art. 75 ust. 6 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych jest niedopuszczalne, gdy nieruchomość Skarbu Państwa została przed wejściem w życie tej ustawy oddana w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej. Przepis ten nie może stanowić podstawy ograniczenia albo pozbawienia ochrony prawa użytkowania wieczystego.
Przebudowa drogi leśnej, która z mocy art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy o lasach nie jest drogą publiczną, nie stanowi inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wydanie dla takiego przedsięwzięcia decyzji środowiskowej z pominięciem zakazów ochrony przyrody, na podstawie wyjątku przewidzianego dla inwestycji celu publicznego, stanowi rażące naruszenie prawa
Do przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenia określone w art. 194 ust. 4 i 5 ustawy o odpadach stosuje się art. 189g § 1 k.p.a., jeżeli ustawa o odpadach nie ustanawia własnego terminu przedawnienia. Odesłanie z art. 202 tej ustawy do odpowiedniego stosowania działu III Ordynacji podatkowej nie obejmuje art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej
W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 26 ustawy o odpadach ustalenie, że podmiot wskazany w decyzji nie jest posiadaczem odpadów, nie uzasadnia umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., jeżeli na nieruchomości nadal znajdują się odpady wymagające usunięcia. Organ powinien wówczas ustalić innego posiadacza odpadów zobowiązanego do wykonania obowiązku.
Orzeczenie przepadku pojazdu na podstawie art. 44b § 1a k.k. wymaga uprzedniego, rzetelnego ustalenia, czy w chwili popełnienia przestępstwa pojazd stanowił wyłączną własność sprawcy. Jeżeli warunek ten nie jest spełniony, przepadek jest wyłączony na mocy art. 44b § 5 pkt 1 k.k.; sąd powinien zastosować właściwą konsekwencję przewidzianą w regulacji intertemporalnie względniejszej dla sprawcy.
Zarzut kasacyjny oparty bezpośrednio na przepisach k.p.a. lub k.r.o., bez wskazania naruszonych przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów p.p.s.a. oraz bez wykazania ich związku z wynikiem sprawy, nie spełnia wymogów z art. 174 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. NSA, związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do uzupełniania lub rekonstruowania wadliwie określonych podstaw kasacyjnych
Art. 75 ust. 6 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych nie stanowi podstawy do stwierdzenia nabycia przez stowarzyszenie ogrodowe prawa użytkowania nieruchomości Skarbu Państwa, jeżeli nieruchomość ta została uprzednio oddana w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej. Wykładnia tego przepisu musi uwzględniać ochronę użytkowania wieczystego; odmienne rozumienie prowadziłoby do niedopuszczalnego wywłaszczenia
Osoba niebędąca stroną postępowania zakończonego decyzją może skutecznie żądać stwierdzenia jej nieważności tylko po wykazaniu własnego, rzeczywistego i opartego na konkretnej normie prawa materialnego interesu prawnego, na który oddziałuje byt tej decyzji. Własność nieruchomości sąsiedniej ani pośredni związek ze sporem cywilnoprawnym nie wystarczają do uzyskania legitymacji z art. 28 i art. 157 §
W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 134 k.p.a. organ odwoławczy jest obowiązany stwierdzić uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, jeżeli wynika ono z materiału sprawy; nie może wówczas rozpoznać odwołania merytorycznie. Strona powołująca się na zachowanie terminu wskutek nadania pisma w placówce pocztowej musi wykazać datę jego nadania, a sam brak koperty lub dowodu nadania nie podważa
Pięcioletni termin określony w art. 89 ust. 10 ustawy o ochronie przyrody ogranicza możliwość wszczęcia albo prowadzenia postępowania sankcyjnego przez organ pierwszej instancji; jego upływ po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej nie stanowi podstawy uchylenia decyzji w postępowaniu odwoławczym ani sądowoadministracyjnym. Zarzut naruszenia art. 106 § 3 i art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może samodzielnie
Pięcioletni termin z art. 89 ust. 10 ustawy o ochronie przyrody ogranicza możliwość wszczęcia lub kontynuowania postępowania sankcyjnego przez organ pierwszej instancji; jego upływ po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej nie uzasadnia umorzenia sprawy ani uchylenia decyzji. Zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych nie mogą być skutecznie oparte wyłącznie na art. 106 § 3 i art. 133 § 1 p.p.s.a.
Uregulowanie w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej nie wyłącza stosowania art. 189f k.p.a., jeżeli przepisy szczególne nie regulują samodzielnie odstąpienia od nałożenia kary lub udzielenia pouczenia. Pominięcie przez organ ustaleń i oceny przesłanek odstąpienia stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. mogące istotnie