Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie istnieją podstawy prawne do umorzenia składek niebędących płatnikami na podstawie art. 30 u.s.u.s., przez co organ prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego.

W sprawie dotyczącej opodatkowania usług świadczonych na rzecz podmiotu z siedzibą w Niemczech, brak bezpośredniego związku z nieruchomością położoną poza Polską oraz brak stałego miejsca prowadzenia działalności odbiorcy usługi wyklucza opodatkowanie usług poza Polską na podstawie art. 28e ustawy o VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że bezczynność Dyrektora Biblioteki Publicznej w rozpatrywaniu wniosku o informację publiczną nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, mimo że formalnie była zawiniona. Sąd uwzględnił częściowo skargę kasacyjną, przyznając zwrot kosztów postępowania.

Czynności podejmowane przez podatnika w ramach optymalizacji podatkowej, nie będące pozornymi ani niezgodnymi z istotą przepisów prawa podatkowego, nie mogą zostać uznane za nadużycie prawa podatkowego w rozumieniu art. 5 ust. 5 ustawy o VAT.

Termin na złożenie wniosku o pomoc finansową określony w rozporządzeniu ma charakter prawa materialnego, co wyklucza zastosowanie przepisów k.p.a. w odniesieniu do jego biegu oraz skutków uchybienia, a odmowa wszczęcia postępowania z powodu uchybienia terminu jest zasadna.

Decyzja Prezesa Rady Ministrów o odmowie przyznania skarżącemu emerytury specjalnej mieści się w granicach uznania administracyjnego, a działalność społeczna, choć cenna, nie nosi znamion wybitnych zasług wymaganych przez art. 82 ust. 1 ustawy FUS.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok, wskazując, że termin sześciomiesięczny do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej liczy się od momentu podjęcia pierwszej czynności przez organ, a nie od daty zawiadomienia strony.

Wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu następuje z chwilą podjęcia pierwszej czynności przez organ, a nie z chwilą zawiadomienia strony, co oznacza, że przestrzeganie terminu z art. 13n ustawy o drogach publicznych wymaga podjęcia czynności w terminie, a nie powiadomienia strony w tym terminie.

Skarga kasacyjna od wyroku w sprawie o umorzenie postępowania stwierdzającego nieważność decyzji budowlanej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż rzekome immisje nie uzasadniają interesu prawnego skarżącego ani ograniczeń zabudowy sąsiedniej działki.

Przepisy art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy stosuje się do wszystkich cudzoziemców, w kontekście zawieszenia biegów terminów dotyczących zezwoleń na pobyt. Bezczynność organu nie stanowiła rażącego naruszenia prawa, wobec istniejących wątpliwości interpretacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. U. dotyczącą przyznania świadczenia wychowawczego, uznając, że decyzja ZUS oraz wyrok WSA były zgodne z prawem, a zarzuty naruszenia prawa materialnego były nieusprawiedliwione.

Odmowa wypłaty dotacji oświatowej bez uprzedniej decyzji administracyjnej i bez zaistnienia przewidzianych okoliczności jest bezprawna. Organ administracji publicznej naruszył przepisy ustawy o finansowaniu zadań oświatowych oraz zasadę demokratycznego państwa prawnego.

Renta rodzinna w trybie wyjątku, zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, nie może zostać przyznana, jeśli brakuje niezbędnych środków utrzymania potwierdzonych przekroczeniem ustalonych progów dochodowych, niezależnie od indywidualnych warunków życiowych wnioskodawcy.

Ocena projektu ubiegającego się o dofinansowanie ze środków unijnych musi uwzględniać każdy z wymogów merytorycznych oddzielnie dla każdej specjalności medycznej, co oznacza, że niezaspokojenie któregokolwiek z warunków skutkuje negatywną oceną wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że brak jest podstaw do przedłużenia terminu na wykonanie obowiązków nałożonych decyzją administracyjną w trybie art. 155 KPA, jeśli nie znajduje to uzasadnienia w interesie społecznym ani słusznym interesie strony.

Nieuwierzytelnione kserokopie dokumentów mogą stanowić dowód w postępowaniu, jeśli ich wiarygodność i przydatność ocenia się w kontekście całokształtu materiału dowodowego. NSA uchylił wyrok WSA, nakazując ponowne rozpoznanie sprawy.

Sąd kasacyjny utrzymał w mocy decyzję oddalającą przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej, dla której pobieranie emerytury stanowiło przeszkodę w przyznaniu tego świadczenia zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r.

Orzeczenie wywłaszczeniowe z dnia 11 sierpnia 1953 r. wydane na podstawie dekretu z 7 kwietnia 1948 r. w stosunku do osoby zmarłej, prowadzi rażąco do nieważności zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc rozsądzenie w przedmiocie nieważności decyzji powinno skutkować jej uchyleniem.

Brak obecności pełnomocnika strony podczas przesłuchania świadków, mimo uzasadnionej nieobecności, nie uzasadnia uznania czynności dowodowej za mającą istotny wpływ na wynik postępowania, o ile nie wykazano konkretnych naruszeń wpływających na treść zebranego materiału dowodowego.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdza, że przyjęcie niewystarczających dowodów przez podatnika nie uzasadnia zmiany zaskarżonej decyzji, gdy organy podatkowe wykazały brak realności transakcji.

Informacje zawarte w umowie sponsorsko-partneringowej, będące tajemnicą przedsiębiorstwa, nie podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna, jeśli ich ujawnienie mogłoby zaszkodzić interesowi handlowemu przedsiębiorcy. Odmowa dostępu do takich informacji jest uzasadniona działaniami zmierzającymi do ochrony poufności danych.

Ochrona prywatności stron postępowania uzasadnia odmowę udostępnienia wyroków rozwodowych jako informacji publicznej; anonimizacja nie zawsze zapewnia wystarczającą ochronę prywatności.

Brak dowodów na prawidłowe doręczenie orzeczenia wyklucza możliwość uznania zaistnienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a tym samym podstaw do jego przywrócenia.

Przepis art. 94 ust. 1 ustawy o Policji wyklucza przyznanie pomocy finansowej policjantowi, którego potrzeby mieszkaniowe są już zaspokojone w momencie złożenia wniosku. A.K. posiadała odpowiedni lokal mieszkalny w dniu złożenia wniosku, co wykluczyło przyznanie pomocy.