W postępowaniu w przedmiocie ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w trybie art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami należy badać istnienie materialnoprawnych podstaw roszczenia. Oct. 21 ust. 2 Konstytucji RP nie stanowi samodzielnej podstawy do ustalenia odszkodowania.

Działki wydzielone pod drogi wewnętrzne mogą być uznane za samodzielnie zagospodarowane, jeśli są racjonalnie wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem w decyzji podziałowej, co uprawnia ich wliczenie do wartości nieruchomości po podziale dla celów ustalenia opłaty adiacenckiej.

Skarga kasacyjna dotycząca prawa do otrzymania dodatku węglowego została oddalona, gdyż nie wykazano trwałego zamieszkiwania w zgłoszonym budynku. NSA podtrzymał ustalenia, że nieruchomość nie stanowi centrum życiowego Skarżącej.

W przypadku wydania decyzji o warunkach zabudowy, uwzględnienie zasady dobrego sąsiedztwa oraz właściwe wyznaczenie obszaru analizowanego zgodnego z art. 61 ust. 5a u.p.z.p., a także zastosowanie szczegółowych parametrów obiektów są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, podnosząc brak pełnej analizy dowodów oraz obowiązek ustalenia statusu "udokumentowanych złóż kopalin" w oparciu o dostępne dokumenty geologiczne.

Decyzja Prezesa ARiMR o ustaleniu nienależnie pobranych środków finansowych została uchylona z uwagi na błędną wykładnię przepisów dotyczących demokratycznego zarządzania w grupach producentów oraz niewłaściwe przypisanie mocy wiążącej wynikom audytu, naruszając zasadę pogłębiania zaufania obywateli do państwa.

Decyzja administracyjna uznająca nieruchomość za opuszczone gospodarstwo rolne i przejmująca ją na rzecz Skarbu Państwa nie naruszała przepisów materialnoprawnych w sposób rażący. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak wykazania przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji.

Decyzje o uwłaszczeniu, mające charakter deklaratoryjny, potwierdzają stan prawny sprzed uwłaszczenia i nie są zależne od późniejszych zmian własnościowych. Decyzja Wojewody z marca 1999 r. została wydana zgodnie z przepisami i nie podlega stwierdzeniu nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że Bank naruszył przepisy RODO, przetwarzając dane osobowe uczestniczki w celach marketingu bezpośredniego bez odpowiedniej zgody, co uzasadniało upomnienie przez Prezesa UODO.

Skarga kasacyjna zarzucająca niewłaściwą ocenę dowodów i błąd organów celnych w unieważnieniu zgłoszeń celnych jest niezasadna. Organy celne działają zgodnie z przepisami prawa celnego, gdy brak jest ostatecznego dowodu wywozu towaru. NSA oddala skargę kasacyjną.

Funkcjonariusz Straży Granicznej wykazuje interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o przebiegu służby, jeśli dokument ten jest konieczny do przyszłej rekrutacji na stanowisko w jednostce budżetowej, przy szerokiej interpretacji interesu prawnego zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.

Skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została oddalona; organ nie pozostawał w bezczynności zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji może być podjęta niezależnie od wyniku postępowania karnego, jeśli czyn o znamionach przestępstwa jest oczywisty. Domniemanie niewinności nie wyklucza takiego zwolnienia.

Skarga organu była zasadna: wszczęcie postępowania administracyjnego nastąpiło we właściwym terminie, wskutek czego orzeczenie WSA uchylono, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, potwierdzając, że decyzja kasatoryjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana prawidłowo na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na istotne naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji.

Doręczenie orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 15 maja 1996 r. nie zostało udowodnione przez organ, co uzasadniało uchylenie wyroku oddalającego skargę na postanowienie stwierdzające bezskuteczność odwołania oraz nakazanie organowi ponownego rozpoznania sprawy przy uwzględnieniu praw do zaskarżenia decyzji.

Zasada pewności obrotu prawnego oraz trwałości decyzji administracyjnych przeważa nad potrzebą wzruszalności decyzji po upływie znacznego czasu. Art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej nie narusza Konstytucji RP, gdyż jest zgodny z założeniami porządku publicznego i ochrony praw nabytych.

W postępowaniu w sprawie użytkowania wieczystego na mocy dekretu warszawskiego istnienie wniosku jest niezbędne dla jego prowadzenia; brak wniosku wymaga umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, niezależnie od kwestii legitymacji strony.

Decyzja o odmowie przyznania usług opiekuńczych jest prawidłowa z powodów proceduralnych, mimo że dodatkowe formalne wymagania organów były nieprawidłowe. Brak aktualizacji wywiadu środowiskowego stanowi podstawę do odmowy spełnienia świadczeń.

Decyzja o oddaleniu skargi kasacyjnej potwierdza zasadność rozstrzygnięcia, iż beneficjent dotacji zobowiązany jest do rzetelnego dokumentowania wydatków zgodnych z przeznaczeniem dotacji. Brak prawidłowego dokumentowania skutkuje koniecznością zwrotu nadwyżki dotacji.

Decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej wydaje prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie trzyosobowy skład kolegium. Wydanie decyzji przez niewłaściwy organ skutkuje jej nieważnością.

Roboty budowlane, które nie zostały zakończone w okresie obowiązywania specustawy covidowej, mimo ich związku z przeciwdziałaniem COVID-19, podlegają ogólnym wymogom Prawa budowlanego. Zwolnienia przewidziane w specustawie miały charakter tymczasowy i wymagają restrykcyjnej interpretacji.

Zaskarżona uchwała miejscowego planu zagospodarowania może naruszać prawa własności skarżącej i wymaga ponownego rozpoznania celem oceny zasadności i proporcjonalności wprowadzonych ograniczeń inwestycyjnych, co uzasadnia uchylenie wyroku WSA w Gliwicach.

Oddalenie skargi kasacyjnej wskazuje na brak podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów proceduralnych oraz materialnych związanych z wstrzymaniem robót budowlanych i kwalifikacją budynku jako dwukondygnacyjnego, co wymagało pozwolenia na budowę.