Nieprawidłowe doręczenie zawiadomienia o rozprawie skazanemu osadzonemu za granicą stanowi rażące naruszenie prawa do obrony, skutkujące uchyleniem wyroku łącznego oraz koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji.

Niniejsze postępowanie wykazało, że nieruchomość, klasyfikowana jako użytki rolne, nie była faktycznie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, co wykluczało jej opodatkowanie podatkiem od nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując wcześniejsze ustalenia, że budynek objęty postępowaniem powstał w ramach samowoli budowlanej oraz podkreślając nieskuteczność podnoszonych zarzutów wobec prawomocnych wcześniejszych orzeczeń.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż nie wykazano rażącego naruszenia prawa w decyzji administracyjnej przenoszącej warunki zabudowy na rzecz skarżących, a z powodu niestwierdzenia nieważności decyzji pierwotnej brak było podstaw do unieważnienia decyzji zależnej.

Uchylając zaskarżony wyrok częściowo, Sąd Najwyższy wskazuje, że ponowne przeprowadzenie całego przewodu sądowego nie było uzasadnione, a Sąd Odwoławczy powinien samodzielnie usunąć braki w ustaleniach dotyczących obowiązku naprawienia szkody.

Opieka naprzemienna musi być stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądowym, aby stanowić podstawę do przyznania świadczenia wychowawczego; brak takiego uzasadnionego orzeczenia w momencie wnioskowania wyklucza możliwość jego przyznania.

Nawiezienie warstwy żwiru na grunt w celu utworzenia placu postojowego, stanowi realizację robot budowlanych oraz obiektu budowlanego zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagającą pozwolenia na budowę, co w przypadku jego braku uzasadnia nakaz rozbiórki.

NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że przesłanki wznowienia postępowania nie zaistniały zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organy słusznie zastosowały procedury formalne, uznając brak związku przyczynowego uzasadniającego wznowienie.

Wniosek o ustalenie warunków zabudowy należy rozpatrywać poprzez pryzmat zasady dobrego sąsiedztwa i wymogu kontynuacji funkcji, obejmującej analiza urbanistyczna z uwzględnieniem wszystkich istniejących i planowanych funkcji terenu, co jest istotne dla jej prawidłowej oceny.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia są prawomocne, a Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ma prawo do ich nakładania, gdyż drogi publiczne stanowią własność Skarbu Państwa.

W przypadku pomocy finansowej dla młodych rolników, zmiana założeń biznesplanu może nastąpić tylko przed jego realizacją i wymaga wcześniejszej zgody organu, co czyni działania samowolne niedopuszczalnymi w myśl rozporządzenia wykonawczego.

Osoby trzecie nie podlegają przepisom ustawy o ewidencji podatników. Organy podatkowe powinny doręczać pisma osobom trzecim zgodnie z art. 148 Ordynacji podatkowej, a nie według zasad obowiązujących dla podatników i płatników.

Wydanie zaświadczenia potwierdzającego zwolnienie z podatku od spadków na podstawie art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. jest czynnością techniczną organu i nie może zmieniać sytuacji prawnej wnioskodawcy. Odmowa jego wydania była zasadna, a terminy związane z epidemią COVID-19 nie wpływają na prawomocność sądowych postanowień spadkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, podkreślił, iż ogólnikowe i nieprecyzyjne zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego nie uzasadniają ingerencji w ustalenia sądu pierwszej instancji dotyczące odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że doręczanie decyzji podatkowej osobie trzeciej musi nastąpić na jej aktualny adres zamieszkania, nie można tu stosować adresu do doręczeń jako podatnika; decyzja doręczona inaczej nie otwiera terminu do odwołania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej z uwagi na brak naruszenia przepisów prawa procesowego oraz materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, co uzasadniało nieprzyznanie pomocy finansowej.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może przewidywać rozwiązania bardziej restrykcyjne niż te określone w studium, jeśli nie zmienia to ogólnego przeznaczenia terenu, zgodnie z zasadą władztwa planistycznego. Zakaz zabudowy zagrodowej nie narusza prawa studium, ani konstytucyjnych zasad proporcjonalności, jeśli plan zachowuje podstawowe przeznaczenie terenów.

W przypadku oszustwa podatkowego typu contra-trading, nie można pozbawiać podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur, gdy brak jest kwalifikowanego naruszenia zasad należytej staranności z jego strony.

Art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyłącza nałożenia odrębnych kar za nietożsame naruszenia ujawnione podczas jednej kontroli, jeżeli wypełniają one różne znamiona deliktów z załączników ustawy.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki, jeżeli rezygnacja z funkcji członka zarządu była nieformalna lub nieskuteczna, a egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna.

Odmowa wydania zaświadczenia o zwolnieniu z podatku od spadków i darowizn jest zgodna z prawem, gdyż nie obejmuje ustaleń dotyczących zobowiązań podatkowych i nie może rozstrzygać kwestii spornych; upowszechnienie terminu zgłoszenia wynika z pierwotnej prawomocności postanowienia sądu.

Członek zarządu spółki kapitałowej odpowiada solidarnie za jej zaległości z tytułu zwrotu dofinansowania unijnego, jeżeli spełnione są przesłanki z art. 116 O.p., w szczególności: bezskuteczność egzekucji wobec spółki oraz pełnienie funkcji w czasie powstania zobowiązania, bez wykazania przesłanek uwalniających z odpowiedzialności.

Zastosowanie środka egzekucyjnego, po których podatnik został zawiadomiony, przerywa bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, niezależnie od uchylenia decyzji ustalającej daninę przez organ odwoławczy. Spór należy ocenić w kontekście regulacji z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż budowa toru rowerowego nie realizuje celu wywłaszczenia w postaci budowy strzelnicy łuczniczej. Brak realizacji celu pierwotnego czyni nieruchomość zbędną według art. 137 ust. 1 u.g.n., uzasadniając zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Skarga kasacyjna Gminy została oddalona.