Odmawiając przyznania dotacji oświatowej, organ administracyjny ma obowiązek wszechstronnie wyjaśnić przyczyny techniczne uniemożliwiające spełnienie wymogów przez skarżącego, a bezpodstawne przerzucenie tego obowiązku narusza zasadę praworządności w administracji.

Nie można odmówić dotacji niepublicznej szkole na podstawie przypuszczeń o niespełnieniu wymogów prawnych, gdy uważa się spełnienie przesłanek ustawowych.

Działalność domów wczasów dziecięcych, spełniająca cele edukacyjne, wspierająca i uzupełniająca kształcenie dzieci, kwalifikuje się do dotacji oświatowej, niezależnie od tego, czy odbywa się w trakcie roku szkolnego, co uzasadnia jej przyznanie również na okres wakacyjny.

Związek nieruchomości z działalnością gospodarczą nie musi polegać wyłącznie na jej faktycznym wykorzystywaniu; wystarczające może być także jej potencjalne przeznaczenie do prowadzenia działalności gospodarczej, o ile znajduje ono oparcie w realnych okolicznościach dotyczących sposobu funkcjonowania danego podmiotu.

NSA, rozpoznając skargę kasacyjną, stwierdził, że w obecnym stanie prawnym brak jest podstaw do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego bratu, jeśli osoby zobowiązane w pierwszej kolejności nie są osobami małoletnimi ani nieposiadającymi orzeczeń o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Przedłużenie terminu zwrotu VAT musi być należycie uzasadnione konkretnymi okolicznościami oraz podjętymi działaniami weryfikacyjnymi. Brak tych elementów w uzasadnieniu organu podatkowego skutkuje wadliwością postanowienia i jego uchyleniem.

Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy pozostaje w mocy, gdyż spełniono wszystkie wymogi prawne dotyczące wyznaczenia obszaru analizowanego i ochrony obszarów Natura 2000. Naruszenia wskazane w skardze kasacyjnej, dotyczące zarówno wyznaczenia obszaru, jak i ochrony przyrody, nie miały miejsca.

Decyzje o warunkach zabudowy mają charakter związany i nie stanowią narzędzia ochrony interesów społecznych, jeśli przepisy prawa nie zostały złamane. Skarga kasacyjna, zarzucająca ogólne naruszenia, nie spełnia przesłanek do uchylenia decyzji organów administracyjnych.

Stowarzyszenie mogące prowadzić działalność gospodarczą kwalifikowane jest jako przedsiębiorca na potrzeby podatku od nieruchomości, jeżeli jego działalność wykazuje związek z utrzymywanymi nieruchomościami. Związek ten jest decydujący przy ustaleniu właściwej stawki podatku od nieruchomości.

Działalność stowarzyszenia, mimo przeznaczania dochodów na cele statutowe, może stanowić podstawę uznania za działalność gospodarczą, uzasadniając obciążenie wyższą stawką podatku od nieruchomości.

Sprzedaż kukurydzy jako składnika paszy nie spełnia warunków kwalifikacji dla udzielenia pomocy finansowej na podstawie przepisów dotyczących pomocy producentom rolnym. Wsparcie obejmuje jedynie sprzedaż kukurydzy jako samodzielnego produktu rolnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchybienia proceduralne przy wydawaniu decyzji odmownej o przeniesieniu studenta pomiędzy uczelniami uzasadniają uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji oraz decyzji rektora; organ uczelni musi prawidłowo ocenić faktyczną sytuację studenta oraz jego interesy.

NSA stwierdził, iż decyzje organów administracji odmawiające zwrotu nieruchomości gruntowej były przedwczesne z uwagi na niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niewyczerpujące zbadanie materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nieodpłatne nabycie przez Skarb Państwa mienia po wykreślonej z rejestru spółce było zgodne z art. 9 ust. 2b Przepisów wprowadzających ustawę o KRS. Decyzja starosty o nabyciu mienia miała charakter deklaratoryjny, potwierdzający stan prawny ukształtowany z mocy prawa.

NSA uznał, że w przypadku niezgodności opisów czynów między załącznikami 3 i 4 u.t.d., mogą nastąpić osobne kary, wykluczając jedynie tożsamość czysto normatywną, nie czasowoprzestrzenną.

Prawo do informacji publicznej ulega ograniczeniu z mocy art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w przypadku, gdy wnioskowane dokumenty mają nadaną klauzulę "Zastrzeżone" z uwagi na zawartość związaną z bezpieczeństwem narodowym, co uzasadnia odmowę ich udostępnienia.

Informacja publiczna uznana za prostą wymaga udostępnienia, jeśli organ nie wykazuje, że jej przetworzenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, nie wystarczą ogólne twierdzenia organu o skomplikowaniu działań przygotowawczych.

Dokumenty wewnętrzne organów administracyjnych, nie wpływające bezpośrednio na zewnętrzną działalność ani formę realizacji zadań publicznych, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Rozstrzygnięcie potwierdza ich wykluczenie z udostępniania obywatelom.

Informacja o zbiorach rękopiśmiennych Biblioteki Narodowej, jako dotycząca zadań publicznych tego organu, stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ zobowiązany jest do jej udostępnienia; bezczynność nie była jednak rażącym naruszeniem prawa.

Orzeczenie potwierdza obowiązek respektowania ustaleń komisji lekarskich dotyczących związku chorobowego ze służbą, jak i niemożność dowodowego podważania ich przez sądy administracyjne i organy administracji publicznej w postępowaniu związanym z wypłatą uposażenia funkcjonariuszom Policji.

Rada Gminy, uchwalając wieloletni program gospodarowania zasobem mieszkaniowym, musi przestrzegać zakresu delegacji ustawowej określonej w art. 21 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów. Zaniechanie prawidłowego uregulowania obowiązkowych elementów programu skutkuje nieważnością uchwały.

Zasada, że kumulacja sankcji za naruszenia z różnych załączników do ustawy nie jest wyłączona jedynie na podstawie jednoczesności zdarzenia. Wymagana jest tożsamość znamion czynów opisanych w zał. nr 3 i 4 u.t.d.

Określona w art. 285a § 3 p.p.s.a. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego powinna kumulatywnie wykazywać, że doszło do rażącego naruszenia prawa oraz że w ten kwalifikowany sposób naruszono przepis prawa Unii Europejskiej. Nie jest wystarczające do uwzględnienia takiej skargi przywołanie się na art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej z dnia 7 lutego 1993 r.

Analizowana sprawa wykazała, iż dla prawidłowego ustalenia warunków zabudowy, konieczne jest przeprowadzenie kompletnej analizy urbanistycznej, której brak uniemożliwia organom wydanie wiążącej rozmowy inwestycyjnej.