Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy wyrok WSA oddalający skargę na decyzję ZUS, wskazując, że brak wykazania przesłanek całkowitej nieściągalności i trudnej sytuacji materialnej wyklucza umorzenie składek. NSA stwierdził prawidłową ocenę dowodową i stosowanie prawa przez ZUS.

Dla oceny zachowania terminu odwołania znaczenie ma nadanie odwołania w placówce pocztowej przed upływem terminu, a nie data wpływu do organu. Organ administracyjny ma obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do nadania.

W postępowaniu dotyczącym przyznania specjalnego zasiłku celowego, w ramach uznania administracyjnego, kontrola sądowa sprowadza się do oceny braku dowolności decyzji. Organy administracyjne muszą ocenić wszystkie istotne okoliczności sprawy, co w niniejszym stanie faktycznym zostało spełnione.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że art. 229 u.g.n. stanowi samodzielną przesłankę wyłączającą zwrot nieruchomości, gdy została ona oddana w użytkowanie wieczyste przed wejściem w życie ustawy. Późniejsze rozporządzenia nieruchomością są prawnie irrelewantne. Skarga kasacyjna E.K. została oddalona.

Odpowiedzialność byłego prezesa zarządu spółki za zaległości podatkowe spółki występuje, jeżeli nie wykazano jego braku winy w złożeniu wniosku o upadłość po upływie "właściwego czasu", co wymaga ponownego rozpatrzenia przez sąd pierwszej instancji.

W sytuacji, gdy nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, a została zakupiona lub adaptowana na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, jest ona uznawana za związaną z działalnością gospodarczą, co uzasadnia zastosowanie podwyższonej stawki podatkowej, niezależnie od jej faktycznego wykorzystania w danym roku podatkowym.

Zgodnie z art. 52 ust. 1 Prawa budowlanego, obowiązek rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu nakłada się na właściciela nieruchomości, jeżeli roboty budowlane są zakończone lub inwestor nie ma możliwości wykonania rozbiórki, a postępowanie legalizacyjne winno obejmować ciągłe adresowanie obowiązków wobec jednego podmiotu.

Brak wykazania przez spółkę, iż spełniła przesłanki do korzystania z dofinansowania na wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych, skutkuje utrzymaniem w mocy decyzji o zwrocie środków przez Prezesa PFRON.

Postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego nie jest zaskarżalne zażaleniem, albowiem Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje zażalenie jedynie na postanowienie o zawieszeniu i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania.

Pismo informacyjne organu geodezyjnego, które nie wszczyna ani nie rozstrzyga postępowania administracyjnego, nie stanowi postanowienia w rozumieniu k.p.a., zatem zażalenie na takie pismo jest prawnie niedopuszczalne.

Licencja na przewóz osobowy taksówką nie uprawnia do wykonywania przewozu okazjonalnego bez wymaganej licencji, zaś nieodpowiednie oznaczenie i wyposażenie pojazdu wyłącza go spod ochrony przepisów ustawy o transporcie drogowym. Oddalono skargę kasacyjną T.B.

Przewóz okazjonalny samochodem osobowym, niespełniającym wymagań konstrukcyjnych przewidzianych dla tego rodzaju przewozu, wymaga osobnej licencji niż przewóz taksówką. Posiadanie licencji na przewóz taksówką nie uprawnia do wykonywania przewozów okazjonalnych.

Uchwała rady gminy w przedmiocie ustalania wysokości diet dla radnych stanowi akt prawa miejscowego, wymagający ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym; brak takiego ogłoszenia skutkuje nieważnością uchwały.

Wniosek o dofinansowanie projektu, który nie spełnia jednoznacznych kryteriów oceny, określonych w dokumentacji konkursowej, podlega negatywnej ocenie. Sąd podkreśla, że dokumentacja nie musi szczegółowo wyznaczać wszystkich parametrów wniosku, co wymaga od wnioskodawcy staranności w przygotowaniu dokumentów.

NSA oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując uchylenie decyzji zwrotowej, opierając się na naruszeniu przepisów unijnych dotyczących przedawnienia roszczeń, które wykluczają stosowanie nieprawidłowo interpretowanych przepisów krajowych.

Organ stanowiący nie może powierzać zarządowi drogi zadań nienależących do zarządcy dróg, co jest sprzeczne z przepisami art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, stanowiąc naruszenie zasady legalności.

Rozpoznanie skargi kasacyjnej T. B. przez NSA wskazuje na prawidłowość decyzji administracyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładającej kary pieniężne, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia, iż naruszenia objęte są zakresem regulacji art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym.

Wobec braku dowodów na faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej naruszającej zakaz z art. 24f ust. 1 u.s.g., stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego jest przedwczesne i nieuzasadnione. Odwołanie się jedynie do potencjalnej możliwości takiej działalności jest niewystarczające.