Wezwanie do zmiany wniosku złożonego w konkursie publicznym, wystosowane przez organ administracyjny, nie jest czynnością podlegającą kontroli sądu administracyjnego, gdyż nie konkretyzuje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Działka wydzielona pod drogi publiczne przechodzi na własność odpowiedniej jednostki samorządu z mocy prawa, warunkując wypłatę odszkodowania przez tę jednostkę. W tej sprawie Województwo Wielkopolskie zobowiązane jest do zapłaty odszkodowania za wydzielenie działki nr [...] odpowiednio przeznaczonej.

Dziedziczenie nie stanowi samodzielnej podstawy do aktualizacji wpisów w ewidencji gruntów; potrzebne jest potwierdzenie faktycznego władania nieruchomością w trybie Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Właściwe zdefiniowanie "budynku wolnostojącego" jest kluczowe przy ustalaniu zasad stosowania uproszczonej procedury zgłoszenia robót budowlanych; brak spełnienia tego warunku wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

NSA orzekł, że decyzja nakazująca rozbiórkę budynku może być zmieniona po upływie terminu realizacji, jeśli spełnione są przesłanki z art. 155 K.p.a., jednak upływ terminu oraz bezpieczeństwo publiczne mogą stanowić przesłanki negatywne uniemożliwiające taką zmianę.

Odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, w tym wykonywanie transportu bez ważnego świadectwa ATP, nie zostaje uchylona pomimo powoływania się na utrudnienia wynikające z pandemii COVID-19, jeśli nie wykaże aktywnego działania w celu realizacji obowiązku.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uchybienia proceduralne podnoszone przez skarżącego nie uzasadniają uchylenia zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spełniało wymogi kontroli instancyjnej, a ustalenia faktyczne nie zostały skutecznie zakwestionowane.

NSA potwierdził niedopuszczalność stosowania w MPZP zapisów skutkujących faktycznym zakazem lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, naruszających art. 46 specustawy poprzez praktyczne wyłączenie możliwości realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując skargę kasacyjną BFG, uchylił wyrok WSA w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, zwracając uwagę na potrzebę wyczerpującej analizy przepisów wewnętrznych oraz oceny ich wpływu na bezstronne procedowanie BFG.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż brak udokumentowanego prawa zarządu Polskich Kolei Państwowych nad nieruchomością na dzień 27 maja 1990 r. oznacza jej komunalizację z mocy prawa na rzecz właściwej gminy, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej.

Nieruchomość użytkowana przez PKP została z mocy prawa skomunalizowana na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Brak udokumentowanego prawa zarządu przesądza o przynależności mienia do organów administracji państwowej, tym samym wykluczając jego użytkowanie przez PKP i potwierdzając komunalizację.

Termin do wniesienia skargi na czynności organu egzekucyjnego dotyczące obwieszczenia o licytacji nieruchomości biegnie od dnia publicznego ogłoszenia, niezależnie od daty doręczenia obwieszczenia pełnomocnikowi strony zainteresowanej.

Brak ustalenia znacznego stopnia niepełnosprawności przed dniem 31 grudnia 2023 r. uniemożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie regulacji obowiązujących przed tą datą. Oddalono skargę kasacyjną.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, podtrzymująca wysokość kary za naruszenie przepisów transportowych odnoszących się do wpisów ręcznych na karcie kierowcy, jest zgodna z prawem stanowionym i właściwie kwalifikuje wagę naruszeń na podstawie krajowych przepisów oraz wyklucza niezgodność z prawem unijnym.

Niewłożenie karty kierowcy do tachografu stanowi naruszenie zasad użytkowania tachografu określone w lp. 6.3 załącznika nr 3 do u.t.d., natomiast sumowanie kar za kolejne progi czasowe naruszeń przewozowych jest niedopuszczalne, jeśli nie wynika jednoznacznie z przepisów ustawowych.

Pozostawanie nieruchomości we władaniu PKP bez udokumentowanego prawa zarządu uniemożliwia wyłączenie z komunalizacji. Mienie, które w dniu 27 maja 1990 r. nie miało prawem przewidzianego zarządu, należy do terenowych organów administracji państwowej i podlega komunalizacji na rzecz gminy z mocy prawa.

Decyzja o rejestracji pojazdu bez homologacji stanowi oczywiste naruszenie prawa, ale nie rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., chyba że spowoduje skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Odmienna ocena wymaga analizy skutków prawnych i społeczno-gospodarczych decyzji.

Powierzchnię zabudowy w rozumieniu przepisów dotyczących ochrony środowiska należy określać na podstawie precyzyjnych wyliczeń, a nie przypuszczeń. Całej działki nie można uznać za powierzchnię zabudowy, chyba że istnieją ku temu wyraźne dowody.

Skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Postępowanie o zasiedzenie nieruchomości nie stanowi zagadnienia wstępnego dla postępowania administracyjnego dotyczącego legalności budowy, co wyklucza zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i zawieszenie postępowania administracyjnego.

Grzywna w celu przymuszenia, jako środek egzekucyjny, zastosowana została zgodnie z prawem i procedurami; skarga kasacyjna oddalona jako bezzasadna, a kosztami obciążono skarżącą.

Zamurowanie otworu okiennego musi spełniać wymogi prawa budowlanego i przeciwpożarowego, zapewniając trwałą nieprzezierność i zespolenie z ścianą, aby wypełniać funkcję ściany przeciwpożarowej. Decyzje organów muszą respektować zasady trwałości i poszanowania prywatności sąsiadów.

Domniemanie wiarygodności wpisów w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego może być obalone jedynie poprzez skuteczne przeciwdowody. Wpis urzędowy w Rejestrze decyduje o odpowiedzialności za naruszenia przepisów transportowych.

O braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania można mówić tylko przy uprawdopodobnieniu istnienia przyczyny uniemożliwiającej terminowe działanie. Sąd oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną, wskazując na brak wystarczających dowodów ze strony skarżącego.