Odmowa udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa wymaga wykazania nie tylko formalnego oznaczenia, lecz także rzeczywistych działań ograniczających dostępność informacji od momentu jej wytworzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dokumentacja geodezyjno-kartograficzna objęta jest domniemaniem prawdziwości i nie może być kwestionowana przez organy administracyjne w postępowaniach dotyczących ZRID, a przyjęcie ten dowód jest wiążące w sytuacji, gdy brak jest przeciwnych dokumentów urzędowych.

Stwierdzenie przez Komisję rażącego naruszenia art. 155 K.p.a. w decyzji Prezydenta związanej z reprywatyzacją było nieuzasadnione; zmiana decyzji nie naruszała rażąco prawa, będąc zgodną z aktualizacją uprawnień zainteresowanych stron.

Uchwała NSA z dnia 4 lutego 2026 r. uchyla decyzje, uznając rzeczywisty charakter transakcji M.D. z D. mimo formalnych wątpliwości, oraz przywraca prawo do odliczenia VAT. Działania handlowe M.D. nie miały na celu jedynie uzyskania korzyści podatkowej wbrew celom dyrektywy 2006/112/WE.

Umorzenie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę po zakończeniu inwestycji i wyeliminowaniu decyzji budowlanej z obrotu prawnego było zasadne z powodu braku materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracyjnego.

Wniesienie zarzutów egzekucyjnych możliwe jest przez cały czas trwania postępowania, do jego zakończenia, co obliguje organ do ich merytorycznego rozpatrzenia, o ile dotrzymano wymogów formalnych.

Uchylenie wyroku pierwszej instancji przez sąd odwoławczy, bez wskazania niezbędności ponowienia przewodu sądowego w całości, narusza art. 437 § 2 zdanie drugie k.p.k. Sąd odwoławczy powinien dokonywać merytorycznej kontroli dowodowej, a nie polegać na pełnym powtórzeniu przewodu przez sąd I instancji.

Art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego obowiązuje wyłącznie w kontekście inspekcji i kontroli. Organ administracji nie może szeroko interpretować tego przepisu w kierunku nałożenia kary pieniężnej poza tymi kontekstami, tj. w postępowaniach dotyczących progów antykoncentracyjnych.

Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 października 2015 r. nakazująca rozbiórkę budynku garażowo-gospodarczego nie stała się bezprzedmiotowa, a tym samym odmowa stwierdzenia jej wygaśnięcia przez organy administracyjne była prawidłowa i zasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że transakcje zbycia udziałów przez M.M., formalnie zakamuflowane w ciąg czynności, miały pozorny charakter, a ich celem było uniknięcie opodatkowania dochodu z tytułu zbycia udziałów. Działania te uzasadniały zastosowanie art. 199a § 2 Ordynacji podatkowej jako podstawy do ustalenia zobowiązania podatkowego.

Przesłanka niepodjęcia lub rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki w ramach art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. wymaga bezpośredniego związku z niepełnosprawnością opiekowanej osoby, w sposób uniemożliwiający pracę zarobkową.

W razie sprawowania naprzemiennej opieki nad dzieckiem zgodnie z porozumieniem rodziców, świadczenie wychowawcze może być przyznane w pełnej kwocie jednemu z rodziców, jeśli wspólna decyzja rodziców potwierdza zgodność z celem świadczenia.

Decyzja Komisji do wydania decyzji kasatoryjnej opierała się na ustawie z dnia 9 marca 2017 r., a jej prawidłowość i zgodność z prawem zostały podtrzymane przez Naczelny Sąd Administracyjny; skargę kasacyjną oddalono.

Zanonimizowane uzasadnienia wyroków w sprawach o przestępstwa przeciwko wolności seksualnej mogą naruszać prawo do prywatności uczestników postępowań, co uzasadnia odmowę ich udostępnienia jako informacji publicznej.

Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisów prawa materialnego ani procesowego w sposób istotny wpływający na wynik sprawy, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA.

W przypadku uchwały dotyczącej zwrotu unijnych środków pomocowych, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, iż brak osiągnięcia celu projektu wyklucza zasadność zarzutów dotyczących utrzymania jego trwałości.

Oddalenie skargi kasacyjnej jako niezasadnej z uwagi na brak formalnych przesłanek do podważenia postanowienia organu podatkowego oraz niedostateczną realizację wymogów formalnych skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż odrzucenie skargi kasacyjnej Prezesa ARiMR jest zasadne wskutek nieprawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego dotyczących przedawnienia oraz proporcjonalności sankcji finansowych.

Dyrektor KIS jest ograniczony do stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej wyłącznie w części niezgodnej z interpretacją ogólną. Wykładnia art. 14e § 1a pkt 2 powinna umożliwiać zachowanie części interpretacji indywidualnej zgodnych z obowiązującym prawem.

Dofinansowanie nie jest opodatkowaną VAT dotacją z bezpośrednim wpływem na cenę usług świadczonych przez spółkę, gdyż ma charakter kosztowy i służy pokryciu ogólnych wydatków projektu, a nie wpływa bezpośrednio na ich cenę, co nie spełnia wymogów art. 29a ust. 1 u.p.t.u.

Działania podatnika w zakresie handlu samochodami, choć zależne od organizacji zewnętrznej spółki, były rzeczywiste i nie pozbawiały go statusu podatnika VAT. Brak było podstaw do odmowy prawa do odliczenia podatku VAT oraz uznania wystawionych faktur za "puste".

Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu wniesienia odwołania było zasadne, gdyż uchybienie terminu nie wystąpiło w wyniku prawidłowego doręczenia decyzji podatkowej w trybie zastępczym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nałożenie kary pieniężnej za przewóz okazjonalny bez spełnienia wymogów licencyjnych i konstrukcyjnych jest zasadne i zgodne z prawem.

Wykonanie okazjonalnego przewozu osób bez zgłoszenia pojazdu do istniejącej licencji oraz brak odpowiednich dokumentów uprawniających do przewozu stanowi naruszenie przepisów prawa transportowego, uzasadniając nałożenie kary pieniężnej.