Przy ustaleniu wzrostu wartości nieruchomości według art. 37 ust. 1 upzp należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., bez względu na jego charakter ogólny czy szczegółowy.

Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 20 października 2020 r., wydana w postępowaniu legalizacyjnym, nie narusza rażąco prawa i może stanowić o podstawie prawnej wykonania obowiązków budowlanych. Decyzję tę należy traktować jako równoważnik pozwolenia na użytkowanie, co uzasadnia brak konieczności jej eliminacji z obrotu prawnego.

Rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego: skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak uzasadnionych podstaw prawnych, inwestycja zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a skarga kasacyjna wadliwa proceduralnie.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak naruszenia zasad konstytucyjnych i planistycznych przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uznając dominację interesu publicznego jako podstawę ograniczenia prawa własności.

Skarga kasacyjna na postanowienie utrzymujące w mocy zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym jest bezzasadna, jeśli skoncentrowane zostały one na zarzutach wykraczających poza przedmiot i zakres kontroli pierwszej instancji, a zmiany podmiotowe nie wpływają na legalność dotychczasowych rozstrzygnięć.

Nieruchomości objęte ogólnymi planami zagospodarowania przed 1995 r. winny być uwzględniane przy ocenie wzrostu wartości; państwo nie może ograniczać ochrony jedynie do dawnych planów szczegółowych. Wykładnia powinna być prokonstytucyjna, obejmująca każdy plan miejscowy sprzed 1995 r.

Przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości na podstawie art. 37 ust. 1 upzp, należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., bez względu na jego klasyfikację jako ogólny lub szczegółowy.

Uchwały planistyczne, bez względu na ich ogólny czy szczegółowy charakter, uchwalone przed 1 stycznia 1995 r., są właściwym punktem odniesienia przy obliczaniu wzrostu wartości nieruchomości (art. 37 ust. 1 upzp) na podstawie wykładni prokonstytucyjnej.

Dla potrzeb ustalania wzrostu wartości nieruchomości, na podstawie art. 37 ust. 1 upzp, należy uwzględniać przeznaczenie terenu według wszystkich planów miejscowych uchwalonych przed 1 stycznia 1995 r., zarówno ogólnych, jak i szczegółowych, w kontekście prokonstytucyjnej wykładni.

Zaliczenie nadpłaty podatku na poczet zaległości podatkowej następuje z mocy prawa z dniem powstania nadpłaty i powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego do wysokości dokonanej kompensaty, natomiast postanowienie organu podatkowego ma charakter wyłącznie deklaratoryjny i potwierdza skutek już wcześniej zaistniały.

W sytuacji braku odnalezienia dokumentów potwierdzających wypłatę odszkodowania za wywłaszczenie, nie można domniemywać braku tej wypłaty, jeżeli organ administracyjny postępowanie dowodowe przeprowadził w sposób wszechstronny, a strona nie dostarczyła przeciwnych dowodów.

Wydanie wyroku bez udziału syndyka w sprawie upadłościowej P. D. skutkuje jego nieważnością z powodu braku zdolności procesowej upadłego, co prowadzi do uchylenia orzeczenia i ponownego rozpoznania sprawy z udziałem właściwego podmiotu.

Stwierdzenie nieważności uchwał dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi skutkuje uznaniem takich opłat za świadczenia nienależne, podlegające zwrotowi jako nadpłaty na podstawie art. 75 Ordynacji podatkowej.

Art. 61 ust. 3 upzp umożliwia wydawanie decyzji o warunkach zabudowy dla instalacji OZE bez konieczności spełniania wymogów dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej, niezależnie od ich mocy. NSA oddala skargę kasacyjną, potwierdzając wyłączenie tych norm dla OZE.

Przy ustaleniu wzrostu wartości nieruchomości należy uwzględniać przeznaczenie określone w każdym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 roku, co oznacza zarówno dawny plan ogólny, jak i szczegółowy. Ograniczenia wynikające wyłącznie z faktycznego sposobu użytkowania są niezgodne z konstytucyjnymi zasadami ochrony własności.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, iż wykładnia art. 87 ust. 3a ustawy o planowaniu musi obejmować plany ogólne uchwalone przed 1995 r., stosując interpretację prokonstytucyjną, zachowującą ciągłość planistyczną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykładnia art. 87 ust. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obejmuje zarówno plany szczegółowe, jak i ogólne sprzed 1995 r. Oparcie wyceny nieruchomości na przeznaczeniu w dawnym planie ogólnym jest zatem uzasadnione.

Skarga kasacyjna nie uwzględniona; brak naruszenia przepisów prawa przez WSA w Warszawie w zakresie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Decyzja o nakazie rozbiórki całości obiektu w przypadku kontynuacji budowy mimo jej wstrzymania na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego jest prawidłowa i zgodna z art. 49e pkt 6 tej ustawy.

Informacja publiczna przetworzona podlega udostępnieniu, gdy wnioskodawca wykaże szczególnie istotny interes publiczny oraz możliwości wykorzystania informacji dla dobra ogółu.

W przypadku posiadania oleju napędowego o nieznanym pochodzeniu, podatnik zobowiązany jest do zapłaty podatku akcyzowego, chyba że wykaże, iż podatek ten został już zapłacony przez sprzedawcę. Nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, dotyczącego technicznego aspektu zmiany parametrów paliwa, nie narusza zasad postępowania jeśli okoliczności sprawy nie wymagają wiedzy specjalistycznej.

Wnioskodawca żądający informacji przetworzonej musi wykazać szczególną istotność dla interesu publicznego oraz zdolność do wykorzystania informacji dla dobra ogółu; brak wykazania tych przesłanek uzasadnia odmowę udostępnienia informacji.

Rejestracja pojazdu dokonana na podstawie zaświadczeń technicznych, bez wymaganego oświadczenia homologacyjnego producenta, była dokonana z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności przez organy nadzorujące.

Ziarniniak grzybiasty skóry nie może zostać uznany za chorobę zawodową wynikającą z narażenia zawodowego skarżącego, ponieważ brak jest naukowych dowodów na istotny związek przyczynowy miedzy czynnikami rakotwórczymi w jego środowisku pracy a wystąpieniem tego nowotworu.