Dodatkowe wpłaty na Fundusz Wsparcia Kredytobiorców, dokonywane na podstawie ustawy o finansowaniu społecznościowym, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, gdyż wyłączenia z art. 16 ust. 1 pkt 76 u.p.d.o.p. nie odnoszą się do nich.

Nie jest zabronione nałożenie więcej niż jednej kary pieniężnej przy stwierdzeniu naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym w załącznikach nr 3 i 4, chyba że jedno naruszenie w sposób oczywisty wyklucza drugie.

NSA orzekł, że decyzje organów administracji utrzymujące w mocy ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji były zgodne z prawem. Dokonano rzetelnej urbanistycznej analizy obszaru zgodnej z przepisami, uzasadniając odstępstwa od średnich parametrów zabudowy. Uchylanie decyzji przez WSA uznano za bezzasadne.

Sąd II instancji słusznie uchylił decyzję ZUS z powodu nieprawidłowej oceny przeważającej działalności gospodarczej, nie stosując się do wcześniejszych wyroków. NSA potwierdził poprawność decyzji WSA, oddalając skargę kasacyjną ZUS.

Sąd stwierdził, że skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu, gdyż nie wykazano naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania mogących wpłynąć na wynik sprawy, a także, że nie było podstaw do złożenia towaru w magazynie czasowego składowania, gdy został on objęty procedurą dopuszczenia do obrotu.

Odmiana oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym nie stanowi zmiany okoliczności faktycznych w rozumieniu art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej i nie uzasadnia zmiany ostatecznej decyzji podatkowej.

Skarga kasacyjna K.S. została oddalona z uwagi na brak wykazania wpływu wskazanych naruszeń na wynik sprawy oraz niewłaściwe skonstruowanie zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego i procesowego.

NSA oddalił skargę kasacyjną organu, podtrzymując opinie WSA, że organ egzekucyjny nie wykazał skutecznego doręczenia skarżącemu tytułu wykonawczego z uwagi na brak ustaleń co do miejsca zamieszkania.

Wygaśnięcie decyzji zabezpieczającej na podstawie art. 33a § 1 nie czyni zbędnym merytorycznego badania jej zasadności przez organ odwoławczy i przez sądy. Odmowa takiego badania narusza prawo do sądu oraz skutecznego środka zaskarżenia.

Przepisy ustawy o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym stosują się także do danych osób skazanych przed jej wejściem w życie, zgodnie z przepisami przejściowymi. Brak jest podstaw do odmowy zamieszczenia lub usunięcia takich danych z RSPTS bez spełnienia ustawowych przesłanek.

Brak podstaw do uznania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego za wydaną z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ projekt budowlany nie naruszał dopuszczalnych norm dla poziomu pola elektromagnetycznego, a argumenty skargi kasacyjnej były bezzasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając działania Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego za zgodne z obowiązującymi przepisami, a obiekcje dotyczące przepisów przeciwpożarowych i granic nieruchomości za niezasadne.

Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podtrzymuje decyzje organów administracyjnych w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej, uznając istnienie adekwatnego związku przyczynowego z warunkami pracy na podstawie specjalistycznej oceny medycznej. Skargi kasacyjne oddalono jako nieuzasadnione.

Skarga kasacyjna K.W. od wyroku WSA w Warszawie oddalona. NSA orzekł, że decyzje wywłaszczeniowe z 1957 r. nie wydano z rażącym naruszeniem prawa zgodnie z dekretem z 1949 r.

Okręgowa Rada Lekarska w Warszawie, stosując art. 64 § 2 k.p.a., niezasadnie pozostawiła wniosek o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza bez rozpoznania. Organ powinien uwzględniać dokumenty jako część postępowania wyjaśniającego zgodnie z powszechnie obowiązującymi regulacjami.

NSA orzekł, iż postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 61a § 1 k.p.a. nie może opierać się na ocenie merytorycznej spełnienia przesłanek przyznania świadczenia kompensacyjnego. Wymaga to pełnego postępowania administracyjnego.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak przesłanki rażącego naruszenia prawa. Ocena rażącego naruszenia wymaga jednoznacznego zestawienia normy prawnej z treścią decyzji.

Decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości powinna jednocześnie rozstrzygać o wszystkich kwestiach związanych ze zwrotem należności, w tym formie zabezpieczenia, co nie pozwala na wydawanie odrębnych decyzji w tym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny, opierając się na art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną w sprawie podziału kosztów postępowania rozgraniczeniowego, uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie Sądu I instancji i brak przesłanek materialnoprawnych i procesowych do zmiany wyroku.

Decyzja organu podatkowego oparta na art. 28b ust. 2 ustawy VAT narusza przepisy procesowe i materialne z uwagi na niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, niewystarczające zbadanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności przez A. Ltd. w Polsce oraz brak pogłębionej analizy prawnej.

Niepełne ustalenie faktyczne co do rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej przez zagranicznych kontrahentów uniemożliwiało organowi podatkowemu określenie właściwego miejsca świadczenia usług i stosownej stawki opodatkowania VAT.

Nieusprawiedliwione uchybienie terminowi wniesienia zażalenia wyłącza możliwość jego przywrócenia. Od odbiorcy wymaga się należytej staranności w zabezpieczeniu swojej sytuacji prawnej w przypadku planowanej nieobecności, co obejmuje ustanowienie pełnomocnika do doręczeń.

Wykonywanie przewozu pasażerskiego pojazdem nieznakowanym jako taksówka bez odpowiedniej licencji kwalifikuje się jako przewóz okazjonalny, niezależnie od formy zamówienia przejazdu. Organ administracyjny miał podstawę do nałożenia kary.

Oddalenie skargi kasacyjnej uzasadnione jest stwierdzeniem zgodności nałożonej kary pieniężnej za przewóz niespełniający wymogów konstrukcyjnych i niedostosowany do zgłoszonych licencji z przepisami ustawy o transporcie drogowym. Przepisy te nie naruszają norm konstytucyjnych ani prawa unijnego.