Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, iż organy nadzoru budowlanego nie przeprowadziły wystarczającego postępowania w zakresie oceny zgodności wykonanych robót budowlanych z obowiązującymi przepisami technicznymi, co uniemożliwiło stwierdzenie zgodności dokonanych zmian z prawem.

Decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z 1966 r. dotyczącej przejęcia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa została podtrzymana, jako że nie wykazano rażącego naruszenia prawa przez organ administracyjny.

Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące nieprawidłowości w postępowaniu administracyjnym i błędnej wykładni prawa materialnego okazały się bezzasadne. Sfałszowane dokumenty przedstawione w toku postępowania administracyjnego uzasadniają cofnięcie zezwolenia na pobyt, niezależnie od świadomości strony co do ich fałszywości.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że przepisy dotyczące finansowania pomocy de minimis nie wprowadzają wymogu specjalistycznego charakteru wydatków, a mogą obejmować wyposażenie standardowe, jeśli służy ono rehabilitacji zawodowej i wspieraniu osób niepełnosprawnych, nawet gdy daje korzyści także pracownikom bez niepełnosprawności.

Zaświadczenie wskazujące wyłącznie na klasyfikację budynku wg KŚT jako mieszkalnego nie wystarcza do uznania, iż przynajmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, co jest niezbędne do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego na prawo własności według ustawy o przekształceniu gruntu.

Małżeństwo z zobowiązanym nie uprawnia do wniesienia zażalenia na postanowienie egzekucyjne; zażalenie przysługuje wyłącznie zobowiązanemu, a skarga kasacyjna oddalona z braku legitymacji procesowej skarżącej.

Małżonek zobowiązanego, wobec którego skierowano egzekucję do majątku wspólnego, nie posiada legitymacji do wniesienia zarzutów w ramach postępowania egzekucyjnego, które przysługuje wyłącznie zobowiązanemu w rozumieniu art. 1a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Uchybienie terminu do wniesienia zażalenia jest okolicznością obiektywną, która obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego to uchybienie, co uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ (art. 134 k.p.a.).

Małżonek zobowiązanego nie posiada legitymacji do wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, ze względu na brak statusu "zobowiązanego" w rozumieniu przepisów u.p.e.a.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach zakreślonych przez art. 174 p.p.s.a., uznał, że skuteczne wszczęcie postępowania karnego skarbowego prawidłowo zawiesiło bieg przedawnienia zobowiązań podatkowych, a tym samym oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną.

Działania administracyjne, skutkujące przyznaniem pomocy finansowej po wystąpieniu sztucznie stworzonych warunków, wymagają analizy elementów subiektywnych dla skuteczności zgłaszanych roszczeń zwrotu nienależnych środków, uwzględniając kontekst programów wieloletnich oraz wymogi procedury przedawnienia.

Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze, z zamysłem wykorzystania renomy i strategii rynkowej innego podmiotu, może być podstawą unieważnienia prawa ochronnego na ten znak, zgodnie z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, stwierdzając prawidłową klasyfikację taryfową towaru oraz brak naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w decyzjach organów celnych i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak prawnej możliwości wznowienia postępowania w przypadku, gdy decyzja ostateczna, która miałaby podlegać wznowieniu, została już uchylona odrębnym aktem administracyjnym. Brak przedmiotu wznowienia wyklucza orzekanie o wznowieniu.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA została oddalona jako niezasadna. Postępowanie przed sądami oraz organami administracyjnymi spełniało wymogi proceduralne i materialne, co wykluczało istotny wpływ zgłoszonych naruszeń proceduralnych na wynik sprawy.

Organ administracji publicznej słusznie odmówił przedłużenia terminu na wykonanie obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, gdyż podnoszone przez stronę przeszkody finansowe i proceduralne nie przeważają nad koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwie zastosował przepisy prawne i proceduralne, wyłącznie w granicach oceny prawnej orzeczenia, a zarzuty naruszenia prawa procesowego nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Decyzja organu podatkowego dotycząca naliczenia odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2019 r. jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami prawnymi; skarga kasacyjna oddalona.

Zawiadomienie o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, jeżeli oparte na dostatecznych przesłankach dowodowych wskazujących na popełnienie czynu karnego, skutecznie zawiesza bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, nawet jeśli następuje blisko terminu przedawnienia.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, że świadczenia z tytułu wyżywienia na statku i strawnego są w interesie pracodawcy, niestanowiące przychodu pracownika, a więc nie podlegają opodatkowaniu.

Pojazd typu VAN, gdy długość części towarowej przekracza 50% rozstawu osi, podlega klasyfikacji jako samochód do przewozu towarów do kodu CN 8704. Noty wyjaśniające służą pomocą w interpretacji, a ich zmiana może mieć retrospektywne znaczenie interpretacyjne.

Przepis § 13zl rozporządzenia z 27 stycznia 2015 r., w brzmieniu obowiązującym od 19 stycznia 2022 r., stosuje się do wniosków o pomoc złożonych po tej dacie. Pomoc nie przysługuje, jeśli świnie nie były przetrzymywane co najmniej 85 dni przed sprzedażą.

W postępowaniu o stwierdzenie uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami, decyzja o naliczeniu opłat z tytułu zarządu może stanowić wystarczający dowód istnienia zarządu na dzień 5 grudnia 1990 r., bez konieczności powoływania się na uprzednie decyzje. Decyzje te należy oceniać zgodnie z uchwałą NSA z 2024 r.

Przesłanki niezbędne do zastosowania art. 61 ust. 2e u.p.s. w zakresie ustalania odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej muszą uwzględniać wnioski stron o zwolnienie z opłaty złożone na podstawie art. 64 u.p.s. oraz składające się na nie okoliczności faktyczne, co naruszone prowadzi do konieczności uchylenia zaskarżonych decyzji.