Numer telefonu nie jest dane osobowe, o ile jego posiadanie nie pozwala na bezpośrednie ani pośrednie zidentyfikowanie osoby, bez nadmiernego wysiłku i dodatkowych informacji. Decyzje oddalające przypisanie danych osobowych uchylone.

Numer telefonu nie stanowi danych osobowych o zidentyfikowanej osobie, jeśli dysponent danych nie posiada dodatkowych informacji umożliwiających przypisanie numeru konkretnej osobie, co wyklucza kwalifikację działań jako bezprawnego przetwarzania danych osobowych.

Dopuszcza się wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej obejmującej ścieżkę rowerową na podstawie specustawy, nawet jeśli projekt przewiduje ingerencję w prawo własności, pod warunkiem spełnienia kryteriów formalnoprawnych i kompletności dokumentacji.

Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie może odmówić jej na podstawie istnienia odrębnych reżimów prawnych, o ile nie zachodzi kolizja norm w pełni regulujących dostęp do tej informacji.

Numer telefonu nie stanowi danej osobowej w rozumieniu art. 4 pkt 1 RODO, jeśli administrator nie dysponuje dodatkowymi informacjami umożliwiającymi identyfikację osoby. Uznanie numeru telefonu za daną osobową wymaga możliwości jego treściowego powiązania z innymi informacjami, identyfikującymi właściciela.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku braku transakcji porównywalnych, możliwe jest przyjęcie wartości odtworzeniowej budowli jako podstawy opodatkowania, jeśli wycena oparta jest na rzetelnej analizie i uzasadnieniu biegłego.

Organ administracyjny słusznie nie uchylił zajęcia rachunku bankowego spółki, gdyż brak wystąpienia przesłanki ważnego interesu zobowiązanego, a interes wierzyciela uzasadniał kontynuację egzekucji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, wykazując iż zmiana stanu prawnego czyni wcześniejszą ocenę prawną wojewódzkiego sądu administracyjnego nieaktualną, jednak zaskarżone orzeczenie pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem.

Decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji reprywatyzacyjnej Prezydenta m.st. Warszawy z 8 grudnia 2005 r. została uchylona. Przy rozważaniu nieodwracalnych skutków prawnych, należy kierować się art. 156 § 2 k.p.a., a nie definicją z art. 2 pkt 4 u.s.d.r.

Art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy stosują się do wszystkich cudzoziemców niezależnie od daty przybycia do Polski. Bezczynność organu podlega ocenie zgodnie z p.p.s.a. i k.p.a. po 30.06.2024 r.

Dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej, jeśli może stanowić samodzielną działkę budowlaną, o ile szczególne okoliczności uzasadniają odstępstwo od zasady ustalenia zabudowy dla całej działki.

Inwestycja polegająca na budowie magazynów energii elektrycznej nie może być uznana za urządzenie infrastruktury technicznej wyłączone z wymogu spełnienia przesłanki "dobrego sąsiedztwa" w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jeśli nie jest połączona z urządzeniem odnawialnego źródła energii.

Niezawarcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wskaźników intensywności zabudowy jest istotnym naruszeniem prawa, skutkującym nieważnością uchwały Rady Miejskiej. Obszary przeznaczone pod zabudowę wymagają obligatoryjnego określenia intensywności zabudowy (art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.).

Osoba będąca wdową, wychowująca dzieci z pierwszego małżeństwa bez udziału drugiego rodzica, może być uznana za osobę samotnie wychowującą dzieci, nawet będąc w nieformalnym związku z nowym partnerem i posiadając z nim dziecko. W takim przypadku przysługuje jej dodatek do zasiłku rodzinnego.

NSA stwierdził prawidłowość zakwalifikowania oleju smarowego do kodu CN 2710 19, co determinowało powstanie zobowiązania akcyzowego. Błędna kwalifikacja na fakturach nie zwalniała z obowiązku podatkowego. Skarga kasacyjna spółki została oddalona.

Popełnienie przez cudzoziemca wykroczenia polegającego na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości nie spełnia przesłanek wykluczenia go z ochrony międzynarodowej jako zagrożenie dla społeczeństwa, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy oraz z unijnym standardem wykładni TSUE, wymagającym indywidualnej oceny rzeczywistego zagrożenia.

Skarga kasacyjna spółki na odmowę wypłaty dofinansowania została oddalona, gdyż uznano, że spółka znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej zgodnie z kryteriami rozporządzenia 651/2014 UE, co uniemożliwia przyznanie pomocy publicznej.

W postępowaniu egzekucyjnym, które rozpoczęło się przed nowelizacją z 30 lipca 2020 r., stosuje się przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w ich wcześniejszym brzmieniu, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej, jako że zarzuty nie wykazały wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie.

Członek zarządu spółki ponosi odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe, jeżeli nie udowodnił, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o upadłość, a okoliczności faktyczne wskazują na istnienie przesłanki niewypłacalności spółki.

Bezczynność Polskich Kolei Państwowych S.A. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej była nieuzasadniona, gdyż nie wykazano całościowego wyłączenia stosowania przepisów u.d.i.p. przez odrębne regulacje prawne dotyczące tej samej materii.

Decyzja o odmowie wydania wizy krajowej przez konsula nie podlega kontroli sądów administracyjnych zgodnie z art. 5 pkt 4 p.p.s.a., a skarga kasacyjna w tej materii jest niedopuszczalna. NSA oddalił skargę odrzucając stwierdzenie naruszenia prawa do sądu oraz przepisów konstytucyjnych i unijnych.

W przypadku programów wieloletnich, termin przedawnienia wynosi 8 lat od momentu wystąpienia nieprawidłowości, a jego zbiegiem umarza się postępowanie administracyjne dotyczące zwrotu nienależnie pobranych środków finansowych, jeśli decyzja wydana została po jego upływie. Oddalenie skargi kasacyjnej Prezesa ARiMR przez NSA, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

Osoba trzecia, odpowiedzialna za cudze zobowiązania podatkowe, ma prawo do podważania ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych w postępowaniu wobec spółki, w ramach postępowania dotyczącego jej odpowiedzialności solidarnej, co zapewnia minimalny standard ochrony wynikający z orzecznictwa TSUE.

Środki egzekucyjne zastosowane przez organ egzekucyjny nie naruszyły zasady stosowania najmniej uciążliwych środków egzekucyjnych wobec zobowiązanego, a ich zastosowanie było zgodne z zasadą celowości i efektywności prowadzenia postępowania egzekucyjnego.