E.G. nie wykazała, że naruszenie praw pacjentów miało charakter systemowy i trwały, co było warunkiem niezbędnym do wszczęcia postępowania o naruszenie zbiorowych praw pacjentów. Skarga kasacyjna oddalona.

Dla wszczęcia postępowania dotyczącego zbiorowych praw pacjenta zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.p. nie wystarcza wykazanie jednostkowego naruszenia. Uprawdopodobnienie musi dowodzić zorganizowanego i systemowego naruszenia praw pacjentów przez podmiot.

Sąd Naczelny uznaje, że podejmowanie i wykonywanie działalności przewoźnika drogowego bez wymaganego zezwolenia stanowić może podstawę do nałożenia kary pieniężnej, nawet jeśli przewóz odbywa się pojazdem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych oraz z wykorzystaniem aplikacji mobilnej do zlecenia usługi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyklucza kumulacji kar za różne i nietożsame naruszenia prawne, jeśli zachowania odpowiadają osobnych czynów zawartych w zał. nr 3 i 4 do tejże ustawy.

Związek nieruchomości z działalnością gospodarczą, bez faktycznego zajęcia gruntu na tę działalność, nie stanowi przesłanki do objęcia go podatkiem od nieruchomości, lecz winien być traktowany jako podległy podatkowi rolnemu.

Niniejsze postępowanie wykazało, że nieruchomość, klasyfikowana jako użytki rolne, nie była faktycznie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, co wykluczało jej opodatkowanie podatkiem od nieruchomości.

NSA uchylił wyrok WSA, decyzję SKO i Burmistrza, uznając, że przepisy uśr, w zakresie, w jakim uniemożliwiają przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie faktycznie sprawującej opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, są niezgodne z Konstytucją RP.

Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację w trybie art. 535 § 5 k.p.k., uchylił orzeczenie dotyczące kary łącznej grzywny za rażące naruszenie art. 502 § 1 k.p.k., jednocześnie przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, celem dostosowania jej do ustawowych ograniczeń postępowania nakazowego.

Sąd Najwyższy stwierdził, że wymierzenie kary grzywny poniżej ustawowego minimum bez zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary jest rażącym naruszeniem prawa karnego materialnego, wymagającym uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.

Nieprawidłowe doręczenie zawiadomienia o rozprawie skazanemu osadzonemu za granicą stanowi rażące naruszenie prawa do obrony, skutkujące uchyleniem wyroku łącznego oraz koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji.

Operat szacunkowy, będący podstawą ustalenia odszkodowania, musi być zlecony przez właściwy organ. Brak klauzuli aktualizującej w operacie czyni go nieważnym jako dowód. Naczelny Sąd Administracyjny oddala kasację.

Umorzenie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest zasadne po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren inwestycji. Fakt ten czyni postępowanie bezprzedmiotowym zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Postępowanie administracyjne dotyczące nałożenia kary pieniężnej za brak uiszczenia opłaty elektronicznej na spółkę w restrukturyzacji sanacyjnej winno być wszczęte z udziałem zarządcy masy sanacyjnej; kierowanie zawiadomienia do spółki czyni wszczęcie postępowania nieskutecznym.

Oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA uzasadnia prawidłowe doręczenie decyzji organu administracyjnego pełnomocnikowi strony, co skutkuje uznaniem terminu wniesienia odwołania za przekroczony, zgodnie z przepisami k.p.a. o doręczeniach.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, gdy osoba opiekująca się pobiera rentę. Zasada ta obowiązuje mimo wyroku TK, chyba że renta zostanie zawieszona. Skarga kasacyjna słuszna; decyzja o odmowie przyznania świadczenia została utrzymana.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując wcześniejsze ustalenia, że budynek objęty postępowaniem powstał w ramach samowoli budowlanej oraz podkreślając nieskuteczność podnoszonych zarzutów wobec prawomocnych wcześniejszych orzeczeń.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż nie wykazano rażącego naruszenia prawa w decyzji administracyjnej przenoszącej warunki zabudowy na rzecz skarżących, a z powodu niestwierdzenia nieważności decyzji pierwotnej brak było podstaw do unieważnienia decyzji zależnej.

NSA uchylił wyrok WSA z powodu wadliwego uzasadnienia, podkreślając konieczność poprawnej wykładni i zastosowania przepisów rozporządzenia wykonawczego w kontekście oceny punktowej wniosku o pomoc finansową.

W przypadku oszustwa podatkowego typu contra-trading, nie można pozbawiać podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur, gdy brak jest kwalifikowanego naruszenia zasad należytej staranności z jego strony.

Art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyłącza nałożenia odrębnych kar za nietożsame naruszenia ujawnione podczas jednej kontroli, jeżeli wypełniają one różne znamiona deliktów z załączników ustawy.

Pobranie opłaty za kartę pojazdu w wysokości przekraczającej rzeczywiste koszty na mocy przepisu wykraczającego poza upoważnienie ustawowe jest nienależne, a żądanie zwrotu nadpłaty podlega uwzględnieniu bez względu na przedawnienie przepisów Ordynacji podatkowej.

NSA uchyla wyrok WSA oraz decyzję organu celno-skarbowego, uznając, że brak dowodów na 'kwalifikowane' naruszenie zasad staranności przez X sp. z o.o., co nie uzasadnia zakwestionowania prawa do odliczenia VAT.

Uchylając zaskarżony wyrok częściowo, Sąd Najwyższy wskazuje, że ponowne przeprowadzenie całego przewodu sądowego nie było uzasadnione, a Sąd Odwoławczy powinien samodzielnie usunąć braki w ustaleniach dotyczących obowiązku naprawienia szkody.

Opieka naprzemienna musi być stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądowym, aby stanowić podstawę do przyznania świadczenia wychowawczego; brak takiego uzasadnionego orzeczenia w momencie wnioskowania wyklucza możliwość jego przyznania.