Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A.S., potwierdzając prawidłowość postępowania egzekucyjnego nałożenia grzywny, wskazując, że zobowiązania budowlane przechodzą na następców prawnych wedle tytułu wykonawczego.

Zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi uzasadnia nałożenie kary pieniężnej; zgromadzony materiał dowodowy jest kluczowy dla określenia faktycznego zajęcia pasa drogowego.

Oddalenie skargi kasacyjnej następuje z powodu braku usprawiedliwionych podstaw do zmiany decyzji organów administracji w zakresie negatywnego zaopiniowania projektu podziału nieruchomości niezgodnego z planem zagospodarowania przestrzennego.

Dla przyznania dodatku węglowego decydujące jest faktyczne zamieszkanie i prowadzenie gospodarstwa domowego pod wskazanym adresem; przysługuje on tylko na jedno gospodarstwo domowe, zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy o dodatku węglowym.

Uchybienie w orzekaniu kary łącznej w przypadku braku rzeczywistego zbiegu przestępstw skutkuje koniecznością uchylenia wyroku łącznego oraz umorzenia postępowania w tym zakresie, zgodnie z art. 572 k.p.k.

Nakładanie kary pieniężnej za umieszczenie szyldu reklamowego w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi jest zgodne z prawem, gdy szyld obejmuje przestrzeń nad tym pasem i jest widoczny dla użytkowników drogi.

Decyzja o warunkach zabudowy jest instrumentem określającym dopuszczalność inwestycji; jej prawidłowość analizuje się w granicach wyznaczonych przez stan faktyczny i zasady urbanistyczne, co potwierdził NSA, oddalając skargę kasacyjną M.S.

Brak formalnego wszczęcia postępowania komunalizacyjnego na skutek działań administracyjnych nie uzasadnia wydania zaświadczenia o toczącym się postępowaniu, nawet gdy działania mogły sugerować rozpoczęcie procesu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że decyzje organów dotyczące zasiłku celowego, oparte na uznaniu administracyjnym i ocenie dostępnych środków finansowych, pozostają w granicach uznania, nawet przy spełnieniu ustawowych przesłanek.

Po upływie trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji administracyjnej, wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności lub wydania z naruszeniem prawa jest wyłączone. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa może nastąpić jedynie w ramach postępowania nadzorczego, jeżeli nie wystąpiły przesłanki z art. 156 § 2 oraz art. 158 § 3 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, oddalając ją z uwagi na prawidłowość decyzji o wywłaszczeniu na mocy wniosku z 1979 r. oraz konieczność wywłaszczenia pozostałej części nieruchomości w trybie określonym prawem.

Odpowiedzialność członków rady nadzorczej spółki za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez emitenta ma charakter sprzężony i zależy od wydania prawomocnej decyzji sankcjonującej spółkę. Termin dochodzenia takiej odpowiedzialności może być zawieszony w stanach nadzwyczajnych jak epidemia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego, z uwagi na wystarczające dowody ustalające lokalizację reklam w przestrzeni pasa drogowego i prawidłową interpretację obowiązujących przepisów przez sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że przepisy dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych czy administracyjnych kar pieniężnych nie mają zastosowania do opłat za zajęcie pasa drogowego ustalanych zgodnie z ustawą o drogach publicznych, gdyż mają one charakter rekompensacyjny, a nie sankcyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że skarżący nie wykazał wpływu zarzucanych uchybień na wynik postępowania, oraz że nie spełniono przesłanek do zawieszenia postępowania w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego.

NSA stwierdza, że wyrok WSA w Gdańsku oddalający skargę Fundacji C. w P. na decyzję SKO w Gdańsku dotyczącą zwrotu dotacji oświatowej jest zasadny. Skarga kasacyjna fundacji, oparta na zarzutach proceduralnych i materialnych, została uznana za nieuzasadnioną bądź nieskuteczną, a zatem oddalona w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ocena ponownej analizie przedsięwzięcia przez T. S.A. poprzez negatywną ocenę kryterium B.6 była prawidłowa. Zarzuty dotyczące błędów proceduralnych i materialnych są bezzasadne i nie uzasadniają uchylenia wyroku WSA.

NSA uchylił wyrok WSA z powodu nieważności postępowania z uwagi na brak pełnego rozeznania stron, co wymagało ponownego rozpoznania sprawy przez WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego była sprzeczna z zasadami dobrego sąsiedztwa zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., uzasadniając uchylenie jej przez WSA.

Niedopełnienie przez beneficjenta warunku uzupełnienia wykształcenia w terminie, określonego w decyzji o przyznaniu pomocy finansowej, bez wykazania zaistnienia siły wyższej w odpowiednim terminie, uzasadnia nałożenie sankcji zwrotu otrzymanych funduszy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż pismo odmawiające dofinansowania z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do usługi tłumacza języka migowego stanowi decyzję administracyjną; można je zaskarżyć w drodze odwołania administracyjnego.

Instalacje i kontenery spełniające określone funkcje techniczne w budynkach mogą być kwalifikowane jako budowle i podlegać opodatkowaniu, nawet jeżeli zlokalizowane są wewnątrz innych obiektów, jeśli spełniają definicje budowli lub obiektów budowlanych w rozumieniu prawa budowlanego.

Instalacje techniczne i urządzenia wewnątrz budynków elektrociepłowni, a także kontenery umiejscowione na terenie elektrociepłowni, mogą być uznane za odrębne budowle i tym samym podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nawet jeśli znajdują się wewnątrz budynków.

Obiekty budowlane, nawet gdy usytuowane wewnątrz budynków przemysłowych, mogą stanowić odrębne budowle podlegające opodatkowaniu, jeśli pełnią funkcje niezależne od budynku i nie są związane z zapewnieniem jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.