Za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się te wypłacone mimo okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa, gdy świadczeniobiorca wiedział o braku prawa do ich pobierania. Świadomość ta musi wynikać z właściwego pouczenia. NSA przyjął, że Skarżąca została skutecznie poinformowana o konsekwencjach braku powiadomienia o nowym orzeczeniu i uznał świadczenie za nienależnie pobrane.

Z uwagi na brak wykazania przez Gminę Chrzanów zajętości nieruchomości pod drogę publiczną oraz sprawowania nad nią władztwa publicznego na dzień 31 grudnia 1998 r., brak jest podstaw do stwierdzenia nabycia prawa własności z mocy prawa na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r.

Prokurator Generalny jest organem właściwym do wydawania decyzji dotyczących przyznania dodatku wyrównawczego dla prokuratorów do spraw wojskowych pełniących służbę wojskową, z uwagi na zniesienie wojskowych jednostek prokuratury. Zaskarżone decyzje Prokuratora Okręgowego i Rejonowego zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, gdyż wnioskowane informacje znajdują się w posiadaniu Spółki komunalnej, niezobowiązanej do bezpośredniego udostępnienia przez Burmistrza.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że uchwała odmowy przyznania pomocy mieszkaniowej przez Zarząd Dzielnicy była wydana niezgodnie z prawem, wskazując na konieczność uwzględnienia braku osobistego tytułu prawnego do lokalu przez wnioskodawcę.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych jest zgodne z art. 113 § 1 k.p.a., a skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji oddalono jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.

Tylko Prokurator Generalny jest właściwym organem do wydawania decyzji o dodatku wyrównawczym dla żołnierza zawodowego pełniącego funkcję prokuratora w powszechnej jednostce prokuratury, według przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o prokuraturze oraz ustawy o obronie Ojczyzny.

Brak uzasadnienia wyroku naruszającego art. 141 § 4 p.p.s.a., przy braku wytycznych co do dalszego postępowania, uniemożliwia kontrolę instancyjną, co skutkowało uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Decyzja administracyjna nie może zostać zmieniona w trybie art. 155 k.p.a., jeżeli zmiana miałaby być dokonywana na podstawie okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania pierwotnej decyzji, które nie były znane organowi, oraz gdy fakt wybudowania budynków został podany do wiadomości w postępowaniu wznowieniowym.

Podmiot przed podpisaniem protokołu kontroli nie jest ostatecznym i publicznie dostępnym dokumentem, a organ rozpoznając wniosek o jego udostępnienie, nie pozostaje w bezczynności, gdy w ciągu ustawowego terminu informuje o przewidywanym harmonogramie uzyskania pełnej dokumentacji.

Informacja publiczna o charakterze przetworzonym wymaga wykazania szczególnego interesu publicznego. Brak wykazania tej przesłanki uzasadnia odmowę jej udostępnienia.

NSA stwierdził, że skarga kasacyjna była niezasadna, potwierdzając legalność doszacowania dochodów skarżącej spółki oraz zastosowanie metody zysku transakcyjnego zgodnej z art. 11 u.p.d.o.p., wobec zobowiązania podatkowego za 2016 rok.

W sytuacji naruszenia terminu wydania decyzji odwoławczej, organ ma obowiązek wykazać, że opóźnienie nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych, by naliczyć odsetki za zwłokę. Brak szczegółowej analizy procesowej przez organ uzasadnia uchylenie decyzji administracyjnych.

W postępowaniu prowadzonym w przedmiocie naliczania odsetek za zwłokę w wyniku przedłużenia wydania decyzji organu odwoławczego, zarzut naruszenia art. 54 § 1 pkt 3 o.p. jest zasadny, jeśli organy nie wykażą, że opóźnienie wynikało z przyczyn niezależnych od nich.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że rozbiórka samowolnie wybudowanej kanalizacji była zgodna z prawem, gdyż inwestor nie spełnił wymogów poprawnie sformułowanej legalizacji budowy.

W sprawach dotyczących zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko, że prawidłowość ustaleń faktycznych i formalność postępowania dowodowego w organach I i II instancji są kluczowe, a ich zgodność z prawem uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Spółka komandytowa nie jest zobowiązana do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od wypłacanych komplementariuszom zaliczek na poczet zysku, zanim nie zostanie ustalona ostateczna kwota zysku rocznego oraz należnego podatku od tego zysku.

Koszty uzyskania przychodu z tytułu zbycia udziałów w spółce przekształconej należy ustalać na podstawie wartości bilansowej spółki z dnia ustania jej bytu prawnego, a nie stosować metodę historyczną wywodzącą się z początkowych nakładów w spółce cywilnej.

Decyzja o odmowie zmiany zakresu odtworzenia nawierzchni drogi, wydana na podstawie art. 155 k.p.a., jest zgodna z interesem społecznym związanym z bezpieczeństwem publicznym, co uzasadnia odmowę uwzględnienia słusznego interesu ekonomicznego strony skarżącej.

Decyzja administracyjna jest obarczona istotnymi wadami proceduralnymi i merytorycznymi, wpływającymi na jej skuteczność prawną. Bez dostatecznej indywiduacji przedmiotu prawa w załącznikach do decyzji, uwłaszczenie na podstawie art. 34 ustawy o komercjalizacji PKP nie może zostać uznane za prawomocne.

Stwierdzenie nadmiernego formalizmu przez NSA prowadzi do uchylenia decyzji WSA o odrzuceniu skargi z powodu niewłaściwego uwierzytelnienia pełnomocnictwa. NSA uznał, że kserokopia cyfrowo podpisana spełnia wymogi techniczne pełnomocnictwa.

Usługi nauki gry na gitarze nie spełniają przesłanek zwolnienia z podatku VAT, jako że nie mieszczą się w definicji "kształcenia powszechnego lub wyższego" zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy o VAT oraz art. 132 Dyrektywy 112, będąc usługami nauczania specjalistycznego.

Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza legalność decyzji nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, gdy stanowisko organu nadzorczego jest poparte odpowiednimi dowodami i wykładnia prawa nie budzi wątpliwości. Zgodność z prawem lokalizowania obiektów w pasie drogowym wymaga szczególnego uzasadnienia.

Członek zarządu, podpisując raporty spółki, odpowiada za ich prawdziwość, nawet gdy nie były przez niego osobiście tworzone; nie dochowanie należytej staranności pociąga za sobą odpowiedzialność prawną.