NSA oddala skargę kasacyjną spółki, uznając brak podstaw do odstąpienia od nałożonej kary wynikającej z ustawy SENT z uwagi na niezastosowanie przesłanek interesu publicznego lub ważnego interesu spółki, potwierdzając prawidłowość decyzji organu I instancji.

Umorzenie postępowania administracyjnego dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji z 1954 r. po upływie 30 lat od ogłoszenia decyzji i niezakończenie sprawy do wejścia w życie ustawy nowelizującej uzasadnia zastosowanie umorzenia z mocy prawa zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej, co jest zgodne z zasadami konstytucyjnymi.

Zajęcie udziałów w spółce z o.o. nie skutkuje, jeśli przed datą zajęcia doszło do zbycia udziałów, a wpis zbycia nie istnieje w KRS. Czynność taka nie przekształca się w zajęcie egzekucyjne.

Skarga kasacyjna oddalona; Naczelny Sąd Administracyjny uznaje decyzję Zarządu Województwa Lubuskiego o zwrocie dofinansowania za prawidłową i zgodną z obowiązującymi przepisami prawa.

Skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. została oddalona, a nałożenie kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania przewozu towarów (SENT) uznane za zgodne z prawem. Uzna się prawidłowość metodologii ustalania klasyfikacji taryfowej oraz brak przesłanek do zmiany decyzji organu skarbowego i sądu I instancji.

Skarga kasacyjna wniesiona przez P. S.A. od wyroku WSA w Gliwicach, dotyczącego postanowienia SKO w Częstochowie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, nie podlega uwzględnieniu z uwagi na brak zasadności wskazanych zarzutów naruszenia przepisów prawa. NSA oddala skargę kasacyjną, uznając wyrok WSA za zgodny z prawem.

W przypadku wniosku prokuratora o zastosowanie środka karnego, sąd jest zobowiązany do weryfikacji jego zgodności z wcześniejszymi uzgodnieniami stron, a brak tej zgodności skutkuje uchyleniem wyroku w zakresie środka karnego.

Uczelnia publiczna, wynajmująca lokale pracownikom jako tzw. lokale zastępcze, nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców. Tym samym nie powinna być traktowana jako przedsiębiorca przy ustalaniu warunków przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, gdyż zatwierdzony projekt budowlany był zgodny z planem zagospodarowania, a warunki przyłączeniowe były ważne na dzień złożenia wniosku budowlanego. Zarzuty skargi kasacyjnej były niezasadne.

Uchwała Komisji Egzaminacyjnej uznająca negatywną ocenę egzaminu notarialnego jest prawidłowa, gdy szczegółowo ocenione uchybienia formalne i merytoryczne w pracy kandydata uzasadniają brak podstaw do jego pozytywnego zaliczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie ocenił materiał dowodowy, niepotrzebnie żądając dowodów dotyczących wodoodporności, co nie miało istotnego wpływu na klasyfikację taryfową. Sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając za uzasadnione cofnięcie zgody wspólnoty mieszkaniowej na dysponowanie nieruchomością, co uniemożliwiło skarżącej legitymizację prawa do budowy. Spór o skuteczność cofnięcia zgody nie mieści się w ramach postępowania administracyjnego.

Skargę kasacyjną wniesioną przez W.C. oddalono; zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy utrzymana w mocy jako zgodna z wymaganiami urbanistycznymi i prawnymi, w szczególności rozporządzeniem planistycznym. Studium zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego i nie stanowi podstawy prawnej decyzji administracyjnej.

Sąd kasacyjny podzielił stanowisko, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobom, które nie obciążone są obowiązkiem alimentacyjnym, jak określono w art. 128 k.r.o. Przepis art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych ogranicza ustalanie prawa do tego świadczenia do krewnych w linii prostej i rodzeństwa.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddala skargę kasacyjną uznając, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszały przepisów postępowania ani prawa materialnego, a ustalenia urbanistyczne i ochrona interesów osób trzecich były właściwie rozpatrzone.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i proceduralnego, oddalając skargę kasacyjną na wyrok WSA, akceptując zarządzenia uchwały krajobrazowej dotyczące regulacji urządzeń reklamowych jako zgodnych z prawem i celami ochrony krajobrazu.

NSA uchyla wyrok WSA i decyzję Ministra w zakresie uzgodnienia warunków zabudowy jako wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a.; postępowanie dowodowe nie w pełni wyjaśniało istotne okoliczności.

Skarga kasacyjna nie znalazła uzasadnienia, a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją, uznając brak przesłanek rażącego naruszenia prawa dla uzasadnienia nieważności decyzji samorządowej.

NSA oddalił skargę kasacyjną D. A., uznając za zgodne z prawem żądanie zwrotu środków PFRON, ze względu na niewypełnienie umowy dofinansowania. Wykazano, że strona nie umożliwiła przeprowadzenia przewidzianej umownie kontroli pojazdu oraz zaniechała poinformowania organu o istotnych zmianach.

W przypadku stwierdzenia niedoboru finansowego wynoszącego ponad 15 000 zł, wskutek wydatkowania środków na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem, istnieją podstawy do obligatoryjnego odwołania komornika sądowego bez względu na umyślność działań.

Skarga kasacyjna Ł.K. od wyroku WSA w Gdańsku została oddalona przez NSA, który stwierdził brak podstaw do przywrócenia terminu wniesienia odwołania, uznając zarzuty proceduralne za niezasadne.

WSA w Krakowie, oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, nie rozpoznał istoty sprawy oraz naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd ma obowiązek całościowego rozpoznania całego materiału dowodowego i prawnego, niezależnie od formułowanych przez strony wniosków i zarzutów.

Nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy i funkcjonalnie związane z jego działalnością gospodarczą powinny być opodatkowane według wyższej stawki podatku od nieruchomości, bez względu na ich faktyczne wykorzystanie do celów mieszkalnych, zgodnie z danymi ewidencji gruntów i budynków.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż prawidłowo uchylono decyzję nakładającą administracyjną karę pieniężną z uwagi na brak rozpatrzenia możliwości odstąpienia od jej wymierzenia. Sprzeciw skarżącego wniesiony został zgodnie z przepisami, a jego podstawa nie zasługiwała na uwzględnienie.