Udostępnianie obiektów budowlanych przewoźnikom kolejowym w kontekście zwolnienia podatkowego należy rozumieć według regulacji praw nie tylko jako fizyczne oddanie infrastruktury, lecz także poprzez ustawowe świadczenie usług, co wymaga dogłębnego badania stanu faktycznego przez organ podatkowy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że w przypadku wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, organ administracyjny nie jest zobowiązany do badania umorzenia fakultatywnego, jeżeli wniosek ten nie wskazuje okoliczności odpowiadających przesłankom art. 59 § 2 u.p.e.a.

W przypadku wystąpienia uzasadnionego przypuszczenia o unikaniu opodatkowania z art. 119a Ordynacji podatkowej, organ interpretacyjny, po uzyskaniu opinii Szefa KAS, jest zobligowany odmówić wydania interpretacji indywidualnej - art. 14b § 5b pkt 1 O.p.

Powierzenie obowiązków służbowych na innym stanowisku funkcjonariusza Straży Granicznej na czas określony w ramach uznania administracyjnego podlega ograniczonej kontroli sądowej, obejmującej badanie zgodności z prawem i zasadność podstaw decyzyjnych, lecz nie ingeruje w ocenę polityki kadrowej organu.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego nadany przez ARiMR jest przypisany wyłącznie do danego podmiotu prawnego i nie może być przedmiotem sukcesji prawnej. Odrzucenie przez organ wniosku o pomoc finansową wobec braku własnego numeru jest zgodne z prawem.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego, przyznawany w ramach krajowego systemu ewidencji producentów, nie przechodzi na następcę prawnego w wyniku sukcesji uniwersalnej. Ewentualny brak nowego numeru identyfikacyjnego wyklucza możliwość przyznania płatności ekologicznych.

Skarga kasacyjna Fundacji na orzeczenie w zakresie negatywnej oceny projektu została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość oceny merytorycznej i proceduralnej dokonanej przez Zarząd i Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Obiekty kontenerowe, które mogą być przeniesione w inne miejsce bez naruszenia ich struktury, nie są trwale związane z gruntem i nie spełniają definicji budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co wyklucza ich kwalifikację podatkową jako budynków.

Kontenery telekomunikacyjne, które nie są trwale związane z gruntem oraz pozbawione fundamentów, nie stanowią budynków w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., lecz kwalifikują się jako budowle zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, a także Prawem budowlanym.

Kontenery telekomunikacyjne bez trwałego związania z gruntem należy klasyfikować jako budowle, nie budynki, w świetle art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., co uzasadnia ich opodatkowanie jako budowli. NSA oddala zarzuty kasacji, podtrzymując decyzję uznającą ich charakter jako budowli.

Kontenery telekomunikacyjne, z uwagi na brak trwałego związania z gruntem, nie mogą być klasyfikowane jako budynki, lecz stanowią budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Złożenie wniosku o pomoc finansową uznaje się za dokonane w terminie, jeżeli został on nadany w placówce pocztowej przed upływem terminu, zgodnie z art. 57 § 5 K.p.a., mimo regulacji rozporządzenia Rady Ministrów dotyczącej daty wpływu jako ostatecznej.

Odmawiając udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach, nie jest konieczne ustalenie świadomości cudzoziemca o posłużeniu się podrobionym dokumentem; wystarczy obiektywne stwierdzenie użycia fałszywego dokumentu.

W sprawie o sygn. akt II FPS 3/25 przyjęto, iż nowe okoliczności faktyczne lub dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, nawet jeśli były znane stronie podczas postępowania podatkowego, ale strona ich nie powołała. NSA uznał, że pojęcie "nowe" odnosi się do stanu wiedzy organu.

NSA stwierdził, iż należy uchylić wyrok WSA oraz ponownie przeanalizować sprawę, uwzględniając ustalenia z postępowania karnego, celem kompleksowej oceny kwestii dobrej wiary skarżącego oraz prawidłowości procedur dowodowych w postępowaniu podatkowym.

Samo przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym pod drogę oraz ulokowanie w pasie drogowym uniemożliwia jej zwrot wywłaszczonemu, o ile nieruchomość służy realizacji celu publicznego - budowy drogi (art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami).

Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając zakres skargi kasacyjnej, oddalił skargę, uznając brak błędów w wykładni norm materialnych przez WSA oraz stwierdzając niedopuszczalność dalszej rewizji kwestii faktycznych w związku z ich niekwestionowaniem w postępowaniu kasacyjnym.

Skarga na przewlekłość postępowania dyscyplinarnego funkcjonariusza Straży Granicznej jest dopuszczalna w sytuacjach określonych prawem, a sądy administracyjne mogą sprawować kontrolę nad przebiegiem takich postępowań w zakresie zarzutów przewlekłości.

Modernizacja ewidencji gruntów i budynków nie stanowi zmiany stanu faktycznego uzasadniającej ponowne wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, gdy rozstrzygała już o tym ostateczna decyzja administracyjna. Skargę kasacyjną oddalono, uznając brak zasadności ponownego rozgraniczenia.

Przyznawanie stypendiów przez jednostki samorządu terytorialnego nie wymaga wydania decyzji administracyjnej zgodnie z art. 86 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce; procedura ich przyznawania może być uregulowana autonomicznie przez właściwy organ stanowiący.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi solidarną odpowiedzialność za zwrot dofinansowania, jeżeli decyzja organu została wydana bez naruszenia przepisów proceduralnych oraz przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania.

Zgłoszenie przez P. L. wniosku o ogłoszenie upadłości nie uwolniło go skutecznie od solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Pożyczki wspólników traktowane są jako zobowiązania pieniężne wpływające na ocenę niewypłacalności przed datą ogłoszenia upadłości.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że opłata dodatkowa może być pobierana tylko za faktyczne nieuiszczenie opłaty parkingowej. Wszelkie rozszerzenia tej zasady, polegające na sankcjonowaniu błędów formalnych w dokumentacji, są niezgodne z prawem. Organom lokalnym nie przysługuje prawo do kreowania dodatkowych przesłanek odpowiedzialności. Skutkiem tego, NSA uchyla wyrok WSA.

NSA oddala skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną, potwierdzając zgodność z prawem decyzji odmownej w zakresie przyznania płatności za 2021 r. w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, prawidłowo stosując unijne przepisy rozporządzenia 640/2014.