Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podtrzymując wyrok WSA w Poznaniu, uznający obiekt za kąpielisko. Stwierdzono, że zbiornik nie jest oddzielony od wód powierzchniowych i podziemnych, co kwalifikuje go jako kąpielisko zgodnie z definicją w art. 16 pkt 22 Prawo wodne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną jako nieopartą na usprawiedliwionych podstawach. Przedmiotowy materiał uznany jest za odpady, a brak znikomości naruszenia uzasadnia naliczenie administracyjnej kary pieniężnej.

W postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja odmowna Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, której nieważność była przedmiotem sporu, nie naruszała prawa w stopniu rzutującym na jej ważność, wobec czego skarga kasacyjna ekologicznych organizacji została oddalona.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej z uwagi na rażące naruszenie prawa nie może bazować na wątpliwościach ocennych, lecz wymaga oczywistości tego naruszenia. Skarga kasacyjna opierająca się na wątpliwych przesłankach co do prawa własności oraz legitymacji gruntami przez PKP została oddalona, potwierdzając utrzymanie mocy decyzji o uwłaszczeniu.

Decyzja kasacyjna, mimo ostateczności, nie kończy postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 k.p.a., co wyklucza jej użycie jako podstawy do wznowienia postępowania.

Udzielanie pożyczek przez P. Sp. z o.o. na rzecz spółki projektowej nie stanowi transakcji pomocniczej w rozumieniu art. 90 ust. 6 pkt 2 ustawy o VAT, co wyklucza pełne odliczenie podatku VAT naliczonego.

Sąd, oddalając skargę kasacyjną, uznał iż przeprowadzone transakcje stanowiły nadużycie prawa podatkowego, skutkując pozbawieniem H. Sp. z o.o. prawa do odliczenia podatku VAT. Instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie miało miejsca, a skutecznie zawieszało bieg terminu przedawnienia zobowiązania.

Zawieszenie postępowania uwłaszczeniowego do czasu rozstrzygnięcia komunalizacji jest prawidłowe, gdyż wynik postępowania komunalizacyjnego stanowi zagadnienie wstępne determinujące właściwość organu do wydania decyzji uwłaszczeniowej.

Opiekun faktyczny dziecka, który sprawuje nad nim bieżącą opiekę na podstawie orzeczenia sądu, jest uprawniony do świadczenia wychowawczego, nawet gdy nie wystąpił z wnioskiem o przysposobienie dziecka, co wynika z wykładni celowościowej przepisów u.p.p.w.d. oraz zasad konstytucyjnych.

Przetwarzanie danych osobowych skarżącej przez Zarząd Lokali Miejskich i ich udostępnienie dzielnicowemu Policji jest zgodne z art. 6 ust. 1 lit. f RODO, jeśli przetwarzanie służy prawnie uzasadnionemu interesowi administratora w sytuacjach zagrożeń bezpieczeństwa publicznego.

Sąd uznał, że brak jasnego uzasadnienia legitymacji skargowej skarżącego oraz zakwalifikowania wnioskowanego dokumentu jako informacji publicznej uniemożliwia prawidłową ocenę rozstrzygnięcia w kontekście prawnym, skutkując uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność rozstrzygnięcia roli podmiotu przetwarzającego i jego odpowiedzialności w procesie przetwarzania danych zgodnie z RODO.

Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając w granicach skargi kasacyjnej, uznał, iż zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości są niezasadne, wobec czego oddalił skargę kasacyjną T.S.

Dla uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego konieczne jest wykazanie związku przyczynowego między rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Istnienie tego związku musi być potwierdzone decyzjami administracyjnymi dotyczących zasiłków dla opiekuna oraz świadczeń pielęgnacyjnych.

W przypadku, gdy długotrwała absencja funkcjonariusza Policji zakłóca realizację zadań służby, można uznać, że wymaga tego ważny interes służby, co uzasadnia zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności orzeczenia z 1954 roku o przejęciu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa ulega umorzeniu z mocy prawa, jeżeli po upływie trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji nie zostało zakończone.

Akta zakończonego postępowania karnego nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. i podlegają wyłączeniu udostępnienia na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego oraz art. 1 ust. 2 u.d.i.p. (NSA, wyrok z dnia 13 marca 2026 r.).

Zmieniony stan faktyczny, na skutek wyroku sądu powszechnego, nie może uzasadniać umorzenia postępowania administracyjnego, jeżeli organ administracji nie zastosował się do oceny prawnej sądu administracyjnego wyrażonej we wcześniejszym wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną, uznając, że informacje publiczne zostały udostępnione w trybie zgodnym z ustawą o dostępie do informacji publicznej, a doręczenie elektroniczne było prawidłowe.

NSA wskazuje, że przyznanie świadczenia wychowawczego osobie faktycznie opiekującej się dzieckiem nie powinno być warunkowane wystąpieniem z wnioskiem o przysposobienie dziecka, jeśli prowadzi to do dyskryminacji i jest sprzeczne z zasadą ochrony interesów dziecka.

Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez decyzję administracyjną w oparciu o art. 124 u.g.n., w związku z celem publicznym oraz decyzją lokalizacyjną, jest prawidłowe, jeśli spełniono ogólne przesłanki formalne oraz materialne dla tego typu inwestycji.