Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną [...] S.A. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Warszawskiego z 1994 roku, uznając brak rażącego naruszenia prawa. NSA wskazuje na konieczność precyzyjnego powołania przepisów rażąco naruszonych przez decyzję administracyjną.

Legalizacja rozbudowy garażu na podstawie przepisów prawa budowlanego z 1974 r. jest dopuszczalna w przypadku braku stwierdzenia przesłanek do rozbiórki z art. 37 ust. 1 tej ustawy. Powiększenie garażu nie naruszało miejscowego planu, ani nie zagrażało zdrowiu i bezpieczeństwu.

Nie doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia nowego środka transportu, gdyż przemieszczenie samochodu z Belgii do Polski wynikało z osobistej zmiany miejsca zamieszkania, a nie stanowiło realizacji wewnątrzwspólnotowej dostawy.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na bezzasadność zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego; prawidłowe ustalenie braku należytej staranności skarżącej w relacjach handlowych, co uzasadniało zakwestionowanie faktur VAT.

Sąd administracyjny I instancji prawidłowo uznał, że upoważnienie do reprezentacji w czynnościach kontrolnych nie daje prawa do wglądu w akta po ich zakończeniu; prawidłowości takiego wyroku nie podważyły zarzuty postawione w skardze kasacyjnej.

Narzucone skarżącemu obowiązki zgłoszenia staroście zbycia pojazdu mają charakter terminowy i nieprzestrzeganie tego obowiązku uzasadnia nałożenie kary pieniężnej. Brak indywidualnego odstąpienia od kary w przypadku naruszeń o długotrwałym i powtarzalnym charakterze.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił dodatkowe zobowiązania podatkowe w VAT nałożone na spółkę A. S.A., uznając naruszenie zasady proporcjonalności. Zobowiązanie powinno uwzględniać rzeczywisty związek nakładów z działalnością gospodarczą. Prawo do odliczenia podatku VAT przysługuje w zakresie proporcjonalnym do działalności opodatkowanej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istotny sposób naruszenie prawa, jakiego dopuścił się skarżący, nie uzasadniało odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Brak zawiadomienia organizacji o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie nie mógł być traktowany jako naruszenie znikomej wagi.

Na gruncie niniejszej sprawy niedopełnienie obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie nie spełniało przesłanek naruszenia o znikomej wadze, co uzasadniało nałożenie administracyjnej kary pieniężnej; zwielokrotnione naruszenie tego rodzaju przez podmiot profesjonalnie trudniący się obrotem pojazdami dodatkowo wykluczało możliwość zastosowania odstąpienia od kary na podstawie

Decyzja o unieważnieniu patentu nie podlega uchyleniu w trybie art. 154 § 1 k.p.a., jako że nabywa charakter decyzji związanej, przyznającej prawa uczestnikowi postępowania, co wyklucza zarzut jej uchylalności.

Wzniesienie wiaty o pow. do 50 m², spełniającej warunki określone w art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani uprzedniego zgłoszenia, jeśli liczba wiat nie przekracza dwóch na każde 1000 m² działki.

Organ egzekucyjny, stosując przepis art. 59 § 2 u.p.e.a., prawidłowo uznał braki majątkowe Skarżącej jako fakt uzasadniający umorzenie postępowania egzekucyjnego; NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając zgodność z prawem działania organu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż skarga kasacyjna T. Spółki z o.o. jest nieuzasadniona, a środki otrzymane na dofinansowanie projektu, wskutek naruszeń umowy i procedur przetargowych, podlegają zwrotowi. Odrzuca zarzuty przedawnienia, opierając się na przepisach rozporządzenia 2988/95.

Weryfikacja deklaracji o pochodzeniu towarów musi być przeprowadzona zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów, a brak prawidłowych podstaw prawnych i dokumentacji stanowi przesłankę uchylenia decyzji organu celnego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej, uznając, że organy celne naruszyły zasady postępowania dowodowego, nie wykazując wadliwości deklaracji o pochodzeniu, tym samym potwierdzając prawomocność wyroku WSA.

Zasada trwałości decyzji administracyjnych i domniemanie prawne z księgi wieczystej stoją na przeszkodzie weryfikacji przez organy administracyjne wydzielonej nieruchomości pod drogę publiczną, co skutkuje obowiązkiem wypłaty odszkodowania na podstawie art. 98 ust. 3 u.g.n.

Oddalenie skargi kasacyjnej Starosty Zamojskiego powielającej przewlekłość i rażące naruszenie prawa, utrzymując w mocy wyrok sądu I instancji przyznający rekompensatę za opieszałość organu samorządowego.

W przypadku kilkukrotnego naruszenia obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu, przy jednoczesnym zwielokrotnieniu naruszeń i statusie profesjonalnego przedsiębiorcy, nie może być ono kwalifikowane jako naruszenie o znikomej wadze według art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., co wyklucza możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Oprocentowanie przysługuje od nadpłaty, której decyzja o stwierdzeniu została wydana po terminie 2 miesięcy od wniosku, niezależnie od zwrotu nadpłaty w terminie 30 dni od decyzji.

Likwidator odpowiada za zaległości podatkowe spółki, jeżeli nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości pomimo przesłanek niewypłacalności. Uprzednie umorzenie postępowania upadłościowego nie zwalnia z tego obowiązku.

Obiekt taki jak stacja redukcyjna, kotłownia, czy nawanialnia, dla celów podatku od nieruchomości, muszą spełniać definicję budowli jako samodzielne obiekty budowlane, zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych oraz prawem budowlanym; nie wystarczy wyłącznie aspekt ich funkcjonalności.

Klasyfikacja obiektów przemysłowych jako budowle dla celów podatkowych musi być dokonana indywidualnie dla każdego obiektu, w oparciu o przepisy prawa budowlanego i podatkowego, a nie jedynie na podstawie ich funkcjonalnych powiązań.

Zespół obiektów ograniczający się jedynie do budynków mieszkalnych nie stanowi zabudowy zagrodowej, gdy brak jest funkcjonalnego związku z gospodarstwem rolnym. Tylko budynki mieszkalne towarzyszące budynkom gospodarczym mogą spełniać warunki zabudowy zagrodowej.

Przy ocenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego decydujące znaczenie ma związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością stałej opieki nad osobą niepełnosprawną, przy czym obowiązek alimentacyjny innych osób nie wyklucza prawa do świadczenia.