Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że art. 229 u.g.n. stanowi samodzielną przesłankę wyłączającą zwrot nieruchomości, gdy została ona oddana w użytkowanie wieczyste przed wejściem w życie ustawy. Późniejsze rozporządzenia nieruchomością są prawnie irrelewantne. Skarga kasacyjna E.K. została oddalona.

Zgodnie z art. 52 ust. 1 Prawa budowlanego, obowiązek rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu nakłada się na właściciela nieruchomości, jeżeli roboty budowlane są zakończone lub inwestor nie ma możliwości wykonania rozbiórki, a postępowanie legalizacyjne winno obejmować ciągłe adresowanie obowiązków wobec jednego podmiotu.

Brak wykazania przez spółkę, iż spełniła przesłanki do korzystania z dofinansowania na wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych, skutkuje utrzymaniem w mocy decyzji o zwrocie środków przez Prezesa PFRON.

Postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego nie jest zaskarżalne zażaleniem, albowiem Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje zażalenie jedynie na postanowienie o zawieszeniu i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania.

Odpowiedzialność byłego prezesa zarządu spółki za zaległości podatkowe spółki występuje, jeżeli nie wykazano jego braku winy w złożeniu wniosku o upadłość po upływie "właściwego czasu", co wymaga ponownego rozpatrzenia przez sąd pierwszej instancji.

W sytuacji, gdy nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, a została zakupiona lub adaptowana na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, jest ona uznawana za związaną z działalnością gospodarczą, co uzasadnia zastosowanie podwyższonej stawki podatkowej, niezależnie od jej faktycznego wykorzystania w danym roku podatkowym.

Przewóz jednej osoby samochodem niewyposażonym i nieoznakowanym jako taksówka może być uznany za przewóz okazjonalny wymagający licencji, niezależnie czy pasażer tworzy grupę, w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, a regulacje unijne nie mają tu zastosowania.

Wniosek o dofinansowanie projektu, który nie spełnia jednoznacznych kryteriów oceny, określonych w dokumentacji konkursowej, podlega negatywnej ocenie. Sąd podkreśla, że dokumentacja nie musi szczegółowo wyznaczać wszystkich parametrów wniosku, co wymaga od wnioskodawcy staranności w przygotowaniu dokumentów.

NSA oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując uchylenie decyzji zwrotowej, opierając się na naruszeniu przepisów unijnych dotyczących przedawnienia roszczeń, które wykluczają stosowanie nieprawidłowo interpretowanych przepisów krajowych.

Organ stanowiący nie może powierzać zarządowi drogi zadań nienależących do zarządcy dróg, co jest sprzeczne z przepisami art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, stanowiąc naruszenie zasady legalności.

Rozpoznanie skargi kasacyjnej T. B. przez NSA wskazuje na prawidłowość decyzji administracyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładającej kary pieniężne, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia, iż naruszenia objęte są zakresem regulacji art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym.

Wobec braku dowodów na faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej naruszającej zakaz z art. 24f ust. 1 u.s.g., stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego jest przedwczesne i nieuzasadnione. Odwołanie się jedynie do potencjalnej możliwości takiej działalności jest niewystarczające.

Zarząd dróg publicznych, ustanowiony przez organ administracyjny, nie może wykonywać zadań dotyczących zarządzania drogami wewnętrznymi, które nie należą do dróg publicznych, nawet jeśli są własnością gminy. Kompetencje zarządcy drogi ograniczają się do dróg publicznych.

Wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej bez uprzedniego wezwania wnioskodawcy do podpisania wniosku stanowi rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Decyzja Wojewody odmawiająca ustalenia i przekazania dotacji, jako arbitralna i pozbawiona podstaw prawnych, została prawidłowo unieważniona przez WSA, a skarga kasacyjna Wojewody oddalona z powodu braku uzasadnionych zarzutów.

Wojewoda Mazowiecki słusznie odmówił wydania pozwolenia na budowę obiektu tymczasowego, wobec niezgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi [...], co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną P. sp. z o.o.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu wymaga legitymowania się przez bliższych krewnych orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. NSA oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając brak spełnienia wymaganych przesłanek w art. 17 ust. 1a u.ś.r.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając za zgodne z prawem orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż formalne uchybienia w realizacji projektu nie uprawniają do uznania braku podwójnego finansowania wbrew obowiązującym wytycznym i regulaminom.

W przypadku opodatkowania nieruchomości jako związanej z działalnością gospodarczą, decydujące znaczenie ma fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę, niezależnie od faktycznego wykorzystania do celów gospodarczych.

Świadczeniodawca jest obowiązany zapewnić pacjentom możliwość rejestracji w każdy z dostępnych sposobów, w tym telefonicznie i elektronicznie; wybór sposobu należy do pacjenta, co wynika z gramatycznej, systemowej i celowościowej wykładni § 13 ust. 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia.

NSA uchyla wyrok WSA w zakresie uznania przedawnienia karalności, wskazując na błędną interpretację norm prawa materialnego zawieszającą bieg terminów w czasie epidemii. Sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak jest obiektywnego uzasadnienia dla obaw skarżącego o prześladowanie w kraju pochodzenia, co wyklucza nadanie statusu uchodźcy oraz udzielenie ochrony uzupełniającej. Skarga kasacyjna została oddalona.

Decyzje administracyjne odmawiające ustalenia warunków zabudowy z powodu braku dostępu do drogi publicznej mogą być uchylone, gdy brak dostępu nie zostanie dostatecznie wykazany, a istnienie przeszkód w dostępie do drogi publicznej nie zostało właściwie udokumentowane.

W przypadku błędnego odliczenia VAT, wynikającego z braku złożenia formularza VAT-26 i rozliczeń związanych z użytkowaniem pojazdów, nałożenie sankcji 30% VAT jest zgodne z przepisami, pomimo naruszeń proceduralnych i wymogów proporcjonalności.