Dwulatni termin przedawnienia uprawnienia organu do nałożenia kary pieniężnej, określony w art. 92c ust. 1 pkt 3 Ustawy o transporcie drogowym, biegnie od dnia ujawnienia naruszenia. Po jego upływie, bez względu na zawieszenia związane z epidemią, decyzja o nałożeniu kary staje się bezskuteczna.

Brak wykonania nasadzeń zastępczych w terminie określonym w decyzji administracyjnej skutkuje stwierdzeniem wymagalności opłaty, bez względu na wystąpienie zewnętrznych przeszkód w realizacji tego obowiązku.

Odprowadzenie wód opadowych do rowu melioracyjnego nie stanowi o objęciu nieruchomości systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Opłata za zmniejszenie retencji nie jest uchylona przez istnienie wewnętrznych urządzeń odprowadzających wodę.

W przypadku śmierci strony po wniesieniu skargi, a przed wydaniem wyroku, proces sądowy jest dotknięty wadą nieważności (art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.), co skutkuje koniecznością uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

W przypadku wniesienia środka odwoławczego wyłącznie na korzyść oskarżonego, orzeczenie sądu odwoławczego nie może pogarszać sytuacji prawnej oskarżonego poprzez wymierzenie kary surowszej, co jest zabronione przez pośredni zakaz reformationis in peius (art. 443 k.p.k.).

Zarządca sukcesyjny przedsiębiorstwa w spadku nie jest podatnikiem podatku od środków transportowych; obowiązek ten spoczywa na spadkobiercach. Wpłaty dokonane przez zarządcę przed złożeniem deklaracji przez podatnika są uznawane za nadpłaty.

Zarządca sukcesyjny nie jest podatnikiem podatku od środków transportowych; odpowiedzialność podatkowa za rok 2022 spoczywa na spadkobiercach zmarłego przedsiębiorcy. Co za tym idzie, wpłaty dokonywane przez zarządcę powinny być zaliczone na zaległe zobowiązania podatkowe spadkobierców.

Nieprawidłowe jest traktowanie rowów melioracyjnych jako części systemu kanalizacji deszczowej określonego w Prawie wodnym, co uzasadnia naliczenie opłaty za zmniejszenie retencji na nieruchomości.

Nieusprawiedliwione jest przyjęcie, że odprowadzanie wód do rowu melioracyjnego oznacza ujęcie nieruchomości w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Zadeklarowana techniczna możliwość odprowadzania wód opadowych, bez podłączenia do gminnej sieci kanalizacyjnej, nie uzasadnia odstąpienia od opłat za zmniejszenie retencji.

Rów melioracyjny nie stanowi elementu systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej w rozumieniu Prawa wodnego, co uzasadnia pobieranie opłat za zmniejszenie retencji działki bez takich systemów.

NSA uznał za zgodne z prawem rozstrzygnięcie utrzymujące brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, podkreślając zgodność procedury z wymogami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Niewykonanie nasadzeń zastępczych w określonym terminie prowadzi do automatycznego wymagalności opłaty ustalonej w sytuacjach wycinki drzew, niezależnie od przyczyn opóźnienia, zgodnie z art. 84 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody.

Odprowadzanie wód opadowych do rowu melioracyjnego nie czyni działki częścią systemu kanalizacji deszczowej, uzasadniając pobranie opłaty za zmniejszenie retencji. Obszary niespełniające definicji systemu kanalizacji w Prawie wodnym podlegają opłatom alternatywnym.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy ustalaniu powierzchni użytkowej kluczowej dla podstawy opodatkowania nie wystarczy polegać wyłącznie na danych ewidencyjnych, lecz konieczna jest ich weryfikacja w kontekście zgłoszonych zastrzeżeń merytorycznych i dowodowych.

System wewnętrznej kanalizacji odprowadzający wody deszczowe do rowu melioracyjnego nie jest równoważny włączeniu działki w zorganizowany gminny system kanalizacyjny, co wyłącza uprawnienie do zwolnienia z opłat retencyjnych.

Kara pieniężna za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia nie podlega umorzeniu, jeśli przewoźnik nie spełnił należnej staranności w zabezpieczeniu ładunku. Gwałtowne hamowanie nie stanowi okoliczności egzoneracyjnej wyłączającej odpowiedzialność przewoźnika za ruch pojazdu nienormatywnego.

Skarga kasacyjna oddalona; zarządzenie pokontrolne WWIOŚ, choć niewiążące administracyjnie, prawidłowo wskazało na konieczność dostosowania działań ZGK do norm prawnych dotyczących gospodarki odpadami, co potwierdza utrzymanie w mocy wyroku WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną N. I., uznając, że działalność przewozowa wykonywana była niezgodnie z ustawą o transporcie drogowym, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej i utrzymanie w mocy decyzji organów niższej instancji.

Przewóz drogowy odpadów bez prawidłowego zewnętrznego oznakowania tablicą informacyjną "ODPADY" narusza przepisy, uzasadniając nałożenie kary pieniężnej. Odpowiedzialność przedsiębiorcy nie podlega wyłączeniu z uwagi na brak winy, gdy niedochowano wymaganej staranności w zakresie spełnienia obowiązujących wymogów prawnych.

Dane ewidencyjne gruntów dotyczące powierzchni użytkowej budynków nie mogą być wyłącznie decydujące w postępowaniu podatkowym; organy podatkowe muszą uwzględniać dowody na rzeczywistą powierzchnię użytkową lokali.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przesłanki uzasadniające umorzenie zobowiązań z funduszu alimentacyjnego muszą być szczególne i wyjątkowe, a skarżący musi wykazać obiektywne przeszkody w ich spłacie, czego w niniejszej sprawie nie wykazano; skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Uczestnictwo organizacji ekologicznej w postępowaniu w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego dla instalacji spalania paliw nie jest dopuszczalne, jeżeli zmiana ta nie jest istotna (art. 185 ust. 2a P.o.ś.). Umorzenie postępowania odwoławczego było zgodne z prawem.

Małżonek zobowiązanego nie posiada legitymacji do złożenia zażalenia na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że ustawa wyraźnie przewiduje takie uprawnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając że sąd I instancji nie naruszył prawa odmawiając badania formalnych warunków sprzeciwu, o ile nie była potrzeba ich weryfikacji wobec art. 138 § 2 k.p.a.