Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że przepisy dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych czy administracyjnych kar pieniężnych nie mają zastosowania do opłat za zajęcie pasa drogowego ustalanych zgodnie z ustawą o drogach publicznych, gdyż mają one charakter rekompensacyjny, a nie sankcyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego, z uwagi na wystarczające dowody ustalające lokalizację reklam w przestrzeni pasa drogowego i prawidłową interpretację obowiązujących przepisów przez sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, oddalając ją z uwagi na prawidłowość decyzji o wywłaszczeniu na mocy wniosku z 1979 r. oraz konieczność wywłaszczenia pozostałej części nieruchomości w trybie określonym prawem.

Odpowiedzialność członków rady nadzorczej spółki za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez emitenta ma charakter sprzężony i zależy od wydania prawomocnej decyzji sankcjonującej spółkę. Termin dochodzenia takiej odpowiedzialności może być zawieszony w stanach nadzwyczajnych jak epidemia.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają odrębne budowle, w tym urządzenia techniczne i kontenery mobilne, które nie są integralną częścią budynku i spełniają przesłanki budowli. Każdy obiekt wchodzący w skład zakładu przemysłowego należy ocenić samodzielnie pod kątem podatkowym.

Decyzja o odmowie przyznania R.C. jednorazowego zasiłku powodziowego z tytułu szkód w ogrodzie działkowym jest zgodna z art. 5 ustawy o usuwaniu skutków powodzi; nie spełnia przesłanki niezbędnej potrzeby bytowej.

Instalacje i kontenery spełniające określone funkcje techniczne w budynkach mogą być kwalifikowane jako budowle i podlegać opodatkowaniu, nawet jeżeli zlokalizowane są wewnątrz innych obiektów, jeśli spełniają definicje budowli lub obiektów budowlanych w rozumieniu prawa budowlanego.

Obiekty budowlane, nawet gdy usytuowane wewnątrz budynków przemysłowych, mogą stanowić odrębne budowle podlegające opodatkowaniu, jeśli pełnią funkcje niezależne od budynku i nie są związane z zapewnieniem jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.

Instalacje techniczne i urządzenia wewnątrz budynków elektrociepłowni, a także kontenery umiejscowione na terenie elektrociepłowni, mogą być uznane za odrębne budowle i tym samym podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nawet jeśli znajdują się wewnątrz budynków.

Brak obowiązku powoływania biegłego, jeśli zakres opieki nad bliskim nie wymusza rezygnacji z pracy zawodowej. Zarzuty proceduralne muszą wykazać wpływ na orzeczenie oraz związek przyczynowy, by skutkować uchyleniem wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy po 30 czerwca 2024 r. jest niezgodny z art. 45 Konstytucji RP. W związku z tym przywraca stosowanie przepisów o bezczynności i przewlekłości w administracyjnym postępowaniu cudzoziemców.

W przypadku odpłatnego zbycia udziałów w spółce, kosztem uzyskania przychodu jest rzeczywista wartość wydatków poniesionych na ich nabycie w momencie zbycia, a nie wartość historyczna, co ma kluczowe znaczenie dla wysokości zobowiązań podatkowych.

Umiejscowienie obiektu w budynku nie wyklucza jego opodatkowania jako odrębnej budowli, gdyż pełni on samodzielną funkcję technologiczno-użytkową niezależną od budynku, co czyni go przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Pomimo naruszenia praw procesowych organu I instancji poprzez brak zastosowania art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19, skarga kasacyjna Ministra została oddalona, a decyzja Sądu I instancji utrzymana w mocy. Przepisy art. 15zzzzzn2 ustawy miały zastosowanie do materialnoprawnych terminów obowiązujących podczas stanu epidemii.

Samo złożenie prawidłowego wniosku o świadczenie pielęgnacyjne przed 31 grudnia 2023 r. nie ustanawia prawa do świadczenia. Wszystkie przesłanki materialne muszą zostać spełnione przed tą datą, a prawo do świadczenia nie powstaje w przypadku równoczesnego pobierania emerytury.

Sąd oddala skargę kasacyjną syndyka M. S.A. z powodu niewykazania przez skarżącego zgodności z warunkami uwłaszczenia, co uzasadniało odmowę stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego.

Członkowie zarządu spółki z o.o. odpowiadają solidarnie za zaległości podatkowe, gdy egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał złożenia wniosku o upadłość lub wszczęcia restrukturyzacji we właściwym czasie.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi odpowiedzialność solidarną za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie wykaże braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość spółki we właściwym czasie, zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, a naruszona nie została zasada prawa do obrony.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że M. Sp. z o.o. nie spełniła warunków uzyskania pomocy finansowej z PROW 2014-2020 z uwagi na sztuczne stworzenie warunków do jej przyznania, sprzecznie z art. 60 rozporządzenia 1306/2013 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia MRiRW.

Decyzja administracyjna wchodzi do obrotu prawnego, nawet przy wadliwym doręczeniu, jeśli okoliczności potwierdzają jej uzewnętrznienie. Ustawa zmieniająca K.p.a. wyklucza stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa decyzji administracyjnej po upływie 30-letniego terminu prekluzji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że obciążenie Skarżącej karą porządkową za niestawiennictwo w charakterze świadka było zasadne oraz zgodne z prawem, przy braku naruszenia procedur przez organy skarbowe.

NSA stwierdza, iż brak zgłoszenia wniosku o upadłość we właściwym czasie skutkuje solidarną odpowiedzialnością członka zarządu zgodnie z art. 116 § 1 O.p., mimo otwarcia późniejszego postępowania restrukturyzacyjnego, które nie łagodzi istniejącej niewypłacalności.

Sąd I instancji może uchylić decyzję organu II instancji naruszającą zasadę reformationis in peius, lecz nie jest zobowiązany uchylać decyzji organu I instancji, gdy stwierdzone uchybienia nie mają istotnego wpływu na finalne rozstrzygnięcie sprawy.