Kwota wypłacona tytułem ugody sądowej, zakwalifikowana jako przychód ze stosunku pracy, nie podlega zwolnieniu podatkowemu; stanowi dochód podatkowy i powinna zostać opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Zarzuty skargi kasacyjnej dot. naruszenia przepisów postępowania nie zasługiwały na uwzględnienie, z uwagi na niewykazanie nowych okoliczności faktycznych istotnych dla wznowienia postępowania podatkowego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że wystarczy uwierzytelnienie pełnomocnictwa podpisem zaufanym bez dodatkowej adnotacji o zgodności z oryginałem, uchylając postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu niedopełnienia wymogów formalnych.
Przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie została spełniona, gdyż nowe dowody nie podważyły prawomocnych ustaleń faktycznych. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na prawidłową analizę i ocenę dowodów przez organy i sąd I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że uprzednie, ostateczne rozstrzygnięcie w tożsamej sprawie stanowi przeszkodę procesową uniemożliwiającą ponowne wszczęcie postępowania nieważnościowego tej samej decyzji administracyjnej. Oddalenie skargi kasacyjnej następuje na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że brak spełnienia przesłanek z art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji PKP uniemożliwia uwłaszczenie gruntów na rzecz PKP S.A., kiedy Skarb Państwa nie był właścicielem tych nieruchomości w decydującej dacie.
Ocena możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie wymaga uwzględnienia obowiązku alimentacyjnego innych osób zobowiązanych. Jeśli spełnione są przesłanki art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie może być przyznane jednej osobie.
Zasiłek celowy nie przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód przekracza kryterium dochodowe; również brak przesłanek do przyznania specjalnego zasiłku celowego z powodu braku szczególnie uzasadnionego przypadku (art. 39 i 41 u.p.s.).
Zasiłek stały przyznaje się na podstawie orzeczenia o niepełnosprawności uzyskanego w ramach tego samego postępowania, zbliżonych terminami do wniosku podstawowego, bez retroaktywnego przyznania świadczenia na wniosek z innej procedury.
Z brzmienia art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym wynika, że o zastosowaniu przepisów dotychczasowych przyznających świadczenia pielęgnacyjne decyduje istnienie prawa do takich świadczeń przed 1 stycznia 2024 r. Bez spełnienia tych przesłanek, wnioski złożone po tej dacie podlegają przepisom znowelizowanym.
Umieszczenie reklamy na elewacji budynku przylegającego do pasa drogowego, którego powierzchnia wchodzi w przestrzeń powietrzną pasa, stanowi zajęcie pasa drogowego i wymaga zezwolenia zarządcy drogi.
Dla legalności lokalizacji obiektów w pasie drogowym konieczne jest uzyskanie zgody zarządcy drogi, niezależnie od ich wpływu na bezpieczeństwo ruchu, co uzasadnia sankcje za naruszenia tej reguły.
Odpowiedzialność członka rady nadzorczej za rażące naruszenie informacyjnych obowiązków spółki jest uzależniona od uprzedniego stwierdzenia naruszenia przez spółkę, a przedłużenie terminów do wydania decyzji było zgodne z ustawą COVID-19.
Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy, nawet bez bezpośredniego zagrożenia, uzasadnia nałożenie kary pieniężnej. Materialna zgodność decyzji administracyjnej polega na spełnieniu rygorów dowodowych, które nie wymagały przeprowadzenia dodatkowych geodezyjnych opinii.
Umieszczenie obiektu w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi uzasadnia nałożenie kary pieniężnej. Zajęcie pasa drogowego przez nośnik reklamowy podlega przepisom art. 40 ustawy o drogach publicznych, które wymagają uzyskania stosownego zezwolenia.
Wypłata przez spółkę komandytową zaliczek na poczet zysku w trakcie roku podatkowego nie nakłada na spółkę obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego, zanim nie zostanie ustalona faktyczna wysokość podatku dochodowego do zapłaty w związku z zyskami spółki po zakończeniu roku.
Oddalenie skargi kasacyjnej następuje z powodu braku usprawiedliwionych podstaw do zmiany decyzji organów administracji w zakresie negatywnego zaopiniowania projektu podziału nieruchomości niezgodnego z planem zagospodarowania przestrzennego.
Dla przyznania dodatku węglowego decydujące jest faktyczne zamieszkanie i prowadzenie gospodarstwa domowego pod wskazanym adresem; przysługuje on tylko na jedno gospodarstwo domowe, zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy o dodatku węglowym.
Uchybienie w orzekaniu kary łącznej w przypadku braku rzeczywistego zbiegu przestępstw skutkuje koniecznością uchylenia wyroku łącznego oraz umorzenia postępowania w tym zakresie, zgodnie z art. 572 k.p.k.
Przepis art. 30 ust. 2 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi podstawę obowiązku zwrotu nienależnie przyznanych świadczeń na skutek stwierdzenia nieważności decyzji, bez względu na element subiektywny świadczeniobiorcy. Zła wiara nie jest wymagana.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, oddalając ją z uwagi na prawidłowość decyzji o wywłaszczeniu na mocy wniosku z 1979 r. oraz konieczność wywłaszczenia pozostałej części nieruchomości w trybie określonym prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego, z uwagi na wystarczające dowody ustalające lokalizację reklam w przestrzeni pasa drogowego i prawidłową interpretację obowiązujących przepisów przez sąd I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że skarżący nie wykazał wpływu zarzucanych uchybień na wynik postępowania, oraz że nie spełniono przesłanek do zawieszenia postępowania w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego.
Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że przepisy dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych czy administracyjnych kar pieniężnych nie mają zastosowania do opłat za zajęcie pasa drogowego ustalanych zgodnie z ustawą o drogach publicznych, gdyż mają one charakter rekompensacyjny, a nie sankcyjny.