Jeżeli organ pierwszej instancji wydał postanowienie w sprawie, w której nie był właściwy, organ odwoławczy nie może stwierdzić niedopuszczalności zażalenia na to postanowienie, gdyż skutkowałoby to utrzymaniem w obrocie aktu dotkniętego wadą naruszenia właściwości. Organ ten powinien rozpoznać zażalenie, uchylić postanowienie i umorzyć postępowanie pierwszoinstancyjne na podstawie art. 138 § 1 pkt
Wywiad środowiskowy przewidziany w art. 2 ust. 3d i art. 2 ust. 15c ustawy o dodatku węglowym jest szczególnym środkiem weryfikacji faktycznego gospodarstwa domowego wnioskodawcy i powinien zostać przeprowadzony w jego miejscu zamieszkania przy jego udziale. Oświadczenia wnioskodawcy, właściciela lokalu lub innych osób nie mogą zastąpić tego wywiadu. Nieobecność wnioskodawcy oraz brak uzgodnienia terminu
Ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku administracyjnym, stwierdzająca brak tytułu Skarbu Państwa do nieruchomości objętej decyzją komunalizacyjną, wiąże organ w dalszym postępowaniu na podstawie art. 153 p.p.s.a. Zmiana art. 156 § 2 k.p.a. nie uchyla tego związania; po upływie ustawowego terminu wpływa jedynie na formę rozstrzygnięcia, uzasadniając zastosowanie art. 158 § 2 k.p.a.
Art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. nowelizującej k.p.a. nakazuje umorzenie postępowania nieważnościowego wszczętego po upływie 30 lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, jeżeli przed wejściem w życie ustawy nie zostało ono zakończone decyzją ostateczną. Przepis ten, jako regulacja materialnoprawna realizująca zasadę trwałości decyzji i pewności prawa, wiąże organ oraz sąd administracyjny.
W postępowaniu o stwierdzenie nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 200 ust. 1 u.g.n. decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłaty z tytułu zarządu nieruchomością stanowi samodzielny dowód istnienia zarządu w rozumieniu tego przepisu. Niedopuszczalne jest uzależnianie jej mocy dowodowej od wskazania aktu pierwotnie ustanawiającego zarząd; pominięcie takiego dowodu oraz nieuzupełnienie
Nabywca roszczeń wynikających z art. 7 dekretu warszawskiego, jak również jego spadkobierca, nie uzyskuje przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego. Roszczenie dekretowe ma charakter publicznoprawny i, wobec braku wyraźnej podstawy materialnoprawnej, nie podlega sukcesji singularnej; przysługuje jedynie byłemu właścicielowi gruntu objętego dekretem
Wykorzystanie dotacji na realizację szkoleń strzeleckich na obiekcie niedopuszczonym do użytkowania jako strzelnica stanowi wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem, jeżeli umowa dotacyjna i dokumentacja konkursowa przewidywały prowadzenie zajęć na obiekcie posiadającym wymagane prawem pozwolenia. Prawidłowe udokumentowanie wydatków nie usuwa naruszenia celu i warunków realizacji zadania publicznego
Prawo do rekompensaty na podstawie art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 ustawy z 8 lipca 2005 r. nie jest uzależnione od repatriacji ani osiedlenia się właściciela pozostawionej nieruchomości w granicach powojennej Polski. Wystarczające jest wykazanie, że właściciel został zmuszony do opuszczenia byłego terytorium RP albo z przyczyn wojennych nie mógł na nie powrócić; prawo to może realizować jego spadkobierca
W postępowaniu o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ciężar wykazania przesłanek uzasadniających zastosowanie ulgi spoczywa przede wszystkim na wnioskodawcy. Nieprzedłożenie, mimo wezwania, dokumentów pozwalających ustalić jego aktualną sytuację rodzinną i majątkową uzasadnia odmowę umorzenia, gdyż instytucja ta ma charakter wyjątkowy i pozostaje poddana uznaniu administracyjnemu
Rekompensata przewidziana w art. 16b ustawy o ochronie granicy państwowej, stanowiąca pomoc de minimis, może zostać przyznana wyłącznie podmiotowi, który w dniu złożenia wniosku pozostaje płatnikiem składek i prowadzi działalność gospodarczą objętą zakresem tego przepisu. Samo posiadanie tego statusu w okresie, za który dochodzona jest rekompensata, nie jest wystarczające, jeżeli przed złożeniem wniosku
Odroczenie przymusowej rozbiórki na podstawie art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. ma charakter wyjątkowy, czasowy i uznaniowy; nie może prowadzić do faktycznego unicestwienia skutków ostatecznego nakazu rozbiórki. Długotrwałe niewykonywanie obowiązku oraz dokonywanie rozbudowy obiektu objętego nakazem uzasadniają odmowę odroczenia, mimo powołania się na względy mieszkaniowe, wiek lub stan zdrowia strony
Skarga kasacyjna oparta na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga ścisłego wskazania jednostki redakcyjnej naruszonego przepisu, wyjaśnienia sposobu jego naruszenia oraz uprawdopodobnienia istotnego wpływu uchybienia na wynik sprawy; braków tych NSA nie może uzupełniać. W postępowaniu zarzutowym w egzekucji administracyjnej zobowiązany ponosi ciężar dowodowy, a istnienia obowiązku nie można skutecznie podważać
Przy nakładaniu administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie obowiązków związanych z elektronicznym poborem opłat organ jest zobowiązany stosować art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w sposób zgodny z zasadą proporcjonalności z art. 9a dyrektywy 1999/62/WE. Jeżeli kara zryczałtowana pozostaje rażąco niewspółmierna do wagi uchybienia, organ musi indywidualnie ocenić znikomość naruszenia i zaprzestanie naruszania
Właściciel nieruchomości, na której znajduje się bocznica kolejowa, może posiadać interes prawny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla sąsiedniej inwestycji mieszkaniowej, jeżeli jej realizacja może spowodować objęcie działalności bocznicy obowiązkiem zachowania norm hałasu właściwych dla zabudowy mieszkaniowej. Niewyjaśnienie tej okoliczności wyklucza odmowę uchylenia decyzji w trybie art
Przy nakładaniu administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie obowiązków związanych z elektronicznym poborem opłat drogowych organ ma obowiązek wykładać art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. zgodnie z zasadą proporcjonalności wynikającą z art. 9a dyrektywy 1999/62/WE. Rażąca dysproporcja między zryczałtowaną karą a wysokością niedopłaty oraz jednorodność naruszeń ujawnionych w jednej kontroli wymagają indywidualnej
Art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. należy wykładać zgodnie z art. 9a dyrektywy 1999/62/WE, z uwzględnieniem proporcjonalności administracyjnej kary pieniężnej do wagi naruszenia. Przy ryczałtowej karze za błędne ustawienie kategorii pojazdu organ musi indywidualnie ocenić m.in. wysokość niedopłaty, jednorodność naruszeń ujawnionych podczas jednej kontroli i ich zaprzestanie, zanim odmówi odstąpienia od kary
Długotrwałe odroczenie obowiązkowego szczepienia ochronnego wymaga zachowania procedury z art. 17 ust. 5 ustawy, w tym konsultacji specjalistycznej oraz właściwego udokumentowania jej wyniku. Zaświadczenie z badania kwalifikacyjnego, niebędące wynikiem takiej konsultacji, nie eliminuje wymagalności obowiązku szczepienia i nie stanowi skutecznej podstawy zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Sąd administracyjny, ponownie kontrolujący decyzję wydaną po uchyleniu wcześniejszego rozstrzygnięcia, jest związany całością oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę musi wykazywać pełne wykonanie tych wskazań; ich wybiórcze uwzględnienie oraz brak odniesienia do istotnych zarzutów skargi naruszają art. 141 § 4, art
W przypadku niewykonania nasadzeń zastępczych zgodnie z zezwoleniem, naliczona opłata za usunięcie drzew ustalana jest proporcjonalnie do liczby nieprawidłowo wykonanych nasadzeń. Działania organu w tym zakresie mają charakter związany.
W sprawie rozpoznania wniosków o zmianę decyzji remediacyjnej, z uwagi na niewykazanie przesłanek z art. 155 k.p.a., interes społeczny związany z ochroną środowiska przeważa nad interesem strony, uzasadniając odmowę zmiany decyzji.
W ślad za wyrokiem NSA uznano, iż brak urządzeń retencyjnych skutkował naliczeniem maksymalnej stawki opłaty zmiennej za odprowadzanie wód bez możliwości uznania systemu kanalizacji deszczowej za urządzenie retencyjne.
Brak urządzeń do retencjonowania wody w systemie kanalizacji uniemożliwia obniżenie opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych. Skarżone przepisy sądowo przepisane przez WSA uznano za trafne i nie naruszające prawa materialnego ani procedury administracyjnej.
Dla uzyskania uprawnień budowlanych bez ograniczeń w specjalności architektonicznej wystarczające jest ukończenie studiów drugiego stopnia na kierunku architektura lub architektura i urbanistyka; przepis art. 14 ust. 3 pkt 5 lit. a Prawa budowlanego nie ustanawia wymogu ukończenia studiów I stopnia na tym samym kierunku. Praktyka zawodowa wymagana dla takich uprawnień musi jednak odbywać się pod kierownictwem
Wyrok TSUE stwierdzający, że krajowy przepis stanowiący materialnoprawną podstawę sankcji jest sprzeczny z prawem Unii, uzasadnia wznowienie postępowania na podstawie art. 272 § 2a p.p.s.a., jeżeli mógł wpłynąć na treść prawomocnego orzeczenia. Nie jest dopuszczalne utrzymanie kary za reklamę apteki na podstawie art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego rozumianego jako generalny i całkowity zakaz takiej