Brak wykazania indywidualnego interesu prawnego przez członka wspólnoty mieszkaniowej wyklucza jego przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

Przewlekła choroba pełnomocnika nie uzasadnia przywrócenia terminu procesowego, gdy nie zostało wykazane nagłe i nieprzewidywalne pogorszenie zdrowia powodujące niemożność wykonania czynności, a brak zastępstwa obciąża stronę.

1. Uchylenie zaskarżonego wyroku WSA z powodu błędów proceduralnych i niewystarczającego uzasadnienia; 2. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem zasad prawnych dotyczących błędów pomiarowych i oceny prawidłowości pomiarów metrologicznych.

W postępowaniu administracyjnym dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym nie jest konieczne dodatkowe badanie stosunków prawnych między właścicielem pojazdu a kierowcą, jeśli zebrany materiał dowodowy jest wystarczający dla oceny odpowiedzialności przedsiębiorcy.

W postępowaniu z urzędu data pierwszej czynności organu jest datą wszczęcia postępowania; nie jest konieczne, aby w tym terminie strona została zawiadomiona. Termin wszczęcia wynoszący 6 miesięcy od naruszenia ma charakter materialnoprawny (art. 13n u.d.p.).

Wykonywanie odpłatnego przewozu drogowego bez licencji, nawet przez osoby nieprowadzące działalności gospodarczej, klasyfikuje się jako krajowy transport drogowy i podlega przepisom ustawy o transporcie drogowym, w tym wymogom licencyjnym.

Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przewoźnika na podstawie art. 92c ust. 1 u.t.d. wymagane jest łączne wystąpienie braku wpływu na powstanie naruszenia oraz zaistnienie niezależnych, nieprzewidywalnych zdarzeń. Interpretacja tego przepisu winna być ścieśniająca.

Spółka z o.o. z siedzibą w W. nie ma legitymacji procesowej do żądania wyjaśnienia orzeczenia Prezydium Rady Narodowej z 1957 r., gdyż nie nabyła własności nieruchomości w drodze umowy cywilnej ze spółdzielnią, a jedynie posiadanie i prawa z nakładów. Wywłaszczenie przenosiło własność na Skarb Państwa.

Przewoźnik wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy jest zobowiązany zapewnić, by zatrudniony lub pozostający w jego dyspozycji kierowca z państwa trzeciego posiadał ważne świadectwo kierowcy, zgodnie z licencją wspólnotową, gdyż obowiązek ten wynika z przepisów rozporządzenia Nr 1072/2009.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż przepisy ustawy o pomocy społecznej nie nakładają obowiązku procedowania w jednym postępowaniu wobec wszystkich zobowiązanych osób. Brak jest podstaw do połączenia kilku postępowań w jedną całość, nawet jeśli dotyczą tej samej osoby w ramach odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej.

Organ administracyjny nie może ignorować oczywistych błędów wniosku o płatności, a sąd krajowy ma obowiązek uwzględnić regulacje unijne dotyczące korekty takich błędów, co uchyla decyzje organów i sądu, uznając skargę kasacyjną za zasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną ZUS, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uchylił decyzję ZUS z uwagi na błędny brak analizy przedawnienia i niewłaściwą ocenę sytuacji finansowej skarżącej.

Organ administracyjny jest uprawniony do cofnięcia licencji przewoźnikowi drogowemu po upływie wyznaczonego maksymalnego terminu, niezależnie od późniejszych zmian w dokumentacji. Termin dla uregulowania sytuacji jest ostateczny i determinujący dla oceny spełnienia wymogów określonych w art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009.

Konflikt interesów w ramach realizacji projektu nie występuje, gdy powiązania rodzinne obejmują krewnych III stopnia w linii bocznej, o ile regulacje umowne i wytyczne dotyczą jedynie krewnych II stopnia. Zaskarżenie wyroków oddalające takie rozszerzenie wykładni nie znajduje podstaw w obowiązującej treści umowy o dofinansowanie.

Nie jest zasadne kwestionowanie obowiązku zapłaty opłat abonamentowych na skutek zarzutów proceduralnych dotyczących upoważnienia do rejestracji odbiorników RTV, jeśli strona faktycznie dokonywała wpłat.

Skarga kasacyjna oddalona. Brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w przedmiocie zwrotu dotacji oświatowej, gdyż decyzja nie naruszała rażąco prawa. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza prawidłowość wykładni prawa materialnego dokonanej przez organy niższej instancji.

Dystrybutor odpowiedzialny jest za zgodne z wymogami prawa żywnościowego oznakowanie masy netto produktów, niezależnie od możliwości wystąpienia naturalnego wycieku osocza z produktu mięsnego. Brak uwzględnienia masy osocza przy określaniu masy netto może skutkować sankcjami administracyjnymi.

Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi zostaje oddalona. W uzasadnieniu wskazano, iż istotą rozstrzygnięcia są przepisy proceduralne, a nie materialne. NSA potwierdził prawidłowość uchylenia decyzji organu.

Obowiązek posiadania świadectwa kierowcy spoczywa na przewoźniku wykonującym międzynarodowy przewóz drogowy. Brak takiego świadectwa skutkuje uzasadnionym nałożeniem kary pieniężnej. Porozumienia z litewskimi przewoźnikami nie wpływają na ten obowiązek.

Odmowa wyznaczenia obrońcy z urzędu stronie, która złożyła wniosek na zasadach określonych w art. 78 KPK

Istotą przepisów regulujących dotację jest zapewnienie jej realności i zgodności z zadaniami placówki, co NSA potwierdził, uznając skargę kasacyjną za bezzasadną i oddalając ją z powodu braku usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu dotyczącym udzielenia ulgi w spłacie kary administracyjnej na podstawie art. 189k k.p.a., 'ważny interes strony' lub 'ważny interes publiczny' nie mogą być interpretowane wyłącznie w kontekście trudnej sytuacji materialnej strony, lecz muszą wynikać z wyjątkowych okoliczności faktycznych, które jednoznacznie uzasadniają przyznanie ulgi.

Brak mechanizmów kompensacyjnych w art. 37a ust. 9 u.p.z.p. powoduje, że wprowadzenie uchwałą krajobrazową obowiązku dostosowania legalnych tablic reklamowych, bez zapewnienia odszkodowania, narusza prawa majątkowe, skutkiem czego uchwała jest częściowo nieważna.

Od członka zarządu spółki można wymagać odpowiedzialności za zobowiązania spółki powstałe w związku z niewłaściwym wykorzystaniem środków unijnych, jeśli przesłanki do zwrotu tych środków zaistniały w czasie jego kadencji. Decyzja administracyjna konkretyzuje obowiązek, lecz nie kreuje go.