Silosy betonowe, ze względu na ich cechy techniczne i funkcjonalne, nie kwalifikują się jako budynki do celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, lecz jako budowle, co skutkuje innym wymiarem opodatkowania zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych.

Właściwe odczytanie przepisu art. 9 pkt 17 p.c.c. pozwala na przyjęcie, że zwolnienie z podatku od czynności cywilnoprawnych może przysługiwać proporcjonalnie tej osobie kupującej spośród kupujących, która spełnia ustawowe warunki zwolnienia. Oznacza to, że w takiej sytuacji podatek od czynności cywilnoprawnych powinien być naliczony tylko od części przypadającej na osobę niespełniającą warunków zwolnienia

Silosy jako obiekty budowlane o przeważających cechach kubatury i pojemności do celów osiągania celów gospodarczych nie spełniają kryterium budynku. Klasyfikacja jako budowla prawidłowo uwzględnia ich techniczne i użytkowe parametry.

Silosy stanowią budowle na gruncie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż ich zasadniczym parametrem technicznym jest pojemność, a nie powierzchnia użytkowa. Obiekty służące jako zbiorniki przemysłowe należy klasyfikować jako budowle, nawet jeśli wykazują cechy budynków.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko, że pozostawienie wniosku o interpretację bez rozpoznania, w sytuacji gdy dane zdarzenie przyszłe opisane zostało w sposób wystarczający, jest bezzasadne, a żądanie dodatkowych informacji ocenianych przez organ nie może przerzucać na wnioskodawcę ciężaru dokonania oceny prawnej.

Pojazd nabyty przez skarżącego, ze względu na jego zasadniczo osobowy charakter, podlega zakwalifikowaniu do CN 8703. Tym samym, wewnątrzwspólnotowe nabycie takiego pojazdu podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

Pojazd pogrzebowy należy klasyfikować do pozycji CN 8703 jako pojazd osobowy zgodnie z przeznaczeniem do przewozu osób, mimo iż przewozi ciała zmarłych. Przesłanki Nomenklatury Scalonej oraz orzecznictwo TSUE potwierdzają właściwą klasyfikację pojazdów pogrzebowych jako służących do transportu osób.

Decyzja o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z powodu rzekomych braków formalnych była niezasadna, gdyż informacje przedstawione we wniosku były wystarczające do wydania interpretacji. NSA potwierdził prawo podatnika do uzyskania interpretacji na podstawie przedstawionych faktów.

Wykładnia art. 99 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.a. nie naruszała zasad interpretacji przepisów; akcyzę kalkulować należy, sumując stawkę kwotową i procentową, co nie narusza systemowych i funkcjonalnych założeń prawa akcyzowego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że członek zarządu nie może być odpowiedzialny za zaległości podatkowe spółki, jeśli zobowiązanie główne uległo przedawnieniu przed doręczeniem decyzji, a podjęte przez organ działania miały charakter jedynie instrumentalny.

Przedłużenie terminu zwrotu VAT zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. wymaga, by wcześniejsze decyzje przedłużające nie były prawomocnie uchylone. Prawomocne uchylenie wcześniejszego przedłużenia przekreśla legalność dalszych przedłużeń.

Skarga kasacyjna dotycząca przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki VAT za luty 2020 r. nie została uwzględniona, gdyż organy podatkowe właściwie uzasadniły przedłużenie powołując się na konieczność przeprowadzenia dalszej weryfikacji w ramach czynności kontrolnych, celem wykazania zasadności zwrotu podatku.

Art. 72 ust. 2 pkt 2 lit. k ustawy ooś, wyłączający konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przy przedłużeniu koncesji, nie narusza prawa unijnego, w szczególności Dyrektywy ocenowej, jeśli nie rozszerza zasięgu inwestycji. Sąd uznał kontrolę organu administracyjnego za zgodną z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie oraz uznaje w części skargę G. S.K.A., wskazując na instrumentalne aspekty postępowania karnego oraz konieczność wnikliwej analizy dobrej wiary podatnika.

Zasadne jest przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT, gdy istnieją realne przesłanki do dalszej weryfikacji zasadności zwrotu, nawet jeśli ujawniają się one po wydaniu pierwotnego postanowienia, co znajduje oparcie w przesłankach z art. 87 ust. 2 ustawy o podatku VAT.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie została oddalona. Decyzja zabezpieczająca wydana z naruszeniem art. 33 Ordynacji podatkowej nie spełnia wymogów uzasadnienia narzuconych przez art. 210 O.p., co prowadzi do jej uchylenia.

Podmiot uczestniczący w oszustwie podatkowym typu karuzelowego nie jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT, a obowiązek zapłaty podatku z art. 108 ust. 1 uptu istnieje niezależnie od istnienia towaru, jeśli nie wyeliminowano ryzyka uszczuplenia fiskalnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku kwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury, która nie dokumentuje faktycznych transakcji między podmiotami, niezbędna jest wykazanie przez organ podatkowy braku należytej staranności czy dobrej wiary podatnika.

Powstanie obowiązku podatkowego w VAT nie jest uzależnione od formalnego zakończenia robót czy sądowego rozstrzygnięcia ich wartości, lecz od faktycznego wykonania usługi na rzecz kontrahenta, co ustala moment wystawienia faktury i powstania obowiązku VAT.

Odpowiedzialność podatkowa osoby trzeciej, w tym byłego członka zarządu, nie może trwać dłużej niż zobowiązanie główne spółki. Decyzja organu podatkowego musi być doręczona przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania głównego, aby być skuteczną.

Organ podatkowy, stosując procedurę zabezpieczenia przedegzekucyjnego, może opierać się na zgromadzonych danych co do wysokości podstawy opodatkowania, szacując przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Weryfikacja uzasadnionej obawy niewykonania przez podatnika świadczenia opodatkowującego nie wymaga pełnego określenia tej wysokości w postępowaniu zabezpieczającym.

Zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego może zostać ustanowione, jeśli istnieje uzasadniona obawa jego niewykonania, co może obejmować przybliżone kwoty jeszcze nieustalonego zobowiązania. Normatywne przesłanki zabezpieczenia obejmują zarówno zwrot podatku, jak i przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych, zależnie od zgromadzonych dowodów oraz sytuacji majątkowej podatnika.

Odmowa prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury nierzetelnej podmiotowo wymaga wykazania niedbalstwa podatnika co do staranności i wiedzy o okolicznościach transakcji, co uzasadnia uchylenie wyroku WSA i ponowne rozpoznanie sprawy.

Wykonywanie przez muzeum działań nieodpłatnych ustawowych (np. wolne dni wstępu) wpływa na kwalifikację działalności. Muzeum musi stosować proporcję przy odliczeniach VAT, nie prowadząc wyłącznie działalności gospodarczej.