NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność ponownej analizy zgodności metrologicznej zastosowanych przyrządów pomiarowych z unijnymi wymaganiami i wymogami prawa krajowego.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uznając, że niespełnienie przesłanki posiadania miejsca zamieszkania przodka skarżącego na byłym terytorium RP zamyka prawo do rekompensaty. Skóra kasacyjna została oddalona z uwagi na formalne uchybienia.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego przez PKP nie następuje z mocy prawa, jeśli nie udokumentowano posiadania gruntu na dzień 5 grudnia 1990 roku oraz gdy nieruchomość jest zajęta przez wody państwowe, co wyłącza ją z obrotu cywilnoprawnego.

Istnienie na terenie nieruchomości skarżącego rowu melioracyjnego nie stanowi podstawy do uznania tego terenu za część systemu kanalizacji otwartej, przewidzianego Prawem wodnym. Skarżący jest zobowiązany do uiszczania opłaty retencyjnej, gdyż wody opadowe nie są odprowadzane do przewidzianego systemu.

Odprowadzanie wód opadowych do rowu melioracyjnego nie stanowi podłączenia nieruchomości do systemu kanalizacji deszczowej, co wyklucza zwolnienie z opłaty retencyjnej na podstawie przepisów Prawa wodnego.

Skarga kasacyjna niekwestionująca właściwego zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie doręczeń w postępowaniu podatkowym nie może być podstawą do podważenia prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej dotycząc podatku od nieruchomości.

W sprawach dotyczących odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej oboje rodzice, zgodnie z zasadą solidarnej odpowiedzialności, mają interes prawny, skutkujący przysługiwaniem im statusu strony.

Status strony w postępowaniu administracyjnym o pozwolenie na budowę nie przysługuje współwłaścicielowi nieruchomości, jeśli planowana inwestycja nie ogranicza jego praw do zagospodarowania własnej działki. Organy prawidłowo zastosowały przepisy k.p.a. i Prawa budowlanego.

Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczające działki pod zieleń i rekreację, zamiast dominującej zabudowy mieszkaniowej i usługowej przewidzianej w Studium, stanowią istotne naruszenie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie: brak interesu prawnego skarżących wyklucza ich status jako strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy; postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania było zasadne.

Płatnik, na podstawie oświadczenia podatnika, zgodnie z art. 41 ust. 11a i 11b u.p.d.o.f., jest zobowiązany do uwzględnienia zwolnienia podatkowego, a odpowiedzialność za prawidłowość oświadczenia spoczywa na podatniku.

Odprowadzanie wód opadowych do rowów melioracyjnych nie oznacza włączenia działki w system otwartej lub zamkniętej kanalizacji. Tym samym, nie stanowi podstawy do uchylenia obowiązku uiszczania opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

Zarządca sukcesyjny nie może być traktowany jako podatnik lokalny podatku od środków transportowych. Wpłaty takie powinny być dokonywane przez spadkobierców, a organ podatkowy nie jest zobowiązany do uznania ich za prawidłowo dokonane, jeśli brak dowodów na związek z odpowiednimi podmiotami.

Działka nie jest ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, a opłata za zmniejszenie retencji wodnej została zasadnie nałożona. Rowy melioracyjne nie stanowią części systemów kanalizacyjnych w rozumieniu przepisów Prawa wodnego.

Odprowadzanie wód opadowych do rowu melioracyjnego nie zwalnia nieruchomości z obowiązku opłaty za zmniejszenie retencji, jeśli obszar nie jest ujęty w systemie zarządzanej kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko, że administracyjne i zorganizowane zarządzanie retencją jest obowiązkowe.

Rów melioracyjny nie stanowi elementu systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej przewidzianego w prawie wodnym, wobec czego nieruchomość podlega opłacie za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

Zasada kontynuacji amortyzacji z art. 16h ust. 3d w zw. z art. 16g ust. 1 pkt 4a lit. a) u.p.d.o.p. dotyczy również korzystającego; leasing finansowy środków przekazanych aportem nie zwalnia z obowiązku uwzględniania uprzednio dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

NSA oddalił skargę kasacyjną uznając, że obowiązek szczepienia dziecka jest wymagalny i określony zgodnie z prawem, co nie uzasadniało przerw w postępowaniu egzekucyjnym wynikających z zarzutów skarżących.

Decyzja organu administracyjnego o zatrzymaniu prawa jazdy jest związana i opiera się na liczbie punktów karnych zgromadzonych w ewidencji, której weryfikacja nie należy do kompetencji tych organów.

Sąd uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, uznając, że organy I instancji prawidłowo stwierdziły legalność budowy budynku w ramach zgłoszonego uzupełnienia zabudowy zagrodowej.

Formalne zakończenie budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego nie stanowi przesłanki zastosowania ulgi termomodernizaacyjnej, o której stanowi art. 26h ust. 1 u.p.d.o.f.

Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje skutecznie zawieszony w przypadku wszczęcia postępowania karnoskarbowego, a zawiadomienie doręczone zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej spełnia swoją funkcję, mimo zastrzeżeń o proceduralne uchybienia nieudokumentowane przez adresata zawiadomienia.

Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie stwierdzenia nieważności nakazu rozbiórki rozbudowanej części budynku jest prawidłowa. Brak precyzyjnego określenia sposobu rozbiórki nie oznacza niewykonalności decyzji, a żadne kwalifikowane wady prawne nie wystąpiły.

NSA oddalił skargę kasacyjną Powiatu R. wskazując, że użytkowane przez skarżącego rowy melioracyjne rodzą obowiązek świadczenia na rzecz Gminnej Spółki Wodnej z tytułu stosownych korzyści, zgodnie z art. 454 Prawa wodnego.