Doręczenie decyzji skutkujące formalnym uchybieniem terminu do wniesienia odwołania uniemożliwia organowi odwoławczemu jego merytoryczne rozpoznanie, jeśli przywrócenie terminu nie jest wnioskowane; błędne pouczenie nie znosi tego skutku.
Skarga kasacyjna dotycząca odmowy zwolnienia z opłacania składek na ubezpieczenia społeczne została oddalona. NSA potwierdził prawidłowość oceny ZUS i sądu pierwszej instancji, uznając niewystarczalność dowodów wspierających twierdzenia skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż brak przymiotu strony prawomocnie ustalony we wcześniejszych postępowaniach uniemożliwia wznowienie postępowania oraz skuteczne zaskarżenie odmowy wznowienia przez W.B. Skarga kasacyjna W.B. została oddalona z powodu niewykazania usprawiedliwionych podstaw prawnych.
Spółka naruszyła przepisy ustawy o Rzeczniku Finansowym, przekraczając termin zawarty w art. 6. Jednak nie naruszyła art. 7 ustawy. Decyzja Rzecznika – uchylona; ponowna ocena naruszeń i kary konieczna.
Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Rejonowego, wskazując na brak zasadności warunkowego umorzenia postępowania karnego przy uprzedniej karalności i wątpliwościach co do znamion przestępstwa z art. 180a k.k.
W postępowaniu administracyjnym dotyczącym inwestycji drogowej uzasadnione jest wydanie decyzji kasatoryjnej w sytuacji, gdy zmiana stanu faktycznego wpływa na ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, wymagając ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji.
W sytuacji złożenia jednego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego na wielu podstawach prawnych, winno się prowadzić jedno postępowanie wznowieniowe, nie zaś odrębne postępowania dla każdej z podstaw, a decyzje organu I instancji sprzeczne z tą regułą podlegają uchyleniu.
Wartość początkowa środka trwałego winna być określona według przepisów art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f., jeżeli niemożliwe było ustalenie ceny nabycia z powodu braku dokumentów potwierdzających całość wydatków. Wartość powinna być ustalona na podstawie operatu szacunkowego, gdy dokumentacja historyczna jest niekompletna.
Po wydaniu decyzji wymiarowej przez organ podatkowy, nie jest dopuszczalne przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku poprzez kolejne postanowienia, gdyż decyzja zamyka procedurę weryfikacyjną, co czyni nowe przedłużenia bezskutecznymi.
Należy odrzucić postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT po wydaniu decyzji wymiarowej, są one prawnie nieskuteczne. Organy nie mogą reaktywować terminu zwrotu po uchyleniu decyzji organu I instancji.
Zasada ex tunc art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a. stanowi, że postępowania nadzorcze dotyczące decyzji starszych niż 30 lat podlegają umorzeniu, co uzasadnia uchylanie nieostatecznych decyzji organów nadzoru, nawet przy niewłaściwym powołaniu podstawy prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny, uznając prawidłowość wyceny wartości nieruchomości oraz ustalenie opłaty adiacenckiej zgodnie z art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami, oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji organów administracyjnych i wyroku WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, iż postanowienia wydane przez DKIS naruszają prawo w kontekście zmian stanu prawnego, co uzasadnia ich uchylenie. Interpretacje ogólne nie znalazły tu zastosowania z uwagi na brak tożsamości stanów prawnych.
Indywidualna interpretacja podatkowa może obejmować wykładnię pojęć prawa materialnego nie zawartych w ustawach podatkowych, jeśli kształtują elementy podatku. Obowiązkiem organu jest dokonanie analizy prawnej tych elementów, a nie przerzucenie ciężaru na podatnika.
Dla oceny skuteczności doręczenia decyzji podatkowej nie jest wymogiem, aby organ odwoławczy badał, czy podatnik ustanowił pełnomocnika, jeżeli w aktach postępowania brak odpowiednich pełnomocnictw. Ocena odmowy przywrócenia terminu musi uwzględniać okoliczności faktyczne oraz prawidłowość doręczenia.
Orzeczenie NSA wskazuje, że zobowiązanym do zwrotu dotacji jest organ prowadzący przedszkole w okresie jej nierozliczenia, a zmiana podmiotu prowadzącego nie wpływa na ten obowiązek. Niewłaściwe ustalenie strony skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji.
Budynek inwentarski, taki jak kurnik o powierzchni do 35 m², może być uznany za "budynek gospodarczy" zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego, mimo odmiennych definicji w rozporządzeniu, jeśli spełnia warunki określone w ustawie.
Terminowe wniesienie odwołania od decyzji nakazującej rozbiórkę całkowicie spoczywa na stronie i jej pełnomocniku. Warunkiem uznania doręczenia za skuteczne jest jego dokonanie na adres pełnomocnika, o czym organ musi zostać zawiadomiony. Uchybienie terminowi przez stronę, bez prawomocnego przywrócenia, skutkuje obowiązkiem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania przez sąd.
Nazwa "mleko modyfikowane" dla produktu spożywczego nie jest zgodna z obowiązującymi przepisami unijnymi, gdyż zawiera dodatki wykluczające ten artykuł spożywczy z kategorii mleka lub jego przetworów. Oznakowanie to wprowadza konsumentów w błąd co do charakteru i właściwości środka spożywczego.
Nieprecyzyjne zarzuty skargi kasacyjnej, które nie wskazują konkretnych naruszeń prawa procesowego i materialnego, nie mogą skutecznie podważyć rozstrzygnięcia sądu I instancji. Sąd ma obowiązek jedynie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, a ich niewłaściwa konstrukcja uniemożliwia skuteczne odwołanie.
Przedłożenie przez inwestora nowego operatu geodezyjnego w postępowaniu odwoławczym, który nie był znany organowi I instancji, stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności, a organ powinien uchylić decyzję pierwszoinstancyjną w trybie art. 138 § 2 k.p.a. oraz skierować sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodu dla pracy twórczej wymagane jest wykazanie zarówno powstania utworu, jak i przeniesienia praw autorskich, co nie zostało spełnione w niniejszej sprawie z uwagi na brak jednoznacznych dowodów.
Uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego przez wnioskodawcę w postępowaniu o zasiłek celowy, jako brak współdziałania z organem pomocy społecznej, uzasadnia odmowę przyznania tego świadczenia, zgodnie z art. 11 ust. 2 oraz art. 107 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej.
Niewyrażenie zgody na przeprowadzenie obligatoryjnego wywiadu środowiskowego stanowi brak współpracy z organem co uzasadnia odmowę przyznania zasiłku celowego. Zaskarżony wyrok WSA i decyzja organu administracyjnego są zgodne z prawem.