Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie każda decyzja opatrzona klauzulą „zastrzeżone” spełnia materialne przesłanki tajności, a odmowa udostępnienia informacji musi być oparta na konkretnych, uzasadnionych potrzebach ochrony interesów państwowych.

Tajemnica zawodowa, zgodnie z art. 280 ust. 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych, stanowi uzasadnioną podstawę do odmowy udostępnienia informacji publicznej o działaniach nadzorczych KNF, o ile ich ujawnienie mogłoby zaszkodzić interesom rynkowym.

Kolizja żądań naprawczych nie uzasadnia odmowy wszczęcia postępowania przez organ ochrony danych, lecz powinna być wyjaśniona w toku postępowania właściwego.

Dokumenty potwierdzające kwalifikacje biegłego sądowego nie stanowią informacji publicznej. Udostępnienie informacji publicznej wymaga przekazania informacji o spełnieniu formalnych wymogów, a nie materiałów źródłowych tych informacji.

Arkusze egzaminacyjne z przedmiotu "prawo rzymskie" przeprowadzane przez uczelnię wyższą jako dokumenty wewnętrzne nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, co wyklucza ich udostępnienie w tym trybie.

Wynagrodzenie wypłacane wspólnikom z tytułu obniżenia kapitału zakładowego spółki, pochodzące z wkładów pieniężnych a nie z zysku, nie stanowi dochodu z ukrytych zysków podlegającego opodatkowaniu estońskim CIT zgodnie z art. 28m u.p.d.o.p.

Tablice reklamowe usytuowane w sposób stabilny i zagłębione w gruncie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle trwale związane z gruntem, co uzasadnia uznanie ich właściciela za podatnika tegoż podatku.

Tablice reklamowe, o ile posiadają fundamenty trwałe związane z gruntem, stanowią budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wielkość i stabilność obiektu budowlanego nie są samodzielnymi wyznacznikami trwałego związania z gruntem.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną organu, wskazując na brak przesłanek prawnych do wznowienia postępowania o przyznanie pomocy finansowej; potwierdza zasadność wyroku WSA uchylającego decyzję Prezesa ARiMR z powodu niewystarczającego rozważenia dowodów i okoliczności przez organ.

Trwałe związanie z gruntem wymaga posadowienia obiektu w sposób zapewniający stabilność i trwałość, co uzasadnia opodatkowanie jako budowli podatkiem od nieruchomości.

Nieruchomości w posiadaniu przedsiębiorcy w upadłości, które wchodzą w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ K.c., zachowują związek z prowadzeniem działalności gospodarczej, co uzasadnia ich opodatkowanie według wyższych stawek, bez względu na faktyczne prowadzenie działalności.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeżeli nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości w właściwym czasie, przy czym powierzenie spraw spółki osobie trzeciej nie zwalnia z konieczności monitorowania sytuacji finansowej i spełnienia obowiązków zarządczych.

Nieruchomość należąca do spółki w upadłości, będąca w posiadaniu syndyka, uznawana jest za związaną z działalnością gospodarczą na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., z uwagi na jej potencjalne wykorzystanie w działalności gospodarczej, co uzasadnia opodatkowanie według wyższych stawek.

Naczelny Sąd Administracyjny stanowi, że decyzja o odmowie zastosowania ulgi płatniczej w formie rozłożenia na raty zaległości podatkowej była prawidłowa, mimo stwierdzenia przesłanki trudnej sytuacji, ze względu na brak zgody pomiędzy organami podatkowymi, w tym Prezydentem w kontekście art. 18 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.

Tablice reklamowe posadowione na fundamencie są trwale związane z gruntem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; podlegają zatem opodatkowaniu jako budowle. Skarga kasacyjna została oddalona.

Komisja Nadzoru Finansowego miała podstawę do nałożenia na A. S.A. kary pieniężnej za nieprzestrzeganie przepisów ustawy o biegłych rewidentach, a środek informacyjny podawania nazwy do publicznej wiadomości był proporcjonalny. Skarga kasacyjna została oddalona.

Decyzja komunalizacyjna Wojewody Kieleckiego z dnia 17 marca 1992 r., dokonująca nabycia nieruchomości przez gminę nieodpłatnie z mocy prawa, została wydana z rażącym naruszeniem przepisów, nie wywołując nieodwracalnych skutków prawnych, co uzasadnia jej uchylenie w postępowaniu nadzorczym.

Spadkobierca właściciela nieruchomości, który nabył prawo własności drogą spadku, może dochodzić odszkodowania za ograniczenie korzystania z nieruchomości, zgodnie z art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n., co zostało wykazane w ustalonym stanie faktycznym.

W sprawach stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntów na podstawie ustawy z 29 września 1990 r., konieczne jest wykazanie posiadania zarządu nad nieruchomością na dzień 5 grudnia 1990 r., co nie może być domniemywane na podstawie niewystarczających dowodów.

Informacje wymagające znacznego wysiłku i zasobów na ich przetworzenie, w tym anonimizację dokumentów, należy uznać za informacje przetworzone, wymagające wykazania szczególnego interesu publicznego przez wnioskodawcę.

Uchwała w sprawie ustalenia zasad przyznawania i wysokości diet radnych, jako akt prawa miejscowego, wymagała publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym; jej brak skutkuje nieważnością uchwały.

Otrzymanie demonstratora przez V. sp. z o.o. stanowi przychód z nieodpłatnego świadczenia, bowiem brak wzajemności i ekwiwalentności świadczeń wyklucza wyłączenie spod opodatkowania na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Skarga kasacyjna wniesiona przez V. S.A. została oddalona, gdyż zarzuty proceduralne oraz dotyczące prawa materialnego nie wykazały istotnego wpływu na ostateczność zaskarżonego orzeczenia. Decyzja reformatoryjna organu podatkowego, stwierdzająca nierzetelność ksiąg i faktur, została uznana za prawidłową.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza rażącą przewlekłość prowadzenia postępowania przez Starostę Skarżyskiego, uzasadniając przyznanie sumy pieniężnej dla R. F. Oddalenie skarg kasacyjnych potwierdza prawidłowość orzeczenia sądu I instancji oraz brak naruszenia prawa w zakresie wysokości przyznanej sumy.