Przewlekłe prowadzenie postępowania przez Rektora Uniwersytetu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie stanowiło rażącego naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny częściowo uwzględnił skargę kasacyjną, uznając, że specyficzne okoliczności sprawy nie pozwalały na przypisanie rażącego charakteru przewlekłości.
NSA podkreśla, że art. 154 k.p.a. można stosować do decyzji związanych w kontekście zmiany wykładni prawa, pozwalając na uchylenie decyzji ostatecznej sprzecznej z aktualnym porządkiem prawnym. Orzeczenie TK i wykładnia sądów administracyjnych muszą być brane pod uwagę przy ocenie zasadności takich decyzji.
Dalsze przetwarzanie danych osobowych wnioskodawczyni przez bank po niezakończonym uzyskaniem umowy zapytaniu kredytowym jest niedopuszczalne, gdyż brak podstaw prawnych uzasadniających takie działanie po osiągnięciu celów oceny zdolności kredytowej.
Decyzja organu celnego o klasyfikacji taryfowej towaru jako zrębów drzewnych i odmowie ich zwolnienia do dopuszczenia do obrotu jest prawidłowa. Opinia biegłego w pełni spełniała wymogi procesowe, a jej konkluzje pozostają w zgodzie z przepisami unijnego kodeksu celnego.
Działający w okresie przed dniem 6 listopada 2018 r. przepis ustawy o Policji, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, wyłączającym zastosowanie współczynnika 1/30, obliguje organ do przywrócenia racjonalnej wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.
Wydatek na wyjazd integracyjny pracowników i współpracowników, mający pośredni związek z opodatkowaną działalnością gospodarczą, może być podstawą do odliczenia podatku VAT, o ile służy celom zwiększenia efektywności i wzmocnienia relacji wewnątrz zespołów, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.
W wyniku analizy stanu faktycznego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku nieistniejących transakcji brak było podstaw do badania dobrej wiary skarżącego i podtrzymał decyzję o braku prawa do odliczenia podatku naliczonego.
W razie skutecznego wyeliminowania z obrotu prawnego wcześniejszego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT dochodzi do przerwania ciągłości kolejnych przedłużeń, wymaganej na gruncie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Kolejne postanowienia nie mogą wówczas skutecznie przedłużyć terminu, który już upłynął, ponieważ organ podatkowy utracił materialnoprawne uprawnienie do jego przedłużenia.
Dla zastosowania zabezpieczenia na podstawie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej wystarcza uprawdopodobnienie uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania, nie zaś pełne udowodnienie jego istnienia i wysokości. Posługiwanie się fakturami nierzetelnymi, oceniane łącznie z relacją przewidywanej zaległości do majątku, dochodów i perspektyw finansowych podatnika, może samodzielnie uzasadniać wydanie decyzji
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając bezczynność Rektora Uczelni za rażące naruszenie prawa, mimo wydania dokumentu w trakcie postępowania, podkreślając obowiązek terminowego działania administracji uczelni.
Obowiązki wynikające z systemu ubezpieczeń społecznych mają charakter przymusowy i są zgodne z zasadami konstytucyjnymi, wynikającymi z zasady solidaryzmu społecznego. Oświadczenia woli nie niweczą obowiązków wynikających z przepisów prawa publicznego.
Organ celny nie może odmówić zwolnienia z VAT wyłącznie na skutek uchybienia formalnego, jeśli spełnione są materialne przesłanki zwolnienia i brak zagrożenia dla systemu VAT. Art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 stosuje się także do spraw celnych.
Po uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji wymiarowej organ pierwszej instancji nie nabywa ponownie prawa do wydawania postanowień o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku, a zwrot taki musi zostać dokonany przed upływem terminu z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT.
Zadeklarowana przez podatnika podstawa opodatkowania podatkiem akcyzowym powinna być uznana za uzasadnioną, gdy odbiega od wartości rynkowej pojazdu z powodu jego specyficznych cech, takich jak kwalifikacja jako pojazd z odzysku. Organ podatkowy nie może zmieniać podstawy bez dostatecznego uzasadnienia i analizy dowodów.
Brak interesu prawnego Miasta Stołecznego Warszawy w zaskarżeniu decyzji o przydziale lokalu jako kwatery tymczasowej funkcjonariuszowi policji uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej; sprawy cywilnoprawne dotyczące własności powinny być rozstrzygane przed sądami powszechnymi.
Przewlekłość prowadzenia postępowania przez Rektora Uniwersytetu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, co wyklucza możliwość wymierzenia grzywny. Brak rażącego naruszenia wynikał z niedostatecznej oczywistości bezczynności oraz z uwzględnionych uwarunkowań organizacyjnych Uniwersytetu.
W postępowaniu o przydział kwatery tymczasowej dla funkcjonariusza Policji, Miasto Stołeczne Warszawa nie posiada interesu prawnego umożliwiającego uznanie go za stronę postępowania w zakresie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Wyrok NSA utrzymuje w mocy stanowisko, że gospodarowanie lokalami na cele policyjne nie nadaje tytułu prawnego do ingerencji w postępowanie właścicielowi lokalu.
Odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji o przydziale kwatery tymczasowej, w przypadku braku oczywistego interesu prawnego wnioskodawcy, jest zasadna na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.
Przepis art. 115a ustawy o Policji w nowym brzmieniu, stosowany do ekwiwalentów za niewykorzystany urlop, nie obejmuje wysokości przelicznika, a jedynie zasady jego ustalania. Interpretacja przepisów nie utrudnia stosowania zasad wyznaczonych przez orzecznictwo.
Uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie było wadliwe, gdyż nie zapewniało należytej staranności w ocenie żądanej informacji jako publicznej; wyrok został uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.
Wpłata na poczet zaległości podatkowych powinna być zaliczona na najstarsze zobowiązanie podatkowe, jeśli podatnik nie wskaże innego tytułu, niezależnie od rodzaju podatku.
Rekompensaty otrzymywane przez spółkę komunalną od jednostki samorządu terytorialnego, pokrywające koszty netto świadczenia usług publicznych, nie stanowią wynagrodzenia w rozumieniu VAT, jako że działalność ta nie ma charakteru gospodarczego.
Wniosek o interpretację indywidualną może zostać pozostawiony bez rozpatrzenia tylko wtedy, gdy mimo prawidłowego, jasnego i uzasadnionego wezwania wnioskodawca nie uzupełni informacji koniecznych do kwalifikacji prawnopodatkowej opisanego zdarzenia. Organ interpretacyjny nie może żądać danych służących faktycznemu badaniu ekonomicznych aspektów transakcji ani wymagać od wnioskodawcy szczegółów obiektywnie