Obowiązek zwrotu pomocy finansowej przyznanej Policjantowi, wynikający z art. 94 ust. 1a ustawy o Policji, jest zgodny z zasadami konstytucyjnymi, gdyż przepis ten obowiązywał w dacie przyznania pomocy oraz w dacie skazania za przestępstwa określone w ustawie. NSA utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
Przelew na rzecz poprzedniego właściciela lokalu tytułem nadpłaty za wodę nie stanowi wydatku w rozumieniu art. 6 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i nie uzasadnia wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie nowej okoliczności faktycznej.
Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok oraz przekazuje sprawę WSA do ponownego rozpoznania, nakazując zbadanie, czy złożono wniosek o wznowienie postępowania z zachowaniem terminu wynikającego z art. 148 k.p.a., oraz analizę zasadności zastosowania przyczyn wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a.
Art. 234 ustawy Prawo wodne nie może być stosowany wyprzedzająco i prewencyjnie. Ustalony musi być związek przyczynowo-skutkowy między zmianą stosunków wodnych a rzeczywistą szkodą.
Rozpoznanie apelacji w sprawie cywilnej przez sąd drugiej instancji w składzie jednego sędziego, na podstawie art. 15zzs¹ ust. 1 pkt 4 ustawy covidowej, po podjęciu uchwały Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2023 r., III PZP 6/22, stanowi naruszenie prawa do sądu gwarantowanego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i prowadzi do nieważności postępowania na podstawie art. 379 pkt 4 k.p.c.
Skarga kasacyjna została oddalona, gdyż przesłanki z art. 73 ust. 1 ustawy wprowadzającej dla nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa z mocy prawa nie zostały spełnione; droga musi być formalnie zaliczona do kategorii dróg publicznych przed 1 stycznia 1999 roku.
Czynsz dzierżawny spółki, ustalony na warunkach rynkowych, nie stanowi ukrytego zysku podlegającego opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek, co uprawnia uchylenie interpretacji indywidualnej DKIS jako błędnej.
Skarga kasacyjna R. K. dotycząca postanowienia Prezesa Zarządu PFRON i egzekucji administracyjnej została oddalona, gdyż nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, a działania egzekucyjne były zgodne z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchylenie decyzji administracyjnej w sposób nieprawomocny nie prowadzi do umorzenia powiązanego z nią postępowania egzekucyjnego, a jedynie wstrzymuje jego wykonywanie do czasu prawomocności rozstrzygnięcia.
Nabycie z mocy prawa własności nieruchomości na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną wymaga, aby na dzień 31 grudnia 1998 r. nieruchomość była zajęta pod drogę posiadającą status drogi publicznej. Status ten powstaje wyłącznie wskutek zaliczenia drogi do ustawowej kategorii w trybie określonym w ustawie o drogach publicznych; faktyczne
Warunkiem nabycia przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego własności nieruchomości na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną jest, aby na dzień 31 grudnia 1998 r. nieruchomość była zajęta pod drogę formalnie zaliczoną, w ustawowym trybie, do jednej z kategorii dróg publicznych. Samo faktyczne korzystanie z gruntu jako ulicy
Nabycie z mocy prawa własności nieruchomości na podstawie art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną może dotyczyć jedynie nieruchomości zajętej w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę uprzednio formalnie zaliczoną, w trybie ustawy o drogach publicznych, do jednej z kategorii dróg publicznych. Faktyczne urządzenie lub użytkowanie nieruchomości jako drogi wewnętrznej
Nabycie z mocy prawa własności nieruchomości na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną może obejmować wyłącznie grunt zajęty pod drogę, która według stanu na 31 grudnia 1998 r. została formalnie zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych w trybie określonym w ustawie o drogach publicznych. Faktyczne wykorzystywanie gruntu dla celów
Pełnomocnictwo udzielone w postępowaniu podatkowym, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej obejmuje również postępowanie incydentalne w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, jeżeli z jego treści nie wynika wyłączenie takiego umocowania. Doręczenie decyzji zabezpieczającej temu pełnomocnikowi jest skuteczne. Obowiązek doręczenia upomnienia z art. 15 § 1 u.p.e.a. nie znajduje
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż decyzja organu odwoławczego nie może być wydana na niekorzyść strony bez dostatecznego wykazania rażącego naruszenia prawa, które usprawiedliwiałoby odstępstwo od zakazu reformationis in peius wynikającego z art. 139 k.p.a.
Dostawa betonu wraz z czynnościami dodatkowymi stanowi jedno świadczenie gospodarcze opodatkowane podstawową stawką VAT. Uzasadnione jest uznanie, że mamy do czynienia z dostawą towaru, a nie świadczeniem usług oraz zastosowanie stawki 23%.
Gmina realizując zadania związane z infrastrukturą miejską, działa w ramach władztwa publicznego, co ogranicza możliwość odliczenia VAT, z wyjątkiem infrastruktury tramwajowej, gdzie odliczenie jest uzasadnione w całości. Skargi kasacyjne oddalono.
Organ celno-skarbowy, podejmując konieczne czynności weryfikacyjne w ustaleniu pochodzenia towarów, nie jest w bezczynności, jeżeli działania te podejmuje w rozsądnym terminie, współpracując z innymi organami przy spełnianiu obowiązków wynikających z przepisów dotyczących ograniczeń importu.
Decyzja o stwierdzeniu nieważności pozwolenia na budowę oparta na rażącym naruszeniu prawa, musi być podjęta wyłącznie w okolicznościach bezspornych, gdy przepis prawa jest oczywisty i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych.
Podmiot prowadzący działalność gospodarczą legitymuje się interesem prawnym do zaskarżenia decyzji administracyjnej, jeżeli ta ogranicza jego prawo do korzystania z dróg publicznych, istotnym ograniczeniem jego działalności.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż brak zwolnienia towaru do obrotu nie dowodził bezczynności, gdyż organy celne podejmowały niezbędne działania weryfikacyjne, wynikające z obowiązujących przepisów o sankcjach i ograniczeniach unijnych, w rozsądnym terminie oraz zgodnie z przepisami.
Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając oceny organu podatkowego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za zgodne z prawem, a zarzuty skargi za niezasadne, zwłaszcza odnośnie do oceny materiału dowodowego i jego wpływu na ustalenie stanu podatkowego.
Zarządzenie pokontrolne z 6 grudnia 2022 r. nr WI.7023.1.314.2021.MG Podlaskiego WIOŚ pozostaje zgodne z prawem, gdyż spełnia wymogi ochrony środowiska w zakresie przestrzegania maksymalnej pojemności technologicznej składowiska i nie przekracza uprawnień kontrolnych organu.