Decyzje z 1993 roku funkcjonują w obrocie, zaś skarga kasacyjna na przewlekłość postępowania Wojewody Zachodniopomorskiego jest bezzasadna z uwagi na brak inicjatywy ze strony skarżących w realizacji prawa do rekompensaty za mienie zabużańskie, co nie pozwala przypisać organowi bezczynności.

Przewlekłość postępowania nie została wykazana, a działania organu były zgodne z przepisami prawa administracyjnego, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.

Grzywna w celu przymuszenia do wykonania obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu jest zgodna z ustawą, o ile egzekucja obejmuje obowiązek wynikający bezpośrednio z przepisów prawa. Kontrola sądowa ogranicza się do zgodności z prawem formalnym stosowania środków egzekucyjnych.

Obowiązek szczepień ochronnych ustanowiony na podstawie niekonstytucyjnych komunikatów pozostaje wymagalny do czasu implementacji przepisów zgodnych z wytycznymi wyroku Trybunału Konstytucyjnego, przy zachowaniu ciągłości realizacji celu ochrony zdrowia publicznego.

Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z przepisów ustawy i jest egzekwowalny, nawet jeśli uregulowania szczególne dotyczące terminów szczepień zostały zakwestionowane jako niekonstytucyjne. Zarządzanie przymusowe przez grzywny nie jest zbyt uciążliwe.

Stosowanie wykonania zastępczego w egzekucji administracyjnej nie wymaga nowego pozwolenia na budowę, jeśli rozstrzygnięcie nakładające obowiązek pozostaje w obrocie prawnym i egzekucja jest prawnie dopuszczalna.

Skarga kasacyjna oddalona jako niezasadna; wniosek o wznowienie postępowania wodnoprawnego złożony po upływie terminu ustawowego. Operat wodnoprawny traktowany jako dokument prywatny, nieuzasadniający wznowienia postępowania.

Oczywista omyłka pisarska w adresie decyzji administracyjnej dotyczącej opłat za odpady, będąca skutkiem autokorekty, podlega sprostowaniu na podstawie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, mimo powołania błędnej podstawy prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną Ministra, potwierdził, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego bez należytej analizy interesu społecznego oraz bez wyczerpującego uzasadnienia narusza przepisy postępowania administracyjnego, tym samym podtrzymując uchylenie zaskarżonych decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż przepisy ustawy o odpadach, jako regulacje szczególne, wyłączają zastosowanie ogólnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, dokonując uchylenia wyroku WSA w Warszawie i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

Art. 92a ust. 10 u.t.d. nie znajduje zastosowania przy zbiegu deliktów o różnych znamionach prawnych określonych w odrębnych załącznikach ustawy o transporcie drogowym. Podmiot dokonujący przewozu bez wymaganych zezwoleń oraz przewozu pojazdem niespełniającym norm konstrukcyjnych podlega oddzielnym karom.

Osoby przebywające w Polsce są obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym, a brak wskazania w skardze kasacyjnej istotnego wpływu naruszeń procesowych na wynik sprawy skutkuje jej oddaleniem.

Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie wywłaszczenia nieruchomości i ustalenia odszkodowania jest niezasadna i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a, z uwagi na niespełnienie wymogów formalnych skargi kasacyjnej.

Organ, wydając pozwolenie wodnoprawne, jest zobowiązany do rozważenia, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 (art. 96 ust. 1 u.i.o.ś.), nawet jeśli dotyczy to działań historycznie prowadzonych.

Na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dopuszczającym lokalizację spalarni odpadów, nie można wykluczać lokalizacji współspalarni odpadów, o ile funkcja i cel przedsięwzięcia są zgodne z innymi przepisami planu oraz przepisami prawa o odpadach.

W przypadku robót budowlanych rozpoczętych na podstawie nieostatecznej decyzji, a następnie uchylonych, zastosowanie znajduje tryb naprawczy z art. 50-51 Prawa budowlanego, zamiast reżimu samowoli budowlanej z art. 48 Prawa budowlanego, o ile inwestor uzyskał formalne pozwolenie.

W sprawie kwalifikacji obiektów w postaci instalacji technologicznych, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje je za samodzielne budowle podlegające opodatkowaniu, gdyż ich funkcjonowanie nie warunkuje zgodności budynku z prawem budowlanym, lecz są związane wyłącznie z procesami produkcyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie pozostawał w bezczynności, ponieważ dostarczył stosowne odpowiedzi w zakresie pytań będących informacją publiczną, działając zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Skarga nie wykazała uchybień uzasadniających jej uwzględnienie.

NSA uchyla wyrok WSA w zakresie stwierdzenia nieważności uchwały planistycznej dotyczącej działek o szerokości poniżej 11 m z powodu uchybień proceduralnych, i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, uwzględniając pełny materiał dowodowy i argumentację gminy.

Decyzja organu organu I instancji ustalająca opłatę podwyższoną w odniesieniu do kopaliny wydobytej bez koncesji w okresie do 31 grudnia 2020 r. jest zgodna z prawem, a skarga kasacyjna dotycząca przedawnienia i wysokości opłaty jest niezasadna.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Radzyniu Podlaskim nie pozostawał w bezczynności wobec wniosku o udostępnienie informacji, działając zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Zaskarżony wyrok WSA oddalający skargę na bezczynność organu odpowiada prawu.

Umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie przyznania wzrostu uposażenia zasadniczego było prawidłowe z uwagi na utratę statusu funkcjonariusza przez skarżącego, co czyni postępowanie bezprzedmiotowym.

W przypadku niezrealizowania przez podmiot odbierający odpady wymaganego poziomu recyklingu, podlega on karze pieniężnej obliczonej zgodnie z art. 9x ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, przy czym odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny.

Podmiot odbierający odpady komunalne, który nie osiąga wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, podlega karze pieniężnej obliczonej zgodnie z art. 9x ust. 2 u.c.p.g. NSAi potwierdza, że prawidłowe ustalenie poziomu recyklingu na podstawie danych przedstawionych w sprawozdaniu rocznym obciąża podmiot składający sprawozdanie. Skarga kasacyjna oddalona.