Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stan res iudicata uniemożliwia legalizację budynku gospodarczego, dla którego wydano ostateczną decyzję o rozbiórce; zmiana planu zagospodarowania przestrzennego nie wpływa na tę ostateczność.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego nadany przez ARiMR jest przypisany wyłącznie do danego podmiotu prawnego i nie może być przedmiotem sukcesji prawnej. Odrzucenie przez organ wniosku o pomoc finansową wobec braku własnego numeru jest zgodne z prawem.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego, przyznawany w ramach krajowego systemu ewidencji producentów, nie przechodzi na następcę prawnego w wyniku sukcesji uniwersalnej. Ewentualny brak nowego numeru identyfikacyjnego wyklucza możliwość przyznania płatności ekologicznych.

Skarga kasacyjna Fundacji na orzeczenie w zakresie negatywnej oceny projektu została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość oceny merytorycznej i proceduralnej dokonanej przez Zarząd i Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Obiekty kontenerowe, które mogą być przeniesione w inne miejsce bez naruszenia ich struktury, nie są trwale związane z gruntem i nie spełniają definicji budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co wyklucza ich kwalifikację podatkową jako budynków.

Kontenery telekomunikacyjne, które nie są trwale związane z gruntem oraz pozbawione fundamentów, nie stanowią budynków w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., lecz kwalifikują się jako budowle zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, a także Prawem budowlanym.

Kontenery telekomunikacyjne bez trwałego związania z gruntem należy klasyfikować jako budowle, nie budynki, w świetle art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., co uzasadnia ich opodatkowanie jako budowli. NSA oddala zarzuty kasacji, podtrzymując decyzję uznającą ich charakter jako budowli.

Kontenery telekomunikacyjne, z uwagi na brak trwałego związania z gruntem, nie mogą być klasyfikowane jako budynki, lecz stanowią budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Złożenie wniosku o pomoc finansową uznaje się za dokonane w terminie, jeżeli został on nadany w placówce pocztowej przed upływem terminu, zgodnie z art. 57 § 5 K.p.a., mimo regulacji rozporządzenia Rady Ministrów dotyczącej daty wpływu jako ostatecznej.

Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za gospodarkę odpadami niezgodnie z zezwoleniem jest zasadne, gdy ustalenia faktyczne wskazują na magazynowanie bez permisji. Nieuzasadnione są zarzuty naruszenia prawa materialnego i proceduralnego przy braku błędów faktologicznych w ustaleniach organów i sądu.

Długotrwałe odroczenie obowiązku szczepień ochronnych wymaga formalnego zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego istnienie medycznych przeciwwskazań; samo skierowanie do specjalistycznej poradni nie jest wystarczające do uchylenia obowiązku administracyjnoprawnego wynikającego z przepisów ustawowych.

Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym nie ulega automatycznemu odroczeniu bez formalnego stwierdzenia przeciwwskazań zdrowotnych. Tytuł wykonawczy dotyczący szczepień jest prawidłowy, gdy brak jest udokumentowanego, długoterminowego odroczenia obowiązku.

Postępowanie administracyjne powinno być prowadzone terminowo i bez zbędnej zwłoki. Bezczynność wynikająca z nieuzasadnionych przestojów między czynnościami administracyjnymi uzasadnia stwierdzenie bezczynności organu, nawet gdy podjęte działania były istotne dla sprawy.

Wady proceduralne mogące stanowić podstawę wznowienia postępowania nie są równoważne z rażącym naruszeniem prawa prowadzącym do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej na gruncie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Postanowienie o uchyleniu decyzji wstrzymania koncesji przez Ministra zasadnie uchyla decyzję Marszałka przy braku szczegółowego uzasadnienia wstrzymania, zachowując zasady trwałości decyzji administracyjnych.

Podanie o wznowienie postępowania złożone przez Bank S. wniesione zostało z zachowaniem miesięcznego terminu od dnia uzyskania wiedzy o decyzji koncesyjnej, a umorzenie postępowania przez organ administracyjny było nieuzasadnione.

Inspektor Sanitarny nie pozostawał w bezczynności, udzielając pełnych i zgodnych z u.d.i.p. odpowiedzi na wniosek o informacje. Skarga kasacyjna była bezpodstawna i została oddalona.

Nie jest naruszeniem przepisów prawa budowlanego stosowanie platform parkingowych w projekcie budowlanym, gdy spełniają one warunki techniczne oraz wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA ze względu na prawidłowe zakwalifikowanie pisma jako odwołania i uznanie uchybienia terminu jego wniesienia zgodnie z art. 134 K.p.a., przy braku podstaw do wznowienia postępowania.

Dla inwestycji składającej się z kilku etapów, z których każdy może funkcjonować samodzielnie, odrębne oceny środowiskowe są wystarczające, o ile każda część spełnia niezależne kryteria braku znaczącego oddziaływania na środowisko.

Ocena prawna wyrażona w prawomocnych orzeczeniach sądów administracyjnych o istnieniu związku funkcjonalnego między nieruchomością a dobrami ziemskimi rolnymi uniemożliwia jej wydzielenie spod działania dekretu o reformie rolnej z 6 września 1944 r.

Działania Wojewody Zachodniopomorskiego nie były przewlekłe, a zasady zaufania i szybkości postępowania nie zostały naruszone z uwagi na brak formalnej inicjatywy strony w realizacji prawa do rekompensaty.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną dotyczącą przewlekłości postępowania administracyjnego, uznając, że brak aktywnej inicjatywy strony uniemożliwiał uznanie zaistnienia przewlekłości ze strony organu. Realizacja prawa do rekompensaty wymagała uprzednich działań ze strony wnioskodawców.

Podmiot wykonujący przewóz może zostać ukarany za jazdę pojazdem z niebezpieczną usterką układu hamulcowego; brak dowodu na nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające przewidzenie usterki wyklucza umorzenie postępowania karnego.