Decyzja administracyjna o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami oparta na orzeczeniu lekarskim stwierdzającym przeciwwskazania zdrowotne jest prawnie związana tym orzeczeniem i nie podlega weryfikacji merytorycznej przez organy administracyjne ani sądy administracyjne.

Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. nie zmienia normatywnie art. 156 § 2 K.p.a.; obowiązuje wykładnia systemowa, uwzględniająca zasady Konstytucji, bez samodzielnego ustalania negatywnych przesłanek stwierdzania nieważności decyzji przez organy administracyjne i sądy.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje wyłącznie w odniesieniu do faktur dokumentujących rzeczywiście wykonane czynności przez podmiot wskazany na fakturze; faktury wystawione przez podmioty, które nie wykonały usług, są nierzetelne i nie dają prawa do odliczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną w sprawie unieważnienia rejestracji pojazdu, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zastosował przepisy prawa procesowego i materialnego, stwierdzając nieważność decyzji z powodu braku wymaganej homologacji.

Skarga kasacyjna M. S. została oddalona, ponieważ skarżący nie był stroną w postępowaniu administracyjnym na wniosek A. K.-S., a jego interes nie miał kwalifikowanego umocowania prawnego zgodnie z art. 28 KPA, przez co nie przysługuje mu wznowienie postępowania decyzją ostateczną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zakres opieki nad osobą niepełnosprawną musi wyraźnie uniemożliwiać podjęcie pracy zarobkowej, co jest przesłanką do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Organ powinien ponownie ocenić związek przyczynowy, uwzględniając rzeczywisty wpływ opieki na możliwość zatrudnienia.

Sąd Rejonowy naruszył przepisy proceduralne, nie dochodząc zgodności okoliczności czynu z wymogami art. 270 k.k. i nie weryfikując istotności dokumentu religijnego jako dowodu prawa, co doprowadziło do uchylenia wyroku.

Pełnomocnictwo notarialne udzielone przed 1 lipca 2016 r. nie może być uznane za pełnomocnictwo ogólne bez odpowiedniego zgłoszenia w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych, a jego niepełne przedstawienie skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.

Sąd oddala skargę kasacyjną, uznając, że Wojewoda słusznie uchylił decyzję Starosty z uwagi na niewłaściwą kwalifikację prawną robót i uchybienia proceduralne, nie spełniając wymagań art. 124b u.g.n. i art. 28g specustawy przesyłowej.

Członek zarządu niezwolniony jest z obowiązku zgłoszenia wniosku o upadłość nawet przy istnieniu jednego wierzyciela, a brak zgłoszenia wniosku skutkuje odpowiedzialnością za zobowiązania spółki na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, niezależnie od ilości wierzycieli.

Decyzja organów administracji, dotycząca warunków zabudowy, została uznana za zgodną z prawem. Argumentacja prawna i analiza urbanistyczna, na których opierały się te decyzje, były prawidłowe i uzasadnione według przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą stanowić podstawę do określenia obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, wpływając na status stron postępowania o pozwolenie na budowę. Organ odwoławczy winien uwzględnić wpływ planowanej inwestycji na sąsiednie działki.

Roboty polegające na instalowaniu urządzeń radiokomunikacyjnych, w tym antenowych konstrukcji wsporczych, na istniejącym obiekcie budowlanym mogą być realizowane na podstawie zgłoszenia zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego, o ile nie ingerują w konstrukcję budynku w sposób wykraczający poza zwykłe "instalowanie".

Inwestycja budowlana realizowana na obszarze Natura 2000, wymagająca oceny oddziaływania na środowisko, wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, nawet jeśli jej skala pozwala na zgłoszenie jej budowy bez takiego pozwolenia.

W sprawie uznania nieważności szwedzkiego prawa jazdy, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza odmowę jego wymiany na polski odpowiednik, z uwagi na niespełnienie przesłanek przewidzianych w art. 14 ust. 1 oraz istnienie negatywnych przeszkód przewidzianych w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami.

Skarga kasacyjna A. S. na wyrok WSA w Gdańsku zostaje oddalona; NSA potwierdza skuteczność doręczenia tytułów wykonawczych oraz brak przedawnienia zobowiązań podatkowych, co uzasadnia kontynuację postępowania egzekucyjnego.

Obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym, wynika wprost z ustawy o zwalczaniu zakażeń, a brak przeciwwskazań medycznych uzasadnia zastosowanie norm egzekucji administracyjnej, niezależnie od wcześniejszej negatywnej oceny konstytucyjności konkretnych przepisów wykonawczych.

Obowiązek szczepień ochronnych jest wymagalny i zgodny z prawem materialnym oraz proceduralnym, pomimo braku dodatkowych zaświadczeń, gdy przeprowadzono badania kwalifikacyjne wykluczające przeciwwskazania zdrowotne.

Przesłanka pozbawienia faktycznego władztwa nad nieruchomością zgodnie z art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wymaga zdarzenia utraty po dniu 5 kwietnia 1958 r.; wcześniejsze pozbawienie władztwa nie spełnia tego warunku.

Decyzje administracyjne dotyczące oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji studni głębinowej są prawidłowe i zgodne z prawem, gdy ocena dowodów i procedur była zgodna z obowiązującymi zasadami proceduralnymi i nie wymagała dodatkowego powołania biegłego.

Skarga kasacyjna F. sp. z o.o. na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach została oddalona przez NSA. Decyzja organów i sądów niższych instancji była prawidłowa, a wariant C uznano za najkorzystniejszy mimo braku społecznej akceptacji.

Uchwała NSA: Naruszenie prawa do obrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym w warunkach pandemii, skutkujące nieważnością postępowania, uzasadnia uchylenie wyroku WSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził legalność zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Brak uzasadnionych podstaw do podważenia decyzji środowiskowych przedsięwzięcia w zakresie budowy nowej ulicy z linią tramwajową w G. i utrzymał ją w zgodzie z preferowanym wariantem inwestora.

Cofnięcie zezwolenia na przetwarzanie odpadów w przypadku niewykonania wymogów określonych w decyzji jest zgodne z art. 47 ustawy o odpadach. Ustalona praktyka organów oraz sądów potwierdza prawidłowość zastosowanej procedury.