Przy ocenie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd z art. 132¹ ust. 1 pkt 3 Prawa własności przemysłowej identyczność towarów nie przesądza o kolizji znaków, jeżeli ich całościowe wrażenie jest odmienne. Elementy słowne opisujące rodzaj produktu lub jego recepturę, w tym odwołania geograficzno-kulinarne, korzystają ze słabej ochrony i nie mogą uzasadniać monopolu na oznaczenia informacyjne.
Wobec braku formalnego wniosku o odszkodowanie, Wojewoda nie popadł w bezczynność ani przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie ustanowienia użytkownika wieczystego, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej.
Organ administracji publicznej nie może samodzielnie kwestionować skutku prawnorzeczowego decyzji o podziale nieruchomości, co do której ujawniono nowego właściciela w księdze wieczystej; obowiązek wypłaty odszkodowania wynika z art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Organ administracji architektoniczno-budowlanej, rozpoznając wniosek o pozwolenie na budowę, nie jest związany deklarowanym przez inwestora wyodrębnieniem obiektów jako samodzielnego zamierzenia budowlanego. Jeżeli całokształt okoliczności wskazuje na przestrzenne, komunikacyjne lub infrastrukturalne powiązanie kilku inwestycji, organ ma obowiązek ustalić ich rzeczywisty zakres na gruncie art. 33 ust
W sprawie ze skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. samo prawo własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości objętej ustaleniami studium nie stanowi wystarczającej podstawy do przyjęcia naruszenia interesu prawnego. Skarżący powinien wykazać, że konkretne ustalenie studium aktualnie, bezpośrednio i indywidualnie ogranicza wykonywanie jego praw, a sąd administracyjny orzeka wyłącznie
Jeżeli w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym pozwolenia na budowę zostaje przedstawiony istotnie zmieniony projekt zagospodarowania działki lub terenu, wymagający ponownej kompleksowej weryfikacji w trybie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ odwoławczy może zastosować art. 138 § 2 k.p.a. Nie jest wówczas dopuszczalne zastąpienie postępowania pierwszoinstancyjnego czynnościami uzupełniającymi
W przypadku, gdy podatnik nie wykazuje sprzedaży opodatkowanej, zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym następuje według art. 87 ust. 5a u.p.t.u. w terminie 180 dni. Skrócenie tego terminu wymaga pisemnego wniosku podatnika i zabezpieczenia majątkowego.
Podatnik VAT nie traci prawa do odliczenia podatku naliczonego, jeśli nie wiedział lub nie powinien wiedzieć o naruszeniach dostawcy. Organy podatkowe powinny przeprowadzać własne kontrole, a odpowiedzialność nie może być przerzucana na podatnika w sytuacji braku obiektywnych przesłanek co do oszustwa.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, jako że przedstawiona argumentacja nie wykazuje naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego skutecznie podważających ustalenia organów i sądu pierwszej instancji.
W przypadku, gdy podatnik nie dochowa należytej staranności w weryfikacji kontrahentów, faktury VAT mogą zostać uznane za niewiarygodne, co uniemożliwia obniżenie podatku należnego o podatek naliczony, a postępowania karnoskarbowe uzasadniają zawieszenie przedawnienia zobowiązań podatkowych.
Produkt oznaczony jako "mleko modyfikowane", zawierający niemleczne składniki, nie może legalnie używać nazwy "mleko", co uzasadnia zakaz jego obrotu z uwagi na zgodność z normami oznakowań określonymi w rozporządzeniu nr 1308/2013 i jakości handlowej.
Zafałszowanie nomenklatury "mleko modyfikowane" narusza przepisy rozporządzenia nr 1308/2013 i stanowi istotne naruszenie interesów konsumentów, uzasadniając zakaz jej wprowadzenia do obrotu w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że zakaz wprowadzenia do obrotu artykułów niespełniających wymagań jakości handlowej jest zgodny z prawem, nawet jeśli produkty te nie są zafałszowane. Przepisy u.j.h.a.r.s. uzasadniają stosowanie zakazu w przypadku nieodpowiedności jakościowej towaru.
Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 u.j.h.a.r.s., produkty niespełniające wymagań jakości handlowej mogą być zakazane w obrocie. Kwalifikacja produktu jako zafałszowanego nie jest warunkiem sine qua non zakazu. Organy administracyjne mają prawo do nakładania zakazów na produkty niezgodnie oznakowane, nawet jeśli są one klasyfikowane jedynie jako niespełniające jakości handlowej.
Ponowny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej uznaje się za niedopuszczalny, jeśli nie przedstawiono nowych dowodów znacząco zwiększających prawdopodobieństwo udzielenia ochrony, a ocena ich wiarygodności jest dopuszczalna na etapie oceny dopuszczalności.
Urządzający gry hazardowe bez wymaganej koncesji, bez zezwolenia lub zgłoszenia, podlega karze pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych. Odpowiedzialność administracyjna nie jest wykluczona przez poprzednie postępowanie karno-skarbowe.
Skarga kasacyjna, oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, nie znajduje usprawiedliwienia, gdyż brak jest uchybień mogących istotnie wpłynąć na wynik sprawy, co skutkuje jej oddaleniem.
Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz zastosował właściwe przepisy prawa. Skarga nie wykazuje podstaw kasacyjnych uzasadniających stwierdzenie naruszeń wpływających na wynik sprawy.
Odmowa przyznania specjalnego zasiłku celowego zaskarżona decyzją organu pierwszej instancji i utrzymana przez organy odwoławcze była zasadna, z uwagi na brak współpracy w przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, co stanowi podstawę odmowy świadczenia zgodnie z art. 107 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej.
Skarga kasacyjna D.S. została oddalona, gdyż nie zachowano terminu zgłoszenia nabycia praw majątkowych, co wyklucza zwolnienie z opodatkowania. Brak zawiadomienia o uchybieniu przez organy podatkowe był bezskuteczny po zakończeniu stanu epidemii.
Odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego na terenie oznaczonym jako grunty uprawne jest zgodna z prawem, gdy zamierzenie inwestycyjne nie spełnia kryteriów zabudowy zagrodowej i jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Przedsiębiorstwo wodociągowe, dokonujące poboru wód podziemnych, może być zobowiązane do stosowania różnych stawek opłaty zmiennej, zależnie od celu poboru, co obejmuje rozróżnienie na dostarczanie wody na cele spożycia przez ludzi oraz inne cele komercyjne.
Przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne powinny stosować zróżnicowane stawki opłat za pobór wód w zależności od przeznaczenia wody, kierując się przepisami prawa wodnego i odpowiednich rozporządzeń.