Kumulowanie kar pieniężnych za naruszenia w transporcie drogowym jest dopuszczalne, o ile wynika z regulacji prawnej. Stwierdzone przez sąd pierwszej instancji uchybienia nie wpływają na wynik postępowania, gdy zasadnicza kwota kary pozostaje w granicach ustawowego ograniczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w zakresie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, nie uznając, iż działał z rażącym naruszeniem prawa. NSA uchylił wyrok WSA w części dotyczącej rażącego naruszenia prawa i oddalił w pozostałym zakresie.

Skarga kasacyjna Wojewody Wielkopolskiego nie zasługuje na uwzględnienie; skarga na przewlekłość postępowania była dopuszczalna. Artykuł 100d ustawy o pomocy nie może być stosowany od 1 lipca 2024 r. z uwagi na oczywistą sprzeczność z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

Nieposiadanie wymaganych dokumentów przez kierowcę w momencie kontroli nie może samoczynnie uzasadniać nałożenia kary, gdy dokumenty te zostały uprzednio wydane i pojazd spełniał warunki przewidziane w ATP.

Uchwała o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie narusza prawa własności ani zasady proporcjonalności poprzez wprowadzenie zakazu zabudowy na terenach rolniczych, jeśli jest zgodna z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które wiążą organy gminy.

Pozbawienie drogi publicznej kategorii gminnej przez uznanie jej za wewnętrzną nie ma podstaw prawnych w art. 10 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Uchwała pozbawiająca statusu drogowego musi spełniać przesłanki prawne przewidziane dla zaliczenia do innej kategorii lub zupełnego wyłączenia z użytkowania.

Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. wymaga wykazania, że po jej wydaniu nastąpiła materialnoprawna bezprzedmiotowość decyzji. Samo późniejsze potwierdzenie prawidłowości robót objętych nakazem, ani powołanie się na posiadane pozwolenia, nie powoduje bezprzedmiotowości decyzji i nie może służyć jej merytorycznej lub legalnościowej weryfikacji w postępowaniu wygaszeniowym

Informacje dotyczące warunków korzystania z oprogramowania zakupionego z funduszy publicznych przez GUS są informacją publiczną zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej i transakcje takie podlegają ujawnieniu, niezależnie od celów prywatnych wnioskodawcy.

Uchwała Rady Gminy Skoroszyce dotycząca bonu wakacyjnego narusza konstytucyjne zasady równości i wymaga ponownego rozpoznania przez WSA pod kątem zgodności z ustawą o świadczeniach rodzinnych.

Decyzja administracyjna odmawiająca uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, oparta na faktycznym stanie pokrycia terenu roślinnością leśną, znajduje podstawę prawną w przepisach o ochronie środowiska, niezależnie od ewidencyjnej klasyfikacji terenu.

Dyrektorzy działów szpitala mogą pełnić funkcje publiczne i ich wynagrodzenia oraz spełnienie zawodowych wymogów mogą być informacją publiczną. Wnioski o udostępnienie takich informacji wymagają procesowej formy odmowy, jeśli informacje nie są udostępniane z powodu ochrony prywatności.

Pisma z dnia 28 i 30 stycznia 2013 roku nie mogą być traktowane jako podanie o wznowienie postępowania; jedynie pismo z dnia 14 kwietnia 2021 roku jednoznacznie obejmuje takie żądanie. NSA podtrzymał, że decyzje administracyjne nie mają zasadniczych uchybień usprawiedliwiających merytoryczne badanie sprawy.

Ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej jest dopuszczalne, zgodnie z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeśli jest zgodne z nowelizacją ustawy oraz nie wymaga decyzji środowiskowej, gdy dotyczy mniej niż 2 ha.

Zawiadomienie o wszczęciu kontroli, doręczone przedsiębiorcy zgodnie z przepisami, uprawnia organ do przeprowadzania kontroli w terminie wynikającym z art. 48 ust. 2 p.p. Uniemożliwienie kontroli stanowi podstawę do nałożenia kary administracyjnej.

NSA uznał, że decyzje organów transportowych nałożyły karę bez pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgodności z prawem, co uzasadniało uchylenie tych decyzji i zobowiązanie organów do rzetelnego wyjaśnienia okoliczności sprawy.

Organ administracyjny nie naruszył przepisów postępowania ani prawa materialnego uznając brak potrzeby oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Czynności dokonane przez organ w pełni realizowały obowiązki określone przepisami prawa, a ocena oddziaływania na środowisko była zgodna z obowiązującym stanem prawnym.

Odpowiedzialność administracyjna za naruszenia przepisów o transporcie drogowym ma charakter obiektywny; brak wpływu przedsiębiorcy na naruszenie musi być udowodniony faktycznie. Skargę kasacyjną uznaje się za niezasadną formalnie i materialnie.

Dla przypisania odpowiedzialności za fałszowanie ewidencji czasu pracy konieczne jest ustalenie świadomości i intencji pracodawcy wprowadzenia nieprawdziwych danych. W przypadku omyłki pisarskiej wyklucza się sankcyjność czynu.

Ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego, wydana na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, jako decyzja co do zasady związana, nie może być uchylona lub zmieniona w trybie art. 155 k.p.a. wyłącznie z powodu słusznego interesu strony albo późniejszej zmiany regulacji materialnoprawnej. Tryb ten nie służy ponownej ocenie legalności samowoli ani zastępuje ustawowych procedur legalizacyjnych

Sąd może oddalić skargę kasacyjną, gdy ocena sądu niższej instancji zgodna jest z prawem i zachowuje proceduralną poprawność, a zarzuty kasacyjne nie są dostatecznie uzasadnione.

NSA oddalił skargę kasacyjną uznając decyzję organów administracyjnych oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za zgodną z prawem, spełniającą wymogi merytoryczne i proceduralne, przy zachowaniu właściwości ochrony zasobów przyrodniczych.

Brak wskazania rocznej mocy przerobowej w decyzji o przetwarzaniu odpadów, uwzględniony w kontekście uzasadnienia decyzji i skutków społeczno-gospodarczych, nie stanowi rażącego naruszenia prawa uzasadniającego jej unieważnienie.

Wygaśnięcie decyzji z 2014 r. przez Ministra było prawne, nawet przy błędzie WSA co do prawomocności. Proceduralna podstawa błędu nie unieważnia celowości decyzji uchylającej i umarzającej, wobec potwierdzonej bezprzedmiotowości postępowania z uwagi na wyeliminowanie pierwotnej decyzji z obiegu prawnego.

Zarządzenie pokontrolne, choć władcze, nie podlega pełnej kontroli jurysdykcyjnej co do ustaleń faktycznych i nie stosuje się do niego przepisów KPA; kontrola jego legalności sprowadza się do oceny zgodności treści zarządzenia z ustaleniami kontroli.