Skarga kasacyjna na decyzję GITD o nałożeniu kary za przewóz drogowy naruszający przepisy ustawy o transporcie drogowym została oddalona. NSA uznał legalność kwalifikacji czynności skarżącego jako przewozu okazjonalnego oraz zgodność z prawem nałożonej sankcji.

Zgłoszenie o nabyciu spadku w terminie sześciu miesięcy od zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia jest materialnoprawnym warunkiem zwolnienia z podatku, którego niewykonanie wyklucza możliwość jego doniesienia, zgodnie z art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Decyzja organu rejestracyjnego o zarejestrowaniu pojazdu bez wymaganego dokumentu homologacyjnego, wbrew art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. oraz przepisom unijnym, stanowiła rażące naruszenie prawa, co uzasadniało uchylenie decyzji o rejestracji przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że brak dokumentu homologacji przy rejestracji nowego pojazdu stanowi naruszenie prawa oczywiste i rażące w świetle art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej.

Naruszenie prawa do wysłuchania, poprzez wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym bez umożliwienia stronie przedstawienia stanowiska, uzasadnia uchylenie wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd I instancji.

Podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu wynajmu lokalu użytkowego z majątku wspólnego małżonków jest osoba, która ekonomicznie dysponuje przychodem z najmu; formalne podpisanie umowy przez obojga małżonków niewystarczająco uzasadnia przypisanie statusu podatnika.

Odmowa wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest uzasadniona, jeśli planowana inwestycja nie spełnia analizowanych kryteriów urbanistycznych i przepisów planistycznych obowiązujących przed nowelizacją. Organ nie jest zobowiązany do modyfikacji wniosku inwestora oraz do rozszerzania analizowanego obszaru w celu osiągnięcia zgodności z zamiarem inwestycyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA, wskazując na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., z powodu braku merytorycznego uzasadnienia i wyjaśnienia rozstrzygnięcia, oraz zwraca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez WSA celem uzupełnienia braków.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną uznając, że naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d nie było rażące, gdyż wynikło z wątpliwości interpretacyjnych łączonych przepisów prawa krajowego i unijnego, lecz mimo to decyzja o rejestracji pojazdu była wadliwa.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia była zgodna z prawem, zaś nie wystąpiły przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary.

Wpisy w ewidencji gruntów mają charakter deklaratoryjny i mogą być zmienione tylko przy spełnieniu wymogów dokumentacyjnych oraz zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zleceniodawca, wykonujący przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym warunków konstrukcyjnych bez wymaganej licencji, podlega karze. Potwierdzono prawidłowość stosowania przepisów u.t.d., których obowiązywanie nie narusza Konstytucji RP ani prawa unijnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż organ interpretacyjny nie może zmieniać zasugerowanego przez wnioskodawcę stanu faktycznego, a wszelkie oceny prawne muszą odnosić się do opisu przedstawionego we wniosku. Zaskarżona interpretacja naruszała przepisy proceduralne, co skutkowało uchyleniem zarówno interpretacji, jak i wyroku sądu pierwszej instancji.

Brak świadomości członka zarządu co do rzeczywistej sytuacji finansowej spółki lub prawidłowej wysokości jej zobowiązań podatkowych nie wyłącza jego odpowiedzialności, gdyż do jego obowiązków należy stałe monitorowanie stanu finansów spółki.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może wprowadzać zakazów uniemożliwiających lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeśli są one zgodne z przepisami odrębnymi. Wymaga to szczegółowej analizy możliwości technicznych i przestrzennych oraz weryfikacji związanych z tym ograniczeń.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż złożona skarga kasacyjna nie wykazała wpływu rzekomych naruszeń proceduralnych na wynik sprawy, przez co nie zaszły podstawy do jej uwzględnienia, a wcześniejsze wyroki nie wiążą innych postępowań o odmiennym stanie prawnym i faktycznym.

Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wszczęte po upływie 30 lat od jej doręczenia lub ogłoszenia, podlega obligatoryjnemu umorzeniu z mocy prawa na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r.

Uchwała rady gminy dotycząca programu opieki nad zwierzętami, która nie określa jednoznacznie środków finansowych na realizację wszystkich jej celów, narusza art. 11a ust. 5 ustawy o ochronie zwierząt i jest nieważna.

Uchylenie wyroku i ponowne rozpoznanie sprawy przez WSA było konieczne z powodu naruszenia prawa do wysłuchania Podatnika poprzez przeprowadzenie posiedzenia niejawnego bez umożliwienia mu pisemnego zabrania głosu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przyznanie specjalnego zasiłku celowego osobie przekraczającej kryterium dochodowe wymaga istnienia zgodnych z prawem wyjątkowych okoliczności, które nie zostały spełnione w przedmiotowej sprawie. Skarga kasacyjna została oddalona.

Skarga kasacyjna M.K. została oddalona; Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że Skarżąca nie spełniła kryteriów ustawowych dla przyznania dodatku węglowego, gdyż jej głównym źródłem ogrzewania było drewno, a nie węgiel. Ocena dowodów przez organy i sąd była prawidłowa.

Decyzja administracyjna o rejestracji pojazdu z kraju spoza UE bez dokumentów homologacji stanowi rażące naruszenie art. 72 p.r.d., w kontekście unijnego rozporządzenia 167/2013; taki pojazd musi spełnić procedurę homologacyjną.

Rejestracja pojazdu pochodzącego z państwa trzeciego, bez pełnej dokumentacji homologacyjnej w kontekście przepisów prawa krajowego i unijnego, stanowi naruszenie proceduralne, którego nie można uznać za rażące. Decyzja jest przedmiotem uchylenia, jednak nie stwierdza się rażącego naruszenia prawa, uzasadniającego stwierdzenie nieważności decyzji.

Grzywna w celu przymuszenia nie podlega umorzeniu na podstawie art. 125 § 1 u.p.e.a., jeśli zobowiązanie, do którego realizacji miała skłonić, nie zostało w pełni wykonane, niezależnie od zmiany właściciela nieruchomości. NSA utrzymuje w mocy decyzję WSA w sprawie odmowy umorzenia grzywny wobec P.T.