Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż organ podatkowy naruszył art. 121 O.p., błędnie formułując pouczenie o uzupełnieniu braków formalnych; nienależycie wyjaśniając wymagania formalne podpisania dokumentu elektronicznego.

Przychody z obrotu nieruchomościami, generowane przez podatnika w sposób zorganizowany, ciągły i zarobkowy, pochodziły z pozarolniczej działalności gospodarczej. Aktywność ta nie wchodziła w zakres zarządu majątkiem osobistym, co wykluczało zakwalifikowanie jej jako odpłatnego zbycia nieruchomości.

Sąd stwierdził, że przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami jest niezasadne, gdyż gospodarstwa rolników stworzyły sztuczne warunki w celu uzyskania nienależnych korzyści finansowych. Oddalenie skargi kasacyjnej nastąpiło z powodu braku skutecznego podważenia ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.

Skarga kasacyjna na decyzję oddalającą przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami została oddalona. Wystarczające uzasadnienie implikuje prawidłowość działań administracyjnych i sądowych, uwzględniając wiążące wcześniej wydane oceny prawne sądu.

Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki zachodzi, gdy nie zgłosi on wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, a egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna, zgodnie z art. 116 o.p.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną dotyczącą zasadności zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, podtrzymując decyzje organów administracyjnych i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie ustalenia sztucznych warunków podziału gospodarstwa dla uzyskania płatności rolnych, przy stwierdzeniu prawidłowości działania organu administracji i sądu I instancji.

Decyzja organu odwoławczego podjęta na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. była prawidłowa. Przewidziana rozbiórka reklam trwale związanych z gruntem wymagała pozwolenia na budowę, co determinuje specyficzne wymogi postępowania legalizacyjnego zgodnie z art. 48 P.b.

Zakaz lokalizacji wolnostojących masztów antenowych, określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jest zgodny z prawem, o ile służy ochronie środowiska i przyrody oraz nie uniemożliwia lokowania niezbędnych urządzeń telekomunikacyjnych w obszarze planu.

Nowe dowody ujawnione po wydaniu decyzji nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania administracyjnego, jeśli nie są istotne dla sprawy. Brak spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wyłącza możliwość uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej rozbiórki budynku.

Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć jako potencjalne ograniczenia powodowane przez inwestycję na sąsiadujące działki, które muszą mieć realny i określony charakter, zgodnie z przepisami prawnymi. Potencjalne oddziaływania nie mogą być przyjmowane, jeśli nie wprowadzają rzeczywistych ograniczeń, co jest wymagane dla przyznania statusu strony w postępowaniu budowlanym.

Skarżąca Z. sp. z o.o., nie dochowując należytej staranności w transakcjach zakupu paliwa, świadomie brała udział w oszustwie podatkowym, co skutkowało błędnym brakiem opodatkowania usług transportowych krajowych. Skarga kasacyjna została oddalona, podtrzymując stanowisko odrzucenia prawa do odliczenia VAT związanego z transakcjami paliwowymi.

Nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest uzasadnione, gdy brak jest majątku pozwalającego na skuteczne zabezpieczenie podatkowe oraz istnieje uprawdopodobniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego.

Dla zastosowania ulgi abolicyjnej kluczowe jest potencjalne opodatkowanie dochodów w Polsce i Norwegii wynikające z wewnętrznych regulacji, bez konieczności faktycznego opodatkowania w Norwegii (II FSK 785/22).

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ograniczający zabudowę wzdłuż cieku wodnego, jest zgodny z zasadami ochrony środowiska i interesu publicznego, a ograniczenia te są uzasadnione oraz nie naruszają prawa własności.

Grunty zamkniętego składowiska odpadów, mimo zakończenia rekultywacji, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ponieważ są związane z działalnością gospodarczą, obejmującą fazę poeksploatacyjną, w tym monitoring i nadzór.

Członek zarządu spółki, którego egzekucja zaległości podatkowych okazała się bezskuteczna, odpowiada za te zaległości, jeśli nie wykazał, że zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie lub, że niemożność zgłoszenia wynikała z przyczyn niezależnych.

Wartość nakładów poczynionych przez partnera prywatnego, przekazanych nieodpłatnie spółce po rozwiązaniu umowy PPP, stanowi przychód podatkowy dla spółki, jeśli na moment przekazania spółka nie ma statusu podmiotu publicznego lub spółki z większościowym udziałem podmiotu publicznego.

Nie są przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1993 ze zm.), ponoszone przez najemcę koszty mediów związanych z korzystaniem z wynajmowanych lokali, jak np. energii, wody, kanalizacji, gazu i wywozu

Obsługa urządzeń medycznych, takich jak komora hiperbaryczna, może być kwalifikowana jako zawód medyczny w kontekście art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy o VAT, co umożliwia uzyskanie zwolnienia z VAT. Organ podatkowy nie może unikać odpowiedzi na pytania dotyczące wykładni prawa podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie stanowi przeszkody do stwierdzenia jej nieważności, jeżeli we wniosku powołano nowe okoliczności nie objęte wcześniejszym orzeczeniem sądu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że umorzenie postępowania dotyczącego izolacji zwierzęcia podejrzanego o wściekliznę jest niezasadne, gdy istnieje prawomocny wyrok wskazujący na konieczność wydania decyzji w tej sprawie.

Uchwała Rady Miasta Z. w przedmiocie nadania Statutu MDK, przewidująca, że dyrektor jest powoływany przez Prezydenta Miasta, mieści się w delegacji art. 13 ust. 2 pkt 3 u.o.p.d.k. Jest zgodna z prawem miejscowym i nie narusza zasad prawidłowej legislacji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie spełnia formalnych wymogów prawa i odrzucił ją. Orzeczono, iż brak udowodnienia faktycznego władania nieruchomością po dniu 5 kwietnia 1958 r. wyklucza możliwość przyznania odszkodowania.