Istotą rozstrzygnięcia jest uznanie, że przesłanki przywrócenia uchybionego terminu procesowego zostały spełnione, gdyż pełnomocnik strony uprawdopodobnił brak winy z powodu stanu zdrowia. Wniosek o przywrócenie terminu, złożony w ustawowym terminie, zasługiwał na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego nie może być interpretowany rozszerzająco jako podstawa do nakładania obowiązku przekazania dokumentacji poza kontrolą lub inspekcją, co skutkuje niewłaściwym zastosowaniem kary administracyjnej.
Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna X sp. z o.o. była bezzasadna, gdyż żądanie wznowienia postępowania wniesiono po terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. oraz nie wystąpiły okoliczności kwalifikujące do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, uchylając interpretację indywidualną, przekroczył granice kontroli określone przez zarzuty skargi, co uzasadniało konieczność uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.
Nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej, w szczególności co do oceny zgodności wydatków z dotacji oświatowej z obowiązującymi przepisami, skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.
Detaliczny punkt wydawania owoców i warzyw, którego funkcją jest sprzedaż lub przekazywanie towarów klientom, nie mieści się w pojęciu obiektów produkcji ogrodniczej przewidzianym jako podstawowe przeznaczenie terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Działalność dystrybucyjna nie jest tożsama z wytwarzaniem produktów, wobec czego nie uzasadnia wydania zaświadczenia z art. 71 ust.
W razie zbiegu ciągu przestępstw z innym przestępstwem karę łączną orzeka się na podstawie art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. Jej górna granica nie może przekraczać sumy kar wymierzonych za ciąg przestępstw i za przestępstwo pozostające z nim w zbiegu; jej przekroczenie stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.
Przypisanie recydywy specjalnej wielokrotnej z art. 64 § 2 k.k. wymaga, aby uprzednie skazanie w warunkach art. 64 § 1 lub art. 64a k.k. dotyczyło jednego z przestępstw enumeratywnie określonych w art. 64 § 2 k.k. Nie wystarcza podobieństwo uprzedniego czynu do czynu aktualnie osądzanego w rozumieniu art. 115 § 3 k.k.; oszustwo z art. 286 § 1 k.k. nie spełnia tej przesłanki.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z powodu naruszenia przepisów postępowania i braku właściwego ustalenia stanu faktycznego w zakresie tytułu prawnego do nieruchomości.
Nienależyte umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu właściwego organu przyznającego stypendia skutkuje nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), co uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Przedsiębiorca może prowadzić jedną wspólną ewidencję księgową dla działalności podlegającej zwolnieniu z CIT prowadzonej w specjalnej strefie ekonomicznej oraz na podstawie decyzji o wsparciu nowej inwestycji, rozliczając pomoc publiczną w kolejności chronologicznej wydanych zezwoleń i decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przepisy obowiązujące w postępowaniu administracyjnym zostały dopełnione, a świadczenie pielęgnacyjne słusznie uznano za nienależnie pobrane. Skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak zasadności podniesionych w niej zarzutów.
Łączniki zdalnie sterowane stanowią część sieci elektroenergetycznej jako budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, z uwagi na ich funkcjonalny i techniczny związek z siecią, co uzasadnia ich kwalifikację jako elementu budowli.
Skarga kasacyjna wniesiona przez M.O. od wyroku WSA w Krakowie została oddalona przez NSA z uwagi na brak naruszenia prawa materialnego oraz postępowania, co potwierdza zgodność wyroku z przyjętymi zasadami legalności decyzji administracyjnej.
Niewprowadzenie do obrotu artykułów spożywczych, które poprzez brak zgodności z wymaganiami jakości handlowej oraz oznakowanie mogą wprowadzać konsumenta w błąd, jest zgodne z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając decyzję GIJH o zakazie wprowadzenia do obrotu partii produktów niespełniających wymagań jakości handlowej z powodu nieprawidłowego oznakowania. Wyrok podkreśla, że nazwy produktów muszą jasno odzwierciedlać ich charakter oraz właściwości, w przeciwnym razie mogą wprowadzać konsumenta w błąd.
Osoba wpisana do Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Drogowych jako zarządzająca transportem, nie traci tego statusu z mocy samego zaprzestania faktycznego zarządzania, a organy administracyjne mogą oprzeć się na notoriach urzędowych i wpisach w KREPD przy ocenie odpowiedzialności karnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym.
Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że organ skarbowy nie wykazał przesłanek zabezpieczenia zobowiązań podatkowych na majątku, co skutkuje koniecznością uchylenia decyzji o zabezpieczeniu. Bez oceny aktualnej sytuacji finansowej podatnika, instytucja zabezpieczenia nie może być zastosowana.
Przepisy klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania nie mogą być retroaktywnie stosowane do zobowiązań podatkowych powstałych w trakcie 2016 roku z uwagi na ich niezgodność z konstytucyjnymi zasadami pewności prawa i niedziałania prawa wstecz.
Oznakowanie "mleko modyfikowane" nie spełnia prawnych wymagań jakości handlowej; zakaz wprowadzenia do obrotu produktów nieprzestrzegających wymaganych standardów oznakowania jest uzasadniony prawem unijnym i krajowym.
Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu z uwagi na naruszenie zasady proporcjonalności oraz błędną wykładnię art. 302 ust. 1 i 4a ustawy o cudzoziemcach.
Brak wymogu prawnego na świadectwie autentyczności indywidualnej pieczęci osoby dokonującej poświadczenia jest podstawą do uchylenia decyzji administracyjnych odmawiających uprzywilejowanego traktowania taryfowego.
Nieruchomości pozostałe po likwidacji linii kolejowych, związane z działalnością gospodarczą, podlegają opodatkowaniu na zasadach przewidzianych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą i nie podlegają zwolnieniu jako pasy drogowe dróg publicznych.