Podmiot prowadzący żłobek i przedszkole nieudowodnienie zgodnego z prawem wydatkowania dotacji stanowi naruszenie przepisów finansowych, uzasadniając żądanie ich zwrotu i sankcje prawne w oparciu o art. 36 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych.

Zapytanie o techniczne aspekty funkcjonowania systemu e-Doręczeń, w tym brak daty na dokumentach, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, na co wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych.

Prawo do rekompensaty za pozostawione nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nie jest uzależnione od spełnienia warunku repatriacji byłych właścicieli na obecne terytorium państwa polskiego.

Dodatkowe wpłaty na Fundusz Wsparcia Kredytobiorców (FWK), określone w ustawie o finansowaniu społecznościowym, stanowią koszty uzyskania przychodów, gdyż nie są objęte wyłączeniem w art. 16 ust. 1 pkt 76 u.p.d.o.p. Interpretacja ta jest oparta na literalnym brzmieniu przepisów.

Zawarcie przez strony nieodpłatnej umowy ustanowienia służebności przesyłu na podstawie art. 305¹ k.c. nie stanowi przychodu dla przedsiębiorstwa z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub praw, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p.

Podatkowej grupie kapitałowej przysługuje prawo do obniżenia dochodu ze źródeł przychodów o poniesioną stratę zgodnie z art. 7 ust. 5 w zw. z art. 7a ust. 1 u.p.d.o.p., o ile spełniony jest warunek dochodowości z art. 1a ust. 2 pkt 4 u.p.d.o.p.

Rozbudowa parkingu o nowe miejsca postojowe bez wymaganego pozwolenia na budowę stanowi samowolę budowlaną i podlega obowiązkowi rozbiórki. Organ nadzoru budowlanego nie może zezwolić na legitymizację rozbudowy, jeśli inwestor nie złoży wniosku o legalizację w określonym terminie.

Przewóz osób za pośrednictwem aplikacji Uber, realizowany pojazdem niespełniającym warunków konstrukcyjnych określonych dla przewozu okazjonalnego, nie stanowi przewozu okazjonalnego w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Art. 37at ust. 8 ustawy – Prawo farmaceutyczne nie znajduje zastosowania poza ramami inspekcji i kontroli. Ujęcie przepisu poza tym kontekstem narusza zasady swobody działalności gospodarczej. Postanowienia dotyczące kar za brak dokumentacji są bezpodstawne.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż nałożenie kary pieniężnej na M. sp. z o.o. w K. było niezasadne z uwagi na brak podstaw prawnych do stosowania art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego poza postępowaniem kontrolnym, co skutkowało umorzeniem postępowania administracyjnego.

Odmowa wszczęcia postępowania nieważnościowego wobec decyzji, której prawomocne oddalenie zawarto najwcześniej w wyroku sądu administracyjnego, jest zasadna, jeśli nie ujawniono nowych okoliczności istotnych dla pierwotnej oceny sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Miasta Opola nie narusza interesu prawnego skarżącego, gdyż nie stwierdzono przekroczenia uprawnień planistycznych gminy. Uzasadniono zgodność planu z przepisami przyjętymi w postępowaniu planistycznym.

Skarga kasacyjna M. P. została oddalona z uwagi na brak interesu prawnego, podczas gdy skarga D. była bezzasadna z powodu złożenia zażalenia po terminie, zatem obie skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Art. 127b ust. 1a w zw. z art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego nie uprawnia organów farmaceutycznych do nakładania kar pieniężnych za nieprzekazanie dokumentów w postępowaniu niekontrolnym, co skutkuje uchyleniem nałożonej kary.

Faktury VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, nie dają podstaw do obniżenia należnego podatku VAT; instrumentalne wszczęcie postępowania karnoskarbowego, które kończy się jego umorzeniem, nie skutkuje zawieszeniem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Wykładnia art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, dokonywana przez pryzmat celu świadczenia oraz dobra dziecka, wyklucza automatyzm w dzieleniu kwoty wsparcia na połowę w przypadku opieki naprzemiennej, jeżeli tylko jeden z małżonków złożył wniosek, a wypłata pełnej kwoty świadczenia jednemu z rodziców nastąpiła za ich zgodnym porozumieniem i służyła niezakłóconemu zaspokajaniu

W sprawie dotyczącej odmowy wypłaty drugiej raty pomocy finansowej, Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną wobec braku usprawiedliwionych podstaw, podtrzymuje wyrok sądu I instancji, wskazując na niestaranność w formułowaniu zarzutów skargi przez stronę skarżącą.

Nieuzyskanie odpowiedniej licencji na prowadzenie działalności przewozu osób w ramach krajowego transportu drogowego uzasadnia nałożenie kary administracyjnej, nawet jeśli przewóz wydaje się mieć charakter okazjonalny.

W sprawie o nr sygn. akt I FSK 1445/17, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zgodne z prawem orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podtrzymując decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, stwierdzając, że strony skarżącej nie wpłynęły istotne naruszenia proceduralne na wynik sprawy.

Solidarna odpowiedzialność członka zarządu za finansowe zaległości spółki, z tytułu nienależytego wykorzystania środków unijnych, istnieje jeśli nie wykazano właściwego zgłoszenia wniosku o upadłość w wymaganym czasie (art. 116 o.p.). NSA utrzymuje odpowiedzialność wobec niespełnienia przesłanek egzoneracyjnych.

Skarga kasacyjna dotycząca określenia kwoty zwrotu dofinansowania z unijnych środków została oddalona z uwagi na niespełnienie wymogów formalnych i brak wykazania istotnego naruszenia przepisów prawa przez sąd pierwszej instancji.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz wyrok WSA były zgodne z prawem. Przewóz realizowany przez aplikację Uber nie spełniał wymogów przewozu okazjonalnego, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej, a argumenty skargi kasacyjnej nie przemawiały za zmianą tego rozstrzygnięcia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niekompletny materiał dowodowy dotyczący funkcji zabudowy wykluczał możliwość uznania warsztatu samochodowego za zgodny z zasadą dobrego sąsiedztwa, co skutkowało uchyleniem orzeczeń organów II instancji i WSA oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarga kasacyjna nie spełnia wymogów formalnych, a Komisja słusznie uchyliła decyzję odszkodowawczą z uwagi na istotne braki w ustaleniach faktycznych dotyczące możliwości władania nieruchomością.