Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną i uchylił wyrok łączny, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na potrzebę zgodnego z prawem i rzetelnego ustalenia podstaw orzeczenia łącznego.

Skarga kasacyjna nie znajduje uzasadnienia, gdyż organ administracji nie dopełnił obowiązków związanych z prawidłowym doręczeniem decyzji administracyjnej, co skutkuje nieskutecznością fikcji doręczenia i uniemożliwia uznanie uchybienia terminu na wniesienie odwołania za zawinione przez stronę.

Organ odwoławczy prawidłowo ocenił pracę egzaminacyjną zgodnie z kryteriami przewidzianymi ustawą, pomimo zróżnicowanych ocen egzaminatorów, a nierówne traktowanie zdających nie zostało procesowo wykazane.

Brak związku choroby funkcjonariusza z warunkami służby, ustalony przez komisję lekarską, wyklucza prawo do pełnego uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego. Organy administracji i sąd związane są ostatecznym orzeczeniem komisji.

Ustalono, że działania Burmistrza Miasta Kwidzyna w zakresie ustalenia wysokości i wypłaty dotacji oświatowej były bezskuteczne, wskutek przekroczenia limitu zmniejszenia części dotacji wobec normy art. 43 ust. 5 u.f.z.o. Dotacja nie mogła zostać pomniejszona o więcej niż 25% średniej wcześniejszych części.

Sąd stwierdził, że odmowa udzielenia informacji o wynagrodzeniu Prezesa Zarządu z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy jest nieuzasadniona, gdyż nie spełniono przesłanek ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, a jawność takich informacji wynika z zasad transparentności działania organów gospodarujących środkami publicznymi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że współczesna ocena zgodności celu wywłaszczenia z realnymi działaniami, powinna uwzględniać kontekst czasowy, urbanistyczny oraz funkcjonalny okresu wywłaszczenia. Realizacja ogólnego celu budowy osiedla może odbywać się poprzez szeroki wachlarz inwestycji wspierających.

Podanie we wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy nieprawdziwego miejsca pobytu uzasadnia odmowę udzielenia zezwolenia, niezależnie od umyślności działania cudzoziemca.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntu w oparciu o ustawę o gospodarce nieruchomościami musi być stwierdzone decyzją administracyjną, a nie na podstawie umowy cywilnoprawnej, której skuteczność nie wyłącza ustawowej kompetencji organów administracji do wydawania decyzji.

Utwardzenie drogi na gruntach leśnych stanowi niezgodne z prawem wyłączenie tych gruntów z produkcji leśnej, wymagające uzyskania zezwolenia, a brak skutecznego zakwestionowania tej zmiany powoduje, że skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Grzywna przewidziana w art. 88 § 1 K.p.a. stanowi środek przymusu służący zapewnieniu prawidłowego przebiegu postępowania dowodowego. Odmowa okazania przedmiotu oględzin przez osobę trzecią lub stronę, bez usprawiedliwionego powodu, uprawnia do nałożenia grzywny.

NSA uznaje, że prawomocne oddalenie skargi na decyzję uniemożliwia wszczęcie postępowania o stwierdzenie jej nieważności, gdyż decyzja nie jest dotknięta naruszeniami prawa uzasadniającymi jej unieważnienie. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy nowe okoliczności nie były objęte poprzednią kontrolą sądową.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak przesłanek do wznowienia postępowania. Organy administracyjne prawidłowo zinterpretowały przepisy dotyczące wznowienia postępowania i ustalenia odszkodowania, zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym dotyczącym własności nieruchomości.

Sąd administracyjny nie może odmówić przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż osoba wymagająca opieki ma więcej niż jedno dziecko równocześnie zobowiązane do alimentacji. Faktyczne sprawowanie opieki, a nie liczba zobowiązanych, determinują przyznanie świadczenia.

Obywatel ma prawo do uzyskania informacji o darowiznach wpływających na majątek jednostek samorządowych, nawet gdy dane dotyczące darczyńcy objęte są prywatnością, co obliguje organ do wydania odpowiedniej decyzji administracyjnej.

Organ administracyjny nie pozostaje w bezczynności, gdy udziela odpowiedzi zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, mimo że nie spełniają one w pełni oczekiwań wnioskodawcy.

W obecnym stanie prawnym, władający powierzchnią ziemi ponosi odpowiedzialność za usunięcie odpadów, chyba że jednoznacznie wykaże, że faktycznym posiadaczem lub wytwórcą odpadów był inny podmiot.

Członkowie zarządu spółki z o.o. odpowiadają za jej zaległości podatkowe solidarnie, jeżeli nie wykazali, że w "właściwym czasie" zgłoszono wniosek o upadłość lub otwarto postępowanie restrukturyzacyjne. Odpowiedzialność ta nie jest zniesiona przez późniejsze umowy układowe czy inne okoliczności niewypłacalności spółki.

Kasacja oddalona, gdyż zarzuty proceduralne Skarżącego uznano za niezasadne; sąd potwierdził prawidłowość doręczeń decyzji podatkowych.

Decyzja o obowiązku zwrotu dofinansowania przez Fundację za niezrealizowanie projektu zgodnie z umową była prawidłowa. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną wobec braku zarzutów procesowych i materiałowej oceny przez sąd I instancji.

Decyzję o wygaszeniu stosunku służbowego skarżącego w Służbie Celno-Skarbowej uznano za uzasadnioną i zgodną z art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS, ponieważ oparto ją na kryteriach kwalifikacji, przebiegu służby oraz miejsca zamieszkania.

Uchwała w przedmiocie stypendiów m.st. Warszawy SAPERE AUSO, naruszając art. 90t ust. 4 u.s.o., istotnie naruszała prawo, poprzez niewłaściwe określenie kręgu adresatów stypendiów oraz wprowadzenie niedozwolonych kryteriów ich przyznawania.