Świadczenie pielęgnacyjne dla osoby niespokrewnionej w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki jest uzależnione od legitymowania się przez jej rodziców orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 1a u.ś.r.). Uchwała NSA z 14 listopada 2022 r. wiąże sądy administracyjne, wykluczając odmienną wykładnię.
Przesłanka interesu publicznego może uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy SENT, o ile organy administracyjne rozważą proporcjonalność sankcji oraz sytuację prawną i ekonomiczną podmiotu. NSA podtrzymuje decyzję WSA uchylającą sankcję z powodu niepełnej analizy tych przesłanek przez organy.
Opłata zmienna za pobór wód podziemnych musi być określona zgodnie z celem ich wykorzystania, różnicując pomiędzy wodą dla zbiorowego zaopatrzenia ludności a tą sprzedawaną innym podmiotom. Preferencyjna stawka ma zastosowanie wyłącznie do wód przeznaczonych na cele związane z zaopatrzeniem ludności.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że prawidłowe wykonanie obowiązków nałożonych przez ustawę SENT jest istotne dla skutecznego monitorowania przewozu towarów, a naruszenia nie mogą być jedynie formalnymi uchybieniami. Odstąpienie od kary pieniężnej musi być uzasadnione istotnymi przesłankami interesu publicznego lub podmiotu, których brak w niniejszej sprawie.
Dopuszczalność lokalizowania w pasie drogowym obiektu niezwiązanego z gospodarką drogową zależy od spełnienia przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku, która nie występuje w przypadku korzyści ekonomicznych skarżącej.
Podatnik uczestniczący w łańcuchu dostaw dotkniętym oszustwem VAT traci prawo do odliczenia podatku naliczonego, jeżeli w świetle obiektywnych okoliczności powinien był rozpoznać ryzyko oszustwa, a jego działania weryfikacyjne miały wyłącznie formalny i niewystarczający charakter. W takim przypadku faktury nie dokumentują skutecznego przeniesienia ekonomicznego władztwa nad towarem, co wyklucza również
Dla przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego spółki przez zastosowanie środka egzekucyjnego wystarcza zawiadomienie spółki jako podatnika; nie jest konieczne odrębne zawiadomienie członka zarządu ponoszącego odpowiedzialność z art. 116 o.p. Członek zarządu nie uwalnia się od tej odpowiedzialności przez powołanie się na stan zdrowia, podział kompetencji lub faktyczne nieuczestniczenie
W postępowaniu wszczętym wskutek wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 233 § 2 o.p. kontrola sądowa obejmuje przede wszystkim spełnienie przesłanek tej decyzji oraz wykonanie wiążących wskazań wynikających z art. 153 p.p.s.a. Zarzuty odnoszące się do merytorycznego wymiaru podatku są nieskuteczne, jeżeli kwestie te nie stanowiły przedmiotu rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji.
Dodatkowy opis i oszacowanie nieruchomości na podstawie art. 110u § 2 u.p.e.a. jest dopuszczalne wyłącznie w razie wykazania istotnych zmian jej stanu lub wartości rynkowej, skutkujących dezaktualizacją wcześniejszej wyceny. Sam wzrost cen nieruchomości, upływ czasu oraz nabycie ruchomego wyposażenia lokalu nie stanowią wystarczającej przesłanki do ponownego oszacowania.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż brak powiązania stawianych zarzutów proceduralnych z odpowiednimi przepisami P.p.s.a. oraz niewykazanie wpływu zarzucanych uchybień na wynik sprawy skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej jako niezasadnej.
Przesłanka wyłączenia pracownika z art. 130 § 3 Ordynacji podatkowej wymaga uprawdopodobnienia konkretnych okoliczności podważających jego bezstronność; nie może jej stanowić sam niekorzystny dla strony kierunek wcześniejszych rozstrzygnięć ani służbowy udział pracownika w innych postępowaniach. Wyrok uniewinniający lub umarzający postępowanie karne nie jest co do zasady nową okolicznością faktyczną
Nabycie własności nieruchomości na podstawie art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających następuje, jeżeli według stanu z 31 grudnia 1998 r. grunt, nienależący do Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego, był faktycznie zajęty pod urządzoną drogę publiczną i pozostawał we władaniu publicznym. Element pasa drogowego, w szczególności chodnik, może wykazywać spełnienie tych przesłanek.
Oddalenie skargi kasacyjnej na decyzję organu podatkowego uznającą nierzetelność ksiąg podatkowych skarżących, opierając się na rzetelności ustaleń organu oraz stosując zasadę ograniczenia się do badania zasadności zarzutów w granicach skargi kasacyjnej.
NSA uznaje za nieskuteczne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące procedury i wysokości grzywien, podkreślając celowość środków egzekucyjnych w kontekście wielokrotnego uchylania się od wykonania obowiązku.
Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził, iż uchwała gminy ze zgodą na bezprzetargową sprzedaż nieruchomości, może być stwierdzona nieważną, jeśli naruszone zostaną zasady poprawy zagospodarowania wskazane w art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że prawo do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości wygasło z upływem terminu zawitego, a brak zawiadomienia współspadkobierców o możliwości zwrotu nie wpłynął na poprawność decyzji organów administracyjnych.
Skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego przez uchwałę planistyczną, a Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zgodną z prawem decyzję organów oddalającego skargę kasacyjną.
Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem NSA z dnia 25 października 2023 r., w kontekście wyroku TSUE C-277/24, podlega oddaleniu, gdyż skarżący nie wykazał wpływu orzeczenia TSUE na treść rozstrzygnięcia NSA ani nie przedstawił konkretnych, relewantnych zarzutów merytorycznych.
Odmowa aktualizacji ewidencji gruntów oparta na braku niezbędnych dokumentów przez wnioskodawcę, przy zachowaniu zgodności z formalnymi procedurami, pozostaje zgodna z prawem. Ocenia się w granicach podstaw kasacyjnych precyzyjnie określonych przez profesjonalnych pełnomocników.
Tablica umieszczona w pasie drogowym bez zgody zarządcy stanowi reklamę wymagającą pozwolenia na zajęcie pasa drogowego, a niedopełnienie tego obowiązku skutkuje nałożeniem kary administracyjnej zgodnej z ustawą o drogach publicznych.
W odniesieniu do zachowania polegającego na umieszczeniu nośnika reklamowego w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi, zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza zgodność z prawem nałożenia kary pieniężnej, której wysokość została obliczona prawidłowo.
Przy naliczaniu opłat za pobór wód powierzchniowych przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest zobowiązane stosować odmienną stawkę opłaty zmiennej w zależności od przeznaczenia wody, rozróżniając wodę pobraną dla zbiorowego zaopatrzenia ludności od wody sprzedawanej hurtowo innym podmiotom.
Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie warunków środowiskowych jest zgodna z prawem; zarzuty proceduralne i materialnoprawne skargi kasacyjnej pozostają bezpodstawne.