Bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w rozpoznaniu skargi na przetwarzanie danych osobowych stanowi rażące naruszenie prawa, jeśli przekroczenie terminów jest oczywiste i nieuzasadnione, niemniej wymierzenie grzywny lub sumy pieniężnej zależy od oceny sądu i nie jest obligatoryjne nawet przy rażącej bezczynności.

Termin zapłaty ryczałtu od zaliczek na poczet dywidendy powinien być liczony od roku następującego po roku podatkowym, w którym dokonano wypłaty, zgodnie z zasadą in dubio pro tributario.

Przepis art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym wyłącza podwójne karanie administracyjne jedynie w przypadku identyczności znamion czynu objętego różnymi załącznikami ustawy, co w analizowanej sprawie nie miało miejsca.

Na skutek skargi kasacyjnej T. B. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganej licencji na przewóz okazjonalny oraz niespełnienie wymogów przewozu nie znoszą obowiązku nałożenia kary pieniężnej.

Linia elektroenergetyczna powstała prawdopodobnie zgodnie z przepisami - nie stanowi samowoli budowlanej. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając legalność działań budowlanych zgodnie z uznanymi dowodami pośrednimi.

Członek zarządu nie odpowiada za zaległości podatkowe spółki, jeśli zgłoszono wniosek o upadłość w "właściwym czasie", bądź jeśli brak zgłoszenia wniosku jest niezawiniony. NSA uchyla wyrok WSA z uwagi na błędne ustalenia dotyczące właściwego czasu zgłoszenia upadłości.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Warszawie, podtrzymując obciążenie kosztami postępowania stronę inicjującą klasyfikację gruntów, uznając weryfikację kosztów przez organy administracyjne za zgodną z prawnymi przesłankami.

Sąd potwierdził, że w przypadku postępowania w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r., na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania spełnienia przesłanek nabycia własności nieruchomości przez przedstawienie stosownych dowodów. Brak takich dowodów uniemożliwia pozytywne rozstrzygnięcie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Zarządu Województwa Wielkopolskiego uznając, iż ocena organu nie uwzględniała zasady proporcjonalności w kontekście realizacji umowy finansowanej z funduszy unijnych w czasie pandemii COVID-19.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną B. Sp. z o.o. podtrzymując decyzję o zwrocie nienależnego dofinansowania, z uwagi na ustalenia dotyczące braku spełnienia warunków zatrudnienia wymaganych dla tego dofinansowania oraz nieuiszczenia składek na ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia.

Zawarcie umowy o rozłożeniu na raty składek ZUS modyfikuje terminy wymagalności tych składek, eliminując ich zaległość, co wyłącza przesłanki uniemożliwiające uzyskanie dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej o wywłaszczeniu, brak interesu prawnego następcy prawnego skutkuje umorzeniem postępowania. Interes prawny wynika z posiadania przymiotu strony, co odnosi się do pierwotnego statusu własnościowego.

Nieruchomości związane z działalnością gospodarczą, które nie spełniają warunków faktycznego udostępnienia jako infrastruktura kolejowa, nie korzystają z podatkowego zwolnienia. Status dróg publicznych musi być formalnie i materialnie uzasadniony na etapie postępowania, aby uzyskać wyłączenie z opodatkowania.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w wyniku wszczęcia postępowania karnego skarbowego było skuteczne; jednakże organy podatkowe zobowiązane są do rzetelnej analizy materiału dowodowego przy ocenie kosztów uzyskania przychodu, uwzględniając całość zebranego materiału i usuwając sprzeczności w zeznaniach świadków.

Złożenie korekt deklaracji VAT przez podatnika po kontroli nie wyklucza możliwości ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego. Sankcja VAT zgodna z art. 112b ustawy o VAT, jako środek prewencyjny, może być stosowana w zgodzie z celem Dyrektywy VAT. Sąd potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia I instancji.

Automatyczne odstępstwo od stosowania sankcji VAT z art. 112b u.p.t.u. na rzecz podmiotów w upadłości, mimo wystąpienia nieprawidłowości podatkowych, jest niezgodne z zasadą równości i proporcjonalności, gdyż sankcje mogą być uzasadnione skalą i charakterem uchybień.

Podział nieruchomości mający na celu jej późniejszą sprzedaż nie musi oznaczać działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, o ile sprzedaż nie wykazuje cech profesjonalnych i zorganizowanych działań gospodarczych.

Postanowienie organu administracyjnego zawieszające postępowanie w sposób ograniczony pod względem podmiotowym narusza zasady procedury administracyjnej, stanowiąc rażące naruszenie prawa (art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a.). Takie zawieszenie skutkuje nieważnością postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż obowiązek ustalenia i naliczenia opłaty planistycznej jest obligatoryjny w przypadku wzrostu wartości nieruchomości wskutek uchwalenia nowego planu miejscowego, a osobista sytuacja majątkowa skarżącego nie wpływa na ten wymiar.

Sankcja pieniężna za nieterminowe złożenie rocznego sprawozdania o odpadach komunalnych jest zgodna z przepisami prawa, o ile organ prawidłowo ocenił stan faktyczny i nie wystąpiły okoliczności uzasadniające jej uniknięcie.

Na wnioskodawcy ustalającemu korzyści od osób trzecich ciąży obowiązek dostarczenia dowodów. W przypadku ich braku, organ odmówi nałożenia obowiązków świadczeń z art. 454 ust. 1 Prawa wodnego wobec osób odnoszących korzyści.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, że ustalenie obszaru oddziaływania obiektu jest kluczowe dla określenia stron postępowania o pozwolenie na budowę; wojewoda zasadnie wymagał uzupełnienia materiału dowodowego. Przesłanką wznowienia była prawidłowa identyfikacja stron w kontekście ograniczeń w zabudowie.

Zobowiązanie do uiszczenia administracyjnej kary pieniężnej powstaje z doręczeniem decyzji ustalającej karę, nie na zasadzie regulacji k.p.a., lecz Ordynacji podatkowej. Przedawnienie ustalenia kary w Działu III o.p. nie następuje w tym wypadku po upływie pięciu lat od naruszenia.

Na podstawie art. 188 p.p.s.a., NSA uchylił wyrok WSA oraz zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że art. 37at ust. 8 u.p.f. nie znajduje zastosowania poza postępowaniami kontrolnymi, co eliminuje podstawy do nałożenia kary pieniężnej.