Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie stwierdzenia nieważności nakazu rozbiórki rozbudowanej części budynku jest prawidłowa. Brak precyzyjnego określenia sposobu rozbiórki nie oznacza niewykonalności decyzji, a żadne kwalifikowane wady prawne nie wystąpiły.

Sąd uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, uznając, że organy I instancji prawidłowo stwierdziły legalność budowy budynku w ramach zgłoszonego uzupełnienia zabudowy zagrodowej.

Fakt umieszczenia cudzoziemca w wykazie osób, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany, uzasadnia obligatoryjne cofnięcie zezwolenia na pobyt czasowy, niezależnie od sytuacji osobistej cudzoziemca.

Posłużenie się przez pełnomocnika cudzoziemca nieautentycznym dokumentem w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, skutkuje odmową jego udzielenia, a odpowiedzialność procesowa obejmuje skutki bezpośrednie dla mocodawcy (art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. b u.o.c.).

Rada gminy może rozpatrzyć uwagi do projektu planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jedno głosowanie nad całością uchwały, co nie stanowi istotnego naruszenia procedury planistycznej. Procedura nie wymaga indywidualnego głosowania nad każdą uwagą.

Ustalanie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej jest dopuszczalne, jeśli teren inwestycji można wyodrębnić, a naruszenia proceduralne, które nie wpływają na możliwość zaskarżenia decyzji, nie uzasadniają uchylenia wyroku.

NSA: Przewlekłość Wojewody w udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy narusza dyrektywę 2011/98/UE. Skarga kasacyjna nieusprawiedliwiona: organy muszą stosować unijne terminy mimo krajowych przepisów zawieszających.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: Skarga kasacyjna dotycząca odpowiedzialności podatkowej G.G. jako osoby trzeciej oddalona. Potwierdzenie zgodności z prawem proceduralnym doręczenia i ustaleń podatkowych organy I i II instancji.

Osoba trzecia odpowiada za zaległości podatkowe spółki cywilnej, gdy zachodzą przesłanki z art. 115 § 1 o.p., nawet jeśli pełnomocnik nie był wspólnikiem. Skuteczne doręczenie decyzji wymiarowej warunkuje wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

Posiadanie co najmniej jednego dodatkowego miejsca zamieszkania na byłym terytorium RP, zgodne z przedwojennymi regulacjami, spełnia przesłankę domicylu z art. 2 pkt 1 ustawy z 2005 r., uzasadniając prawo do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami.

Skarga kasacyjna zostaje oddalona, albowiem zrealizowanie celu wywłaszczenia wyklucza możliwość zwrotu nieruchomości, niezależnie od późniejszych zmian zagospodarowania terenu. Elementy zieleni uważa się za uzupełniające realizacji celu wywłaszczenia na potrzeby służb mundurowych.

Art. 130 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej obowiązuje od 1 stycznia 2020 r. i może być stosowany do czynów po tej dacie. W przypadku recydywy, kara pieniężna jest zgodna z prawem, niezależnie od przesłanek wcześniejszego ukarania, co nie narusza zasady lex retro non agit.

NSA, oddalając skargę kasacyjną, stwierdził poprawność decyzji o zwrocie dofinansowania, wskazując na brak istotnych błędów w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i jego zgodność z normami prawnymi.

Decyzje związane podlegają uchyleniu lub zmianie na podstawie art. 154 k.p.a., jeśli za takim działaniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, w kontekście zmieniającej się wykładni przepisów prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wywłaszczona nieruchomość nie jest zbędna na cel wywłaszczenia, gdyż cel ten został zrealizowany. Budowa Zakładów C. i towarzyszącej infrastruktury, w tym stref ochronnych, uzasadnia zatem odmowę zwrotu nieruchomości byłym właścicielom.

O ile beneficjent angażuje pracownika w wymiarze przekraczającym 1 etat, narusza umowę o dofinansowanie, co uprawnia organ administracyjny do żądania zwrotu środków unijnych z powodu zaistnienia "nieprawidłowości" w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia UE nr 1303/2013.

Nieuzasadniona jest skarga kasacyjna wobec wyroku oddalającego roszczenia spółki dotyczące akceptacji kryterium limytowego dla Listeria monocytogenes, gdyż przepisy, na które się powołano, nie wymagają takiej akceptacji organu.

Dostęp do akt postępowania karnego regulują przepisy Kodeksu postępowania karnego, które jako przepisy szczególne wyłączają stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej wobec tych akt. Skarga kasacyjna w sprawie dostępu do akt zakończonego postępowania karnego została oddalona.

Użyte w art. 22 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm.) pojęcie sieci elektroenergetycznej obejmuje także stację ładowania, o której mowa w art. 2 pkt 27 dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 110 ze zm.).

Gdy wniosek o informację dotyczy dokumentu prywatnego, a nie publicznego, brak jest podstaw prawnych dla wydania decyzji odmownej na podstawie tajemnicy przedsiębiorstwa; uzasadnienie takiej decyzji musi jednak spełniać wymogi uzasadniające pełne zrozumienie stanu prawnego i faktycznego sprawy.

Art. 154 k.p.a. może być stosowany do decyzji związanych, jeśli zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej leży w zgodzie z interesem społecznym i słusznym interesem strony. Wyłączenie możliwości weryfikacji takich decyzji narusza zasadę praworządności.

Nieodwołanie się przez Zarząd Województwa Małopolskiego do uzupełnienia braków w dokumentacji aplikacyjnej w zakresie podstawowych danych o miejscach noclegowych stanowi przedwczesną odmowę przyznania pomocy. W sytuacji takiej organ jest zobowiązany do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków.

Aktualność operatu szacunkowego nie musi być potwierdzana, o ile brak zmian w stanie nieruchomości; sądy nie powinny ingerować w merytoryczne ustalenia rzeczoznawców, jeśli zachowane są formalne wymogi. Skarga kasacyjna oddalona.

Odwołania na postanowienia odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego muszą wskazywać nowe dowody lub okoliczności nieznane organowi w chwili wydania decyzji, a wnioski o wznowienie muszą być składane terminowo, zgodnie z art. 148 i 145 § 1 pkt 5 k.p.a.