Wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem osobowym niespełniającym wymogów konstrukcyjnych podlega karze pieniężnej; posiadanie licencji na transport drogowy nie wyklucza odpowiedzialności za naruszenia przepisów o przewozach okazjonalnych.
Czynność przewozu okazjonalnego osób samochodem osobowym wymaga spełnienia wymogów konstrukcyjnych przewidzianych przez ustawę o transporcie drogowym, a ich niespełnienie uzasadnia nałożenie kary pieniężnej przez organy administracyjne. Zamawianie przewozu za pomocą aplikacji nie zwalnia z obowiązków ustawowych dotyczących przewozu okazjonalnego.
Termin na wniesienie opłaty okresowej zgodnie z art. 224 ust. 4 pwp jest nieprzywracalny, a jego niedotrzymanie skutkuje wygaśnięciem patentu. Niezależne od przyczyny uchybienia sądy administracyjne nie stosują mechanizmów przywrócenia takich terminów.
Jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego definiuje usługi nieuciążliwe jako niepowodujące „żadnej” uciążliwości w emisji substancji i energii, zgodności inwestycji z planem nie można oceniać według kryterium braku przekroczeń norm środowiskowych ani immisji ponad przeciętną miarę. Samoobsługowa myjnia samochodowa generująca w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej hałas, aerozole i zapachy
Wpłaty na fundusze promocji produktów rolno-spożywczych nie stanowią danin publicznych, co wyklucza możliwość wydania interpretacji indywidualnej zgodnie z art. 34 ust. 1 Prawa przedsiębiorców.
W postępowaniu z art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przesłanką nakazu jest nieodpowiedni stan techniczny obiektu, a nie ustalenie przyczyn jego powstania lub winy właściciela. Organ może skierować nakaz solidarnie do współwłaścicieli budynku, jeżeli są oni zobowiązani do współdziałania w zarządzie rzeczą wspólną, zaś decyzja wskazuje rodzaj robót pozwalających usunąć stwierdzone nieprawidłowości
Art. 124b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami uprawnia ograniczenie prawa własności w celu przesyłu gazu, niezależnie od jego klasyfikacji jako sieci przesyłowej czy kopalnianej, co legitymuje ingerencję w prawo własności pod warunkiem wypłaty odszkodowania właścicielom.
Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że klasyfikacja taryfowa importowanych kształtowników aluminiowych dokonana przez organy celne do kodu TARIC 7610 90 90 10 jest prawidłowa; nie stanowią one konstrukcji, ani ich części w myśl CLASSIC i CN, a więc nie podlegają kodowi TARIC 7610 90 90 95.
Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, zgodna z przepisami planowania przestrzennego i niewymagająca decyzji środowiskowej, pozostaje w mocy.
Postępowanie administracyjne nie podlega zawieszeniu w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdy wyłaniające się zagadnienie prawne nie wykazuje bezpośredniego związku z przedmiotem tego postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nieruchomość wywłaszczona z zamiarem utworzenia strefy ochronnej nie podlega zwrotowi, gdyż cel wywłaszczenia został zrealizowany. Sąd uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę, potwierdzając prawidłowość realizacji pierwotnego celu wywłaszczenia.
Sąd oddalił skargę kasacyjną F.Sp. z o.o., stwierdzając, że brak wystarczających dowodów na opuszczenie towarów z obszaru celnego UE uzasadniał unieważnienie zgłoszeń celnych. Przedłożone dokumenty nie potwierdzają definitywnego wywozu towarów.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną przeciwko uchyleniu decyzji ograniczającej pomoc opiekuńczą, potwierdzając brak dowodów na marnotrawienie świadczenia i błędy proceduralne organów administracyjnych.
Przetwarzanie danych osobowych dłużnika po przedawnieniu roszczenia nie stanowi prawnie uzasadnionego interesu, jeżeli nie uwzględnia proporcjonalności między interesem administratora a prawami i wolnościami osoby, której dane dotyczą (NSA, sygn. akt I FSK 1260/22).
Ostateczna i prawomocna decyzja o nakazie rozbiórki wyklucza możliwość wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego, z uwagi na sprzeczność potencjalnych rozstrzygnięć administracyjnych.
Skarga kasacyjna jest bezzasadna, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę, potwierdzając zgodność z prawem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportowych.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że protokoły i umowy związane z postępowaniami ofertowymi podlegają ustawie o dostępie do informacji publicznej, a przedsiębiorstwo jako dysponent majątku publicznego zobowiązane jest do ich udostępnienia.
Wydanie wyroku nakazowego w sprawie o wykroczenie jest niedopuszczalne, jeżeli materiał zgromadzony w czynnościach wyjaśniających nie pozwala na niewątpliwe ustalenie sprawstwa i winy obwinionego. Skazanie oparte wyłącznie na notatce urzędowej, bez przesłuchania dostępnych świadków i przy braku wyjaśnień obwinionego, stanowi rażące naruszenie art. 93 § 2 k.p.w., uzasadniające uchylenie wyroku.
Zgłaszający importowany towar musi dostarczyć pełen materiał dowodowy potwierdzający jego przeznaczenie jako wyrób akcyzowy; nie wystarczy domniemanie funkcji energetycznej. NSA potwierdza, że brak takiego dowodu nie uzasadnia sprostowania zgłoszenia celnego na warunkach żądanych przez stronę.
Sąd administracyjny przyjmuje, że bezczynność organu władzy publicznej w kontekście udzielania informacji z KRK nie zachodzi, gdy organ udzielił informacji zgodnie z przewidzianymi proceduralnie sposobami uzyskiwania danych, a skarżący nie zastosował się do obowiązujących norm regulujących formy składania wniosków.
Przepisy ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń nie wymagają wydawania decyzji administracyjnych dla nakładania obowiązku izolacji w przypadku zakażenia SARS-CoV-2, co uzasadnia niedecyzyjne czynności administracyjne, stanowiące podstawę nałożenia izolacji i potencjalnych kar administracyjnych za jej naruszenie.
Dla celów kontroli liczba pracowników uwzględniana przy definicji mikroprzedsiębiorcy w art. 7 Prawa przedsiębiorców ma odnosić się jedynie do zatrudnienia na podstawie stosunku pracy, zgodnie z Kodeksem pracy, a nie innych form zatrudnienia. Rozszerzająca interpretacja przez ZUS nie znajduje oparcia w przepisach.
Brak związku przyczynowego między rezygnacją z pracy a opieką nad osobą niepełnosprawną, wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Deklaracja opieki jako motywu rezygnacji nie wystarcza, jeśli inne okoliczności dominują.