W przypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wymagane jest uwzględnienie całokształtu okoliczności i uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi. Organ i sąd powinny zapewnić stronie możliwość obrony praw poprzez ocenie wiarygodności okoliczności przywołanych we wniosku.

Dla zastosowania instytucji przywrócenia terminu zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej konieczne jest uwzględnienie całokształtu okoliczności oraz uprawdopodobnienie braku winy strony, nawet w przypadku zakwestionowania prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej.

Przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki są spełnione, gdy istnieje zaległość podatkowa, bezskuteczność egzekucji majątku spółki oraz brak dowodów na przesłanki egzoneracyjne. Zakres odpowiedzialności nie jest niwelowany przez subiektywną ocenę sytuacji finansowej przez członka zarządu.

Doręczenie decyzji administracyjnej po otwarciu postępowania sanacyjnego wymaga skierowania jej do zarządcy, a wszelkie ewentualne błędy w tym zakresie mogą prowadzić do uchylenia rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania ze względu na uchybienie terminowi wniesienia skargi.

Przy ocenie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, o której mowa w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, organ zobowiązany jest uwzględnić całokształt okoliczności sprawy, przy czym wystarczające jest ich uprawdopodobnienie, a nie ścisłe udowodnienie.

Stacje ładowania pojazdów elektrycznych, niewymienione explicitis verbis w u.p.b., nie mogą zostać uznane za budowle na gruncie u.p.o.l. bez naruszenia konstytucyjnej zasady dostatecznej określoności prawa, niezależnie od definicji prawa budowlanego i elektromobilności.

Obszerne uchybienia w ustaleniach faktycznych przez organ I instancji oraz brak wystarczających dowodów uniemożliwiają merytoryczne rozstrzygnięcie; zasadne jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji zgodnie z zasadą dwuinstancyjności.

Na podstawie art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji, decydując o nałożeniu kary pieniężnej, powinien ocenić, czy wcześniejsze ukaranie za przestępstwo skarbowe spełniło cele sankcji administracyjnej.

Decyzja stwierdzająca zawodową etiologię choroby (zespół cieśni nadgarstka) opiera się na prawidłowo przeprowadzonym i uzasadnionym orzeczeniu lekarskim. Wysokie prawdopodobieństwo związku przyczynowego między wykonywaną pracą, a chorobą wystarcza do jej uznania jako zawodowej.

Miejsce stałego pobytu w rozumieniu ustawy o broni i amunicji nie może być zawężająco interpretowane jako zależne jedynie od czasowego wymiaru zameldowania, gdyż niewłaściwa wykładnia może mieć istotne skutki prawne dla wydania pozwolenia na broń cudzoziemcowi.

Przedsiębiorstwa uznawane za powiązane w rozumieniu art. 3 ust. 3 Załącznika I do rozporządzenia nr 702/2014 nie mogą być kwalifikowane jako małe lub średnie, chyba że spełniają definicje unijne. Wykładnia tych przepisów powinna zawsze uwzględniać cele regulacji unijnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zmiana dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu bez zgody producenta stanowi rażące naruszenie prawa zagrażające bezpieczeństwu, co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej.

Unieważnienie decyzji rejestracyjnej pojazdu z powodu rażącego naruszenia prawa jest zasadne, gdyż zmiana dopuszczalnej masy całkowitej bez zgody producenta narusza przepisy homologacyjne. Sąd oddalił skargę kasacyjną, uznając decyzję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za prawidłową.

Przy ocenie statusu przedsiębiorstwa jako powiązanego w kontekście rozporządzenia 702/2014, organy administracyjne są zobowiązane do ścisłej interpretacji przepisów, mając na uwadze ich cele oraz preambuły aktów prawa unijnego, a także do wykazania faktycznych przesłanek powiązań.

NSA stwierdził, iż pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw w sektorze rolnym winna uwzględniać rzeczywistą niezależność podmiotów, a nie jedynie formę organizacyjną, wymagając precyzyjnego uzasadnienia prawnego wykluczenia ze wsparcia.

Art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie stosuje się odpowiednio do przedawnienia w postępowaniach dotyczących nałożenia kar pieniężnych za naruszenia ustawy SENT. Przez to, wydanie decyzji nakładającej karę po upływie określonego w Ordynacji terminu nie jest sprzeczne z prawem.

Rejestracja pojazdu z rażącym naruszeniem § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia ws. rejestracji samochodów, bez spełnienia wymogów homologacyjnych, uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zarzuty proceduralne i materialne w skardze kasacyjnej nie znalazły oparcia w przepisach prawa.

Zaliczenie wpłat podatkowych na zaległości podatkowe odbywa się zgodnie z zasadami materialnymi, bez konieczności angażowania dowodu z opinii biegłego, o ile stan faktyczny nie wymaga wiedzy specjalnej. Skarga kasacyjna oddalona.

Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany do wydania decyzji w terminie określonym w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego, a przekroczenie tego terminu uzasadnia wymierzenie kary pieniężnej, niezależnie od trudności organizacyjnych urzędu ani epidemii COVID-19.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że świadczenia pieniężne z tytułu wyżywienia na statku ratowniczym stanowią działania w interesie pracodawcy i nie są przychodem pracownika w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., a zatem nie podlegają opodatkowaniu.

Brak odnalezienia dokumentów ustalających wypłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość nie jest wystarczający do domniemywania, że odszkodowanie to nie zostało wypłacone. W kontekście historycznym i archiwalnym wymaga to szczegółowej oceny dostępnych dowodów pośrednich.

Postępowania administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji, wszczęte po 30 latach od ich doręczenia lub ogłoszenia, ulegają umorzeniu z mocy prawa na podstawie nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego zgodnej z zasadami konstytucyjnymi dotyczącymi stabilizacji obrotu prawnego.

Okresowe pobyty dzieci i młodzieży w ramach domów wczasów dziecięcych, podczas wakacji lub ferii, mogą być objęte dotacjami oświatowymi, jeśli spełniają cele edukacyjne wskazane w przepisach, niezależnie od uznania ich za wypoczynek, o ile nie spełnione są wszystkie warunki określone w art. 92a-92t ustawy o systemie oświaty.

NSA uznał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest zgodny ze Studium i mieści się w granicach władztwa planistycznego. Ograniczenia w prawie własności są uzasadnione interesem publicznym i zrównoważonym rozwojem. Skarga kasacyjna oddalona.