Dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości na okoliczność właściwego rozliczenia wpłaty podatkowej pozostaje w gestii organu podatkowego, a jego zaniechanie nie narusza zasad prawdy obiektywnej, jeśli sprawa nie wymaga specjalistycznych wiadomości.

W postępowaniu wznowieniowym, przesłanki zawarte w art. 240 § 1 O.p. muszą mieć charakter wyjątku, który nie pozwala na rozszerzoną wykładnię. Nowe dowody muszą zmieniać podstawowy stan faktyczny, inaczej decyzja ostateczna nie podlega uchyleniu.

Odpowiedzialność członka zarządu spółki za zaległości podatkowe oparta na art. 116 § 1 O.p. nie podlega wyłączeniu w przypadku braku wykazania przesłanek egzoneracyjnych, w tym terminowego złożenia wniosku o upadłość oraz istnienia realnych aktywów umożliwiających zaspokojenie zobowiązań spółki.

Teza orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi, że rozważając przywrócenie terminu do złożenia odwołania, organ powinien starannie ocenić, czy materiał dowodowy uprawdopodabnia brak winy skarżącego w uchybieniu terminowi, zgodnie z art. 162 § 1 o.p., co uzasadnia uchylenie wyroku WSA i postanowienia organu podatkowego.

Przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wymaga uprawdopodobnienia braku winy skarżącego. Organ powinien uwzględnić całokształt okoliczności oraz zastosować instytucję przywrócenia terminu w przypadku uprawdopodobnienia braku winy, zgodnie z art. 162 § 1 o.p.

Decyzja organu podatkowego określająca zakres odpowiedzialności spadkobiercy do wysokości masy czynnego spadku była prawidłowa; zobowiązuje podatkowo do wysokości masy czynnego spadku, niezależnie od innych długów spadkowych.

W postępowaniu o umorzenie należności z tytułu składek, przedawnienie zobowiązań składkowych musi być wnikliwie wyjaśnione przez organ, a kontrola legalności decyzji powinna uwzględniać pełne zestawienie należności pod kątem ich wymagalności i ewentualnego przedawnienia.

Skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak przesłanek nieważności postępowania, a wcześniejsze decyzje i wyroki sądów nie stanowiły przeszkód w ponownej ocenie sprawy przez sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie doszło do naruszenia res iudicata.

W odniesieniu do wydawania pozwoleń na broń, pojęcie miejsca stałego pobytu na terytorium RP nie może być interpretowane wyłącznie na podstawie meldunku czasowego, a organy muszą uwzględnić specyfikę regulacji dotyczących cudzoziemców, w tym ich prawo do terminowego pobytu.

Za oddalenie zażalenia K. P. i D. K. odpowiada uchybienie wymogom fiskalnym skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.), za odrzucenie zażalenia R. P. i D. K. jego niedopuszczalność wobec braku statusu strony i interesu prawnego (§ 2 art. 197 p.p.s.a.).

Zażalenie na odrzucenie skargi z powodu nieuiszczenia wpisu nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż brak uiszczenia opłaty wpisowej uzasadnia odrzucenie skargi zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. Zażalenie wniesione przez podmiot niebędący stroną postępowania jest niedopuszczalne.

W sytuacji braku jednoznacznych dowodów na istnienie przedsiębiorstwa powiązanego, niedopuszczalne jest wykluczenie podmiotu z kategorii MŚP na podstawie domniemanych powiązań. Organ podatkowy jest zobowiązany do ścisłej wykładni przepisów i jasnego uzasadnienia prawnego wyłączenia z przyznanego wsparcia zgodnie z Rozporządzeniem 702/2014.

Ocena braku winy w uchybieniu terminowi, o której mowa w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, nie może ograniczać się do formalistycznego stwierdzenia niedołożenia należytej staranności, lecz powinna być dokonywana z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego oraz realnych możliwości działania strony.

Dane ewidencji gruntów i budynków jako dokumenty urzędowe stanowią podstawową podstawę wymiaru podatku od nieruchomości, a ich wiążący charakter może być podważony jedynie w trybie określonym przepisami prawa, co wymaga formalnej aktualizacji ewidencji przez właściciela nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podkreślając brak uprawnień organów egzekucyjnych do weryfikacji decyzji administracyjnych w postępowaniu egzekucyjnym. Rozbieżności w numeracji działek nie wpłynęły na prawidłowość prowadzonej egzekucji.

Z treści art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że postępowanie w tego rodzaju sprawach organ nadzoru budowlanego wszczyna wyłącznie z urzędu, wykluczając możliwość inicjacji na wniosek strony posiadającej interes prawny.

Członek zarządu spółki odpowiada za jej zaległości podatkowe, których termin płatności upływał w czasie pełnienia jego funkcji, jeśli egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna, a on nie zgłosił wniosku o upadłość we właściwym czasie ani nie dowiódł braku winy za to zaniechanie.

Decyzja o rejestracji pojazdu dokonana z rażącym naruszeniem prawa, wskutek braku oświadczenia producenta o zgodności zmian konstrukcyjnych, jest prawnie wadliwa. Stwierdzenie nieważności takiej decyzji jest zasadne i nie narusza przepisów prawa administracyjnego.

Za błędne uznaje się przyjęcie, że skarżący Z.G. pozostawał podmiotem powiązanym w rozumieniu art. 3 ust. 3 Załącznika I do rozporządzenia nr 702/2014, co przesądzało o odmowie przyznania pomocy finansowej na zakup nawozów mineralnych. Decyzje organów zostały uchylone z uwagi na potrzebę ponownej analizy z uwzględnieniem celowościowej wykładni przepisów unijnych.

Skarga kasacyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego zostaje oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uchylił decyzje administracyjne z powodu braków proceduralnych i niewłaściwej oceny dowodów. NSA podkreśla wiążącą moc wykładni prawnej orzeczeń sądów administracyjnych.

Kwalifikacja przedsiębiorstwa jako powiązanego w rozumieniu art. 3 Załącznika I do rozporządzenia nr 702/2014 powinna uwzględniać wykładnię celowościową prawa unijnego, przy ścisłym stosowaniu wyjątków od reguły przyznawania pomocy dla MŚP.

NSA oddala skargę kasacyjną uznając za prawidłowe nałożenie przez GITD dwóch osobnych kar za różne naruszenia przepisów transportu drogowego, wskazując na brak proceduralnych nieprawidłowości oraz odrębność znamion prawnych deliktów.

Dla zakwalifikowania przewozu jako okazjonalnego konieczne jest spełnienie wymagań ustawy o transporcie drogowym, w tym posiadanie odpowiednich zezwoleń i licencji. Usługi realizowane przez aplikacje takie jak Uber podlegają tym regulacjom. Trybunał Stanu epidemii COVID-19 mógł legalnie zawiesić bieg terminów przedawnienia.

NSA uznaje, iż przy ocenie braku winy w uchybieniu terminowi, organ powinien uwzględnić całokształt okoliczności oraz zastosować podstawy uprawdopodobnienia. Przywrócenie terminu jest uzasadnione, jeśli skarżący wskaże na brak winy, co nakazuje ponowne rozpoznanie sprawy.