Decyzja organu ustalająca wysokość zasiłku okresowego na poziomie 212 zł miesięcznie została uchylona z uwagi na nieprawidłowe ustalenie dochodów rodziny skarżącej, co wpłynęło na rozstrzygnięcie. Sprawa została przekazana do ponownego jej rozpatrzenia z uwzględnieniem poprawnego określenia dochodów.

Przekroczenie kryterium dochodowego wyklucza przyznanie specjalnego zasiłku celowego bez wykazania szczególnych okoliczności. Rozstrzygnięcie organu administracyjnego, oparte na uznaniu administracyjnym, nie nosiło cech dowolności.

Umowy uznane za pozorne nie mogą stanowić podstawy do potrąceń podatkowych. Organy podatkowe winny wykazać nierzetelność faktur lub pozorność czynności prawnych w świetle wykładni art. 199a § 2 O.p. w zw. z art. 83 § 1 k.c.

Decyzja Prezesa ARiMR o ustaleniu nienależnie pobranych środków finansowych została uchylona z uwagi na błędną wykładnię przepisów dotyczących demokratycznego zarządzania w grupach producentów oraz niewłaściwe przypisanie mocy wiążącej wynikom audytu, naruszając zasadę pogłębiania zaufania obywateli do państwa.

Decyzja administracyjna uznająca nieruchomość za opuszczone gospodarstwo rolne i przejmująca ją na rzecz Skarbu Państwa nie naruszała przepisów materialnoprawnych w sposób rażący. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak wykazania przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji.

Decyzje o uwłaszczeniu, mające charakter deklaratoryjny, potwierdzają stan prawny sprzed uwłaszczenia i nie są zależne od późniejszych zmian własnościowych. Decyzja Wojewody z marca 1999 r. została wydana zgodnie z przepisami i nie podlega stwierdzeniu nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że Bank naruszył przepisy RODO, przetwarzając dane osobowe uczestniczki w celach marketingu bezpośredniego bez odpowiedniej zgody, co uzasadniało upomnienie przez Prezesa UODO.

Decyzja o odmowie przyznania usług opiekuńczych jest prawidłowa z powodów proceduralnych, mimo że dodatkowe formalne wymagania organów były nieprawidłowe. Brak aktualizacji wywiadu środowiskowego stanowi podstawę do odmowy spełnienia świadczeń.

NSA uchyla wyrok WSA kwestionujący poprawność uzasadnienia decyzji GITD, wskazując na konieczność ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem poprawnej subsumpcji faktów pod normy prawne oraz analizy przesłanek egzoneracyjnych w kontekście kary pieniężnej.

Utrzymywanie na podstawie art. 18 ust. 4a i 4b ustawy o transporcie drogowym wymogów dla przewozów okazjonalnych jest zgodne z Konstytucją RP oraz prawem unijnym. Niedopełnienie wymogów formalno-technicznych uzasadniało nałożenie kary pieniężnej przez organ.

Skarga kasacyjna zarzucająca niewłaściwą ocenę dowodów i błąd organów celnych w unieważnieniu zgłoszeń celnych jest niezasadna. Organy celne działają zgodnie z przepisami prawa celnego, gdy brak jest ostatecznego dowodu wywozu towaru. NSA oddala skargę kasacyjną.

Funkcjonariusz Straży Granicznej wykazuje interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o przebiegu służby, jeśli dokument ten jest konieczny do przyszłej rekrutacji na stanowisko w jednostce budżetowej, przy szerokiej interpretacji interesu prawnego zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.

Skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została oddalona; organ nie pozostawał w bezczynności zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji może być podjęta niezależnie od wyniku postępowania karnego, jeśli czyn o znamionach przestępstwa jest oczywisty. Domniemanie niewinności nie wyklucza takiego zwolnienia.

Skarga organu była zasadna: wszczęcie postępowania administracyjnego nastąpiło we właściwym terminie, wskutek czego orzeczenie WSA uchylono, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, potwierdzając, że decyzja kasatoryjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana prawidłowo na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na istotne naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji.

Doręczenie orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 15 maja 1996 r. nie zostało udowodnione przez organ, co uzasadniało uchylenie wyroku oddalającego skargę na postanowienie stwierdzające bezskuteczność odwołania oraz nakazanie organowi ponownego rozpoznania sprawy przy uwzględnieniu praw do zaskarżenia decyzji.

Zasada pewności obrotu prawnego oraz trwałości decyzji administracyjnych przeważa nad potrzebą wzruszalności decyzji po upływie znacznego czasu. Art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej nie narusza Konstytucji RP, gdyż jest zgodny z założeniami porządku publicznego i ochrony praw nabytych.

W postępowaniu w sprawie użytkowania wieczystego na mocy dekretu warszawskiego istnienie wniosku jest niezbędne dla jego prowadzenia; brak wniosku wymaga umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, niezależnie od kwestii legitymacji strony.

Decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej wydaje prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie trzyosobowy skład kolegium. Wydanie decyzji przez niewłaściwy organ skutkuje jej nieważnością.

Przepisy art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy stosuje się do wszystkich cudzoziemców, w kontekście zawieszenia biegów terminów dotyczących zezwoleń na pobyt. Bezczynność organu nie stanowiła rażącego naruszenia prawa, wobec istniejących wątpliwości interpretacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie istnieją podstawy prawne do umorzenia składek niebędących płatnikami na podstawie art. 30 u.s.u.s., przez co organ prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego.

Termin na złożenie wniosku o pomoc finansową określony w rozporządzeniu ma charakter prawa materialnego, co wyklucza zastosowanie przepisów k.p.a. w odniesieniu do jego biegu oraz skutków uchybienia, a odmowa wszczęcia postępowania z powodu uchybienia terminu jest zasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że bezczynność Dyrektora Biblioteki Publicznej w rozpatrywaniu wniosku o informację publiczną nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, mimo że formalnie była zawiniona. Sąd uwzględnił częściowo skargę kasacyjną, przyznając zwrot kosztów postępowania.