Uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego przez wnioskodawcę w postępowaniu o zasiłek celowy, jako brak współdziałania z organem pomocy społecznej, uzasadnia odmowę przyznania tego świadczenia, zgodnie z art. 11 ust. 2 oraz art. 107 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej.

Niewyrażenie zgody na przeprowadzenie obligatoryjnego wywiadu środowiskowego stanowi brak współpracy z organem co uzasadnia odmowę przyznania zasiłku celowego. Zaskarżony wyrok WSA i decyzja organu administracyjnego są zgodne z prawem.

Termin "mleko modyfikowane" nie może być uznany za nazwę zwyczajową w kontekście przepisów prawa unijnego, a zakaz wprowadzenia do obrotu jako zasadny, gdy etykietowanie wprowadza konsumenta w błąd co do natury i właściwości produktu.

Dla oceny skuteczności doręczenia decyzji podatkowej nie jest wymogiem, aby organ odwoławczy badał, czy podatnik ustanowił pełnomocnika, jeżeli w aktach postępowania brak odpowiednich pełnomocnictw. Ocena odmowy przywrócenia terminu musi uwzględniać okoliczności faktyczne oraz prawidłowość doręczenia.

Orzeczenie NSA wskazuje, że zobowiązanym do zwrotu dotacji jest organ prowadzący przedszkole w okresie jej nierozliczenia, a zmiana podmiotu prowadzącego nie wpływa na ten obowiązek. Niewłaściwe ustalenie strony skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji.

Budynek inwentarski, taki jak kurnik o powierzchni do 35 m², może być uznany za "budynek gospodarczy" zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego, mimo odmiennych definicji w rozporządzeniu, jeśli spełnia warunki określone w ustawie.

Terminowe wniesienie odwołania od decyzji nakazującej rozbiórkę całkowicie spoczywa na stronie i jej pełnomocniku. Warunkiem uznania doręczenia za skuteczne jest jego dokonanie na adres pełnomocnika, o czym organ musi zostać zawiadomiony. Uchybienie terminowi przez stronę, bez prawomocnego przywrócenia, skutkuje obowiązkiem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania przez sąd.

Nazwa "mleko modyfikowane" dla produktu spożywczego nie jest zgodna z obowiązującymi przepisami unijnymi, gdyż zawiera dodatki wykluczające ten artykuł spożywczy z kategorii mleka lub jego przetworów. Oznakowanie to wprowadza konsumentów w błąd co do charakteru i właściwości środka spożywczego.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, iż postanowienia wydane przez DKIS naruszają prawo w kontekście zmian stanu prawnego, co uzasadnia ich uchylenie. Interpretacje ogólne nie znalazły tu zastosowania z uwagi na brak tożsamości stanów prawnych.

Indywidualna interpretacja podatkowa może obejmować wykładnię pojęć prawa materialnego nie zawartych w ustawach podatkowych, jeśli kształtują elementy podatku. Obowiązkiem organu jest dokonanie analizy prawnej tych elementów, a nie przerzucenie ciężaru na podatnika.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając prawidłowość wyceny wartości nieruchomości oraz ustalenie opłaty adiacenckiej zgodnie z art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami, oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji organów administracyjnych i wyroku WSA.

Podatnik, posługujący się fakturami bez rzeczywistego obrotu, nie nabywa uprawnienia do odliczenia podatku VAT, a wszelkie czynności takie są traktowane jako oszustwo podatkowe. Faktyczne wydarzenia gospodarcze muszą być rzeczywiste i udokumentowane.

Po wydaniu decyzji wymiarowej określającej zobowiązanie podatkowe oraz upływie terminu zwrotu sporna nadwyżka podatku nie może być dalej przedłużana poprzez kolejne postanowienia organu, nawet jeśli decyzja została później uchylona.

Decyzję podatkową doręczono zgodnie z art. 150 § 4 o.p. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez podatnika nie uzasadnia przywrócenia terminu bez wystarczającego udowodnienia braku winy w jego uchybieniu.

Sąd nabrał przekonania, iż przy ocenie zbędności nieruchomości wywłaszczonej na cel publiczny należy uwzględnić istniejący stan rzeczy uprzednio ustalony decyzjami ostatecznymi, które wiążą organy administracji oraz sądy, co znalazło potwierdzenie w art. 16 i 110 k.p.a.

Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia przez profesjonalnego przedsiębiorcę, nawet działającego w zakresie użyteczności publicznej, nie uprawnia do odstąpienia od kary pieniężnej, jeśli naruszenie trwało długi czas i nie było znikome.

W sytuacji kolejnego wniosku o ochronę międzynarodową, brak przedstawienia przez cudzoziemca nowych okoliczności znacząco zwiększających szanse uzyskania ochrony, uzasadnia uznanie takiego wniosku za niedopuszczalny.

W przypadku naruszenia obowiązków związanych z terminowym uiszczaniem składek na ubezpieczenia społecznie, pracodawca zobowiązany jest do zwrotu środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeznaczonych na dofinansowanie wynagrodzeń, w szczególności gdy uchybienia te dotyczą wszystkich pracowników, nie tylko niepełnosprawnych.

Skarga kasacyjna dotycząca naruszenia przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako nieuzasadniona, została oddalona; prawidłowo uznano, że uchwała planowana była zgodnie z obowiązującym prawem, a późniejsze regulacje studium nie wpływały na legalność wcześniejszego aktu.

Po wydaniu decyzji podatkowej przez organ pierwszej instancji, nie jest możliwe dalsze przedłużanie terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług, chyba że decyzja ta zostanie uchylona z powodów formalnych i sprawa zostanie ponownie rozpatrzona.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rażące naruszenie obowiązków zawodowych przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie szacunkowym uzasadnia zastosowanie kary zawieszenia uprawnień zawodowych, oddalając skargę kasacyjną jako bezzasadną.

Po uchyleniu decyzji wymiarowej przez organ odwoławczy, organ I instancji podatkowy nie jest uprawniony do dalszego przedłużania terminów zwrotu podatkowego, jeśli wcześniejsze terminy zwrotu upłynęły po wydaniu deklaratoryjnej decyzji podatkowej. Organ nie odzyskuje tego prawa, czyniąc próby dalszego przedłużenia bezprzedmiotowymi.

Dla uzyskania zezwolenia na umieszczenie obiektów w pasie drogowym niezbędne jest wykazanie szczególnie uzasadnionego przypadku. Zamiar prowadzenia działalności handlowej nie spełnia tego kryterium, co uzasadnia odmowę przez zarządcę drogi.

Sąd administracyjny orzeka, że ustalenie powierzchni reklamy w pasie drogowym bez wymaganej zgody musi być jednoznaczne i właściwie udokumentowane; brak metod pomiarowych, narusza przepisy k.p.a. i wpływa na legalność kary za zajęcie pasa drogowego.