Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego kluczowe jest ustalenie związku między rezygnacją z zatrudnienia a opieką, co powinno być oparte na orzeczeniu o niepełnosprawności, a nie na innych możliwościach alimentacyjnych lub zdrowotnych opiekuna.

Przepisy klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania z art. 119a Ordynacji podatkowej nie mogą być stosowane do zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres podatkowy 2016, w związku z wejściem w życie ustawy zmieniającej po zamknięciu tego okresu.

Nie można uznać za skuteczne zarzutów skargi kasacyjnej, gdyż brak jest wykazania, że naruszenia proceduralne oraz niewystarczające ustalenia faktyczne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia oddalenie skargi.

Interes prawny, wynikający z konkretnej normy prawa materialnego, jest koniecznym warunkiem uzyskania statusu strony w postępowaniu podatkowym o przywrócenie podmiotu do rejestru podatkowego VAT. Sam interes faktyczny nie wystarcza do skutecznej inicjacji takiego postępowania.

Na postanowienie organu podatkowego o odmowie udostępnienia dokumentów niewchodzących w skład akt nie przysługuje zażalenie, zgodnie z art. 178 i art. 179 Ordynacji podatkowej. Samo postanowienie o odmowie winno mieć formę postanowienia, lecz odwołanie możliwe jest tylko w określonych przypadkach.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba pozostająca w związku małżeńskim nie wykazuje orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Przesłanka ta jest konieczna dla przyznania świadczenia.

Faktury VAT nie dokumentujące rzeczywistych transakcji WDT nie mogą korzystać ze stawki 0% VAT. Brak należytej staranności w weryfikacji kontrahenta uzasadnia odmowę prawa do zwrotu podatku VAT.

Podmiot, którego interes prawny decyduje decyzja administracyjna, niezależnie od jego stanowiska o przynależności do postępowania, posiada status strony. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną z powodów proceduralnych, zarzucając naruszenia art. 145 §1 pkt 1b p.p.s.a.

Dla zastosowania zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT nie jest potrzebna wiedza o wcześniejszym wykorzystywaniu nieruchomości przez sprzedawcę ani o jego odliczeniach VAT.

Decyzja o zabezpieczeniu majątkowym zobowiązania podatkowego na gruncie art. 33 § 1 o.p. jest zasadna, gdy istnieje uprawdopodobniona obawa niewykonania tego zobowiązania przez podatnika. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że uzasadniona obawa może wynikać z sytuacji finansowej Spółki i nietransparentnych działań z partnerami.

Postępowanie prowadzone przez Naczelnika UCS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych nie stanowiło przewlekłego działania w świetle obowiązujących przepisów, a dokonana przez sądy analiza czasokresu postępowania wskazuje na brak naruszenia zasady szybkości postępowania.

Przepisy klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, wprowadzone nowelizacją Ordynacji podatkowej, nie mogą mieć zastosowania do zobowiązań podatkowych za rok 2016, ponieważ retrospektywne stosowanie tych przepisów dotyczy jedynie okresów podatkowych rozpoczętych po 15 lipca 2016 r.

Postępowanie przed Naczelnikiem Urzędu Celno-Skarbowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za określony okres podatkowy nie było prowadzone w sposób przewlekły, a wydana decyzja kończąca postępowanie mieściła się w przewidzianych prawem terminach, co przemawia za oddaleniem zarzutu przewlekłości.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na niedopełnienie przez Komisję obowiązków procesowych dotyczących prawidłowego zawiadomienia stron, szczególnie w odniesieniu do osób pozbawionych wolności. Przyjęty brak formalnej przesłanki uniemożliwił skuteczny udział strony w postępowaniu decyzyjnym.

Decyzja o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych D. sp. z o.o. przez organ podatkowy była prawidłowa; spełnione zostały przesłanki wskazujące na uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązań, co uprawnia zastosowanie zabezpieczenia zgodnie z art. 33 Ordynacji podatkowej.

W wyniku przejęcia przedsiębiorstwa Y. przez Bank w trybie ustawy o BFG, nie dochodzi do pełnej sukcesji podatkowej; Y. pozostaje zobowiązane do skorygowania swoich rozliczeń VAT za okresy sprzed przejęcia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że samo oświadczenie o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego nie wystarcza do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wymagane jest rzeczywiste zaprzestanie działalności potwierdzone dodatkowymi dowodami. Skarga kasacyjna została uwzględniona, a wcześniejszy wyrok uchylony."

Skarga kasacyjna spółki G. sp. z o.o. z siedzibą w G. jest bezzasadna. Transakcje komisowe, ewidencjonowane jako "marża niepodlegająca opodatkowaniu", podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych stawką VAT 23% z uwagi na niewystarczające udokumentowanie sprzedaży.

Interpretacja przepisów przeciwko unikaniu opodatkowania nie może mieć retrospektywnego zastosowania do zobowiązań podatkowych za rok 2016; przepisy te nie wpływają na stosunki prawne zamknięte przed ich wejściem w życie.

Skarga kasacyjna na bezczynność organu została uwzględniona, a skarżącemu przyznano od organu sumę pieniężną z uwagi na rażące naruszenie prawa przez organ, które skutkowało przewlekłością postępowania.

Programy telewizyjne rozpowszechniane wyłącznie w systemie teleinformatycznym nie wymagają koncesji na podstawie art. 33 ust. 1a u.r.t., o ile nie są rozprowadzane naziemnie, satelitarnie lub w sieciach kablowych. NSA orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej z uwagi na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.

Ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy jest kosztem kwalifikowalnym w ramach dotacji oświatowej. Zaskarżenie jego finansowania z dotacji stanowi naruszenie prawa materialnego w zakresie stosowalności art. 35 ust. 1 u.f.z.o.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA z powodu błędnej rozszerzającej wykładni uchwały krajobrazowej, podkreślając konieczność precyzyjnego stosowania ograniczeń ustawowych i nakazując ponowne rozpatrzenie sprawy przez WSA z uwzględnieniem całego krajowego prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, podkreślając, że brak definicji projekcji świetlnej nie uzasadnia rozszerzającej wykładni uchwały krajobrazowej zakazującej podświetlenia wewnętrznego reklam.